ทุกคนคิดว่าชีวิตหนึ่ง เราจะเจอคนที่ไม่ชอบหน้ากันสักกี่ครั้ง แต่สำหรับผมยิ่งหนีก็เหมือนยิ่งเจอ “ไหนมึงบอกจะว่ากูจะไม่เจอแม่รงอีกแล้วไงว่ะ ?” “กูบอกแล้วไงว่าโลกกลม มึงไม่เชื่อกูเอง”
ตัวเอกผู้สุภาพนุ่มนวลดังหยก แต่เมื่อเจอกันครั้งแรกก็อยากจะเอาชีวิตเขาแล้ว แต่ แต่ แต่ ต่อมาเจ้าตัวเอกกลับเปลี่ยนท่าทีจากหน้ามือเป็นหลังมือ รับผิดชอบบ้าอะไรกัน? เฮ้ย! เจ้าตัวเอกนี่แกจะทำอะไร? อุ้มท่าเจ้าหญิงมันทำลายภาพลักษณ์อันน่าเกรงขามของชายชาตรีนะ!
ความรู้สึกของเจ้าของร่างเก่ามันได้ตายจากไปพร้อมกับร่างนั้นแล้ว ตอนนี้ข้าคือคนใหม่ที่จะทำให้ท่านนั้นแหละ ที่ต้องขอร้องอ้อนวอนเกาะข้าเมียบ่าวผู้นี้ให้จงได้!
ความสัมพันธ์แค่เพียงชั่วข้ามคืน ทำให้ชีวิตของทั้งคู่เปลี่ยนไปตลอดกาล
การผูกผมเป็นค่สมรส เพื่อให้ความรักยังยืนไม่พรากจาก
เจ้าราชันสัตว์ปิศาจผู้นี้ มาทำให้ชีวิตเฮงซวยของข้ายากกว่าเดิมเสียอีก ชีวิตบนแผ่นดินหลงเสียงมันไม่ง่ายเลยจริงๆ!
คนหนึ่งรักแต่อีกคนไม่รู้ พอได้คบกลับต้องจากลา โดยปล่อยให้กาลเวลาและระยะทางเป็นเครื่องพิสูจน์ความรักในครั้งนี้………
เจ็บช้ำจากรักเก่า ยังต้องย้อนเวลามาเข้าร่างคนอื่นในยุค70 ไปเป็นยุวชนชายที่ชนบท เอ๊ะ!!หัวหน้าหมู่บ้านคนนี้ทำไมหล่อจัง!ถ้าจะมีผัวเป็นหัวหน้าหมู่บ้านในยุค70 ต้องทำยังไง?
หาก ‘ถั่วแดง’แสดงถึงความ ‘คะนึงหา’ เกิดใหม่ครานี้ข้าจะเก็บถั่วแดงแทน ‘ความรัก’ของเจ้าไว้ทั้งหมด!
หน้าที่ของผู้ดูแลอวกาศมิติ คือปรับเปลี่ยนมิติที่วุ่นวายให้สงบสุข แต่ทำไม ‘ตัวเอก’ ในแต่ละโลกถึงเกลียดเขานักล่ะ! หรือว่า... ต้องลองใช้ ‘วิธี’ นั้นซะแล้ว…!!
อวี๋มู่: ฉันชอบผู้หญิง ชีหย่วน :ไม่เป็นไร นายจะเป็นไบเร็ว ๆ นี้ *แสงจันทร์ขาว = คนที่เรารักแต่ไม่อาจได้มาครอบครอง ได้แต่เฝ้าฝันถึง แต่ไม่อาจได้คู่กัน
อยู่ดีไม่ว่าดี ก็ต้องมาแต่งงานกับองค์ชายที่จะมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกิน 20 ปี นี่ข้าข้ามเวลามาเพื่อเป็นม่ายหรือนี่ ?!
ผมตายจากชีวิตที่แสนลำบากมาสู่ยุคดวงดาว และกลายเป็นภรรยาของจอมพลผู้โหดเหี้ยมที่เอาแต่กิน กิน กินผมอยู่นั้น!
คำพยากรณ์แห่งสวรรค์ได้สั่นสะเทือนทั้งเมืองให้เกิดความเปลี่ยนแปลง สู่จุดแตกหักของความสัมพันธ์ที่ไม่อาจหวนคืน เมื่อฝ่ายหนึ่งผลักไส ฝ่ายหนึ่งจึงต้องคอยวิ่งไล่ด้วยความรัก (!?)
ณ แผ่นดินที่ลมปราณเป็นสิ่งกำหนดชะตาชีวิตของผู้คน สัญญาที่ข้าอยากให้เจ้ารับรู้ไว้ก็คือ ข้าจะดูแลเจ้าและลูกให้ดีที่สุด!
