(อดีต) ปีศาจโสมพันปี มาเกิดใหม่ในร่าง “คุณหนูหก” แถมพลังที่ช่วยชีวิตคนได้! ทว่า..ต้องมาแต่งงานกับ “กู้อวี๋” ชายหนุ่มรูปหล่อแทนพี่สาวตัวดี ไหนจะต้องรักษาคนป่วย แถมยังอยากได้ใจเขาอีก! โชคชะตาเข้าข้างข้าทีเถอะ!!
ทุกคนคิดว่าชีวิตหนึ่ง เราจะเจอคนที่ไม่ชอบหน้ากันสักกี่ครั้ง แต่สำหรับผมยิ่งหนีก็เหมือนยิ่งเจอ “ไหนมึงบอกจะว่ากูจะไม่เจอแม่รงอีกแล้วไงว่ะ ?” “กูบอกแล้วไงว่าโลกกลม มึงไม่เชื่อกูเอง”
ยามค่ำคืนที่สุดแสนจะเย็นยะเยือกมีผีสาวนางหนึ่งปรากฏตัวออกมา ไม่เพียงแต่เขาจะไม่หวาดกลัวแต่เขากับจับเธอทำเมีย
อัคนีเป็นไฟเย็นที่เผาไหม้จากภายใน ส่วนกิตติกาคือเปลวไฟที่เร่งให้ลุกโชน เมื่อพวกเขาอยู่ด้วยกัน ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยแรงดึงดูดและความร้อนแรงที่ไม่มีใครหยุดได้
ไป๋หรูซินผู้เชี่ยวชาญเทคโนโลยีด้านการเกษตรและพฤกษศาสตร์วัย27ปีจบชีวิตลงด้วยเหตุตึกระเบิดและตื่นขึ้นมาในร่างของเด็กสาวในชื่อเดียวกันในยุคโบราณที่อดอยากจนตาย เธอได้ใช้ความรู้จากโลกอนาคตพลิกชีวิตจนร่ำรวยจากเด็กชนบทก้าวขึ้นสู่ห้องครัวในวังหลวงและเธอต้องผจญกับอันตรายจากผู้ที่อิจฉาริษยาแต่เธอก็เอาชนะอุปสรรคทุกอย่างด้วยความสามารถและความเฉลียวฉลาด
“อ๊า… อ๊า… อ๊า… อ๊า… ซี้ดดดดด… อีก… อีก… ขะ… ข้าทรมาน… ” เสียงร้องครวญครางของไฉ่หง… ทำให้เถ้าแก่เว่ยที่นอนอยู่อีกห้องติดกันถึงกับพลิกตัวไปมาด้วยความกระสับกระส่ายในอารมณ์ ก่อนจะเอามือรูดแท่งหยกแห่งความเป็นชายของตัวเองที่กำลังชูชันขึ้นมาเป็นลำ มือหยาบใหญ่ของเว่ยหยางรูดชักแก่นกายลำใหญ่ด้วยอารมณ์กระสันสุดจะข่มกลั้น จินตนาการไปว่ากำลังได้กระแทกกระทั้นรูสวาทของสะใภ้คนงาม “อู้วววว… ซี้ดดด… ท่านพี่คะ… ได้โปรดแรงกว่านี้ได้ไหมข้าทรมาน… ” ไฉ่หงเร่งเร้า…
逆天大神 Nì tiān dàshén เจ้านครมรณาผู้มีความทะเยอทะยานดันสร้างเรื่องวุ่น ๆ ขึ้นมา หลังจับตัวปีศาจราตรีในเรือนใต้แห่งแมลงบุปผามายืดอายุขัยให้เหล่ายมทูต ยังยื่นข้อแลกเปลี่ยนเรื่องชีวิตของนางเป็นเดิมพัน...
นางคือปีศาจราคะ ครั้งหนึ่งนางเคยเพียรพยายามฝึกฝนเพื่อเป็นเทพเซียน ผ่านมาพันปีนางคิดว่าหนทางเป็นเซียนนั้นเป็นเรื่องเหลวไหลไร้สาระ นางมุ่งสู่วิถีมารกลายเป็นปีศาจอันดับหนึ่ง ล่อลวงผู้คนให้มัวเมาราคะ เสพสมสูบพลังวิญญาณ หากผู้ใดทำให้นางพึ่งพอใจ นางจะบันดาลในสิ่งที่ปรารถนา ด้วยเหตุนี้เทพเซียนจึงลงมาปราบมาร กักขังนางไว้ที่ภูผาเทียมเมฆา ร่างกายถูกกักขังแต่สามารถถอดดวงจิตสิงสู่มนุษย์
แม้คืนมืดมิด ไร้แสงแห่งจันทรา เจ้ามิได้เลือนหายจากใจข้า
เพียงในภวังค์ข้า มิมี (จริงเอย) ขอข้าเคียงฤดี ยั่วเย้า พาสูเจ้าพาที โอนอ่อน (สองเรา) พบที่รักเพียงเจ้า บ่าได้มองไผ ... "ลักษณวดี เจ้าคือผู้ถูกเลือก เป็นผู้เดียวที่จะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมนี้ได้"
