“พระสนมเหยาเฟย...หม่อมฉันไม่เป็นไรเพคะ” ซูมู่จื่อพยายามกลั้นน้ำตา แม้ร่างกายสั่นสะท้าน แต่กลับไม่ถอยแม้แต่ครึ่งก้าวขนาดแค่เงยหน้าขึ้นมาขอความเห็นใจยังไม่กล้า วางตัวต้อยต่ำยิ่งกว่ามดปลวก เห็นซูมู่จื่อเป็นเช่นนี้เหยาโม่...