นิยายเรื่องนี้… ไม่มีแก่นสารสารัตถะอะไรนักหนาทั้งเรื่องขับเคลื่อนด้วยอารมณ์อันมืดดำของมนุษย์ดำเนินเรื่องด้วยตัณหาราคะสุดร้อนแรงท่านใดที่ไม่ชอบโปรดหลีกเลี่ยง*เราเตือนท่านแล้ว*
“... อังเดรเป็นผู้ชายสายเบิร์น... เขาชอบใช้ลิ้นกับตรงนั้นของหล่อน... ชอบใจที่เห็นหล่อนอ่อนระทวยทุกครั้งที่เขาลงลิ้น ร่างน้อยๆ แทบแดดิ้น สั่นเทิ้มราวกับว่า ‘ลิ้น’ เป็นอวัยวะที่แข็งแรงที่สุด เพราะว่าเพียงแค่เขากระดกปลายลิ้น ร่างของหล่อนก็แทบลอยตาม หนอกเนินดีดเด้ง ร่องรักกระตุกสั่น สะโพกขยับร่อนขึ้นรับปลายลิ้นปาดเลียรัวๆ... ”
จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อนอ.เกิดอาการเบื่อ!!! เมื่อพระเอกเจอนางเอกอีกครั้งแต่จำไม่ได้เพราะใส่แว่น เรื่องราวแสนชุลมุนเลยเกิดขึ้น หนึ่งคนจำได้แต่อีกคนจำไม่ได้ โปรดติดตามได้ในเรื่องสาวแว่นปริศนาพาใจสั่น
เพราะว่า...การช่วยตัวเอง...ในที่ทำงานมันผิด!! “โดนของจริงดีกว่าไหมครับ...แค่นิ้ว...มันคงไม่อาจจะสนองความต้องการของคุณได้” นี่จึงเป็นบทลงโทษที่เธอต้องรับมันไป...โทษฐานที่ทำให้ท่านประธานอย่างเขาจับได้...!!
