“เราขอ...ขอให้ชาตินี้นายไม่มีวันเจริญ!” จื๊อตะโกนทั้งที่ตัวสั่นหงึก ๆ พลันจักรพรรดิสูดปากอย่างถูกอกถูกใจ เหมือนถูกสาปแช่งแล้วเลือดสูบฉีดขึ้นมาในทันใด “ดีจัง ชีวิตฝักใฝ่ความฉิบหายมากกว่าความเจริญพอดี"
เพราะอยากประชดความรักที่ไม่สมหวัง เขาตัดสินใจทิ้งร่างกายตัวเองไปกับชายแปลกหน้าในชั่วข้ามคืน ทว่ากลับผิดคาด เมื่ออีกฝ่ายเป็นถึงทั้งนักแข่งชื่อดัง พ่วงด้วยตำแหน่งเพื่อนสนิทของคนที่เพิ่งจะหักอกตนมาหมาด ๆ
เขาถูกจับบีบแก้มจนปากยู่ ตรงหน้าคือแฟนเก่าที่กำลังพูดประโยคบ้าๆออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย "อย่าปากดีให้มันมากนักหมวย เดี๋ยวกูจูบปากแตก"
"รอสูงให้เท่ากันก่อน เธอค่อยมาจูบพี่...เหลืออีกกี่สิบเซนต์แล้วล่ะตอนนี้?"
วัชร์คิดว่าตัวเองกำลังมาถึงจุดตกต่ำที่สุดของชีวิต นอกจากจะถูกตราหน้าว่าเป็นคนดวงอัปรีย์แล้ว ยังต้องหอบข้าวของระเห็จมาอยู่อาศัยกับสามีที่ชังน้ำหน้าตนเสียยิ่งกว่าสิ่งใดบนโลกใบนี้
เขาถูกจับกดลงโต๊ะกลางงานแต่ง พร้อมกับคำพูดจาแสนบัดซบที่พ่นออกมาจากปากของผู้เป็นสามี "กล้าเอามีดแทงเฮียกลางงานแต่งเหรอ งั้นคืนนี้ให้เฮียแทงอาเทียนกลับบ้างดีไหม...จะได้รู้ว่าใครแทงเจ็บกว่ากัน"
ปกปิดมาได้ตั้งนาน แต่ดันมาทำความลับแตกเพราะตกใจจนเผลอทำหูโผล่ต่อหน้าคนที่ไม่อยากให้รู้มากที่สุด “นอกจากตัวจะจิ๋วแล้ว หางมึงยังจิ๋วอีกเหรอจ๋ายจ๋าย...น่าสงส๊าร น่าสงสาร”
