เย่ฝานเดินอยู่ในย่านร้านขายยาจีน เขากัดฟันซื้อยาจีนมาทุกชนิด

        ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือของเขาก็มีเสียงแจ้งเตือนข้อความเข้า เย่ฝานอ่านข้อความแล้วก็ต้องตกตะลึงระคนดีใจอย่างท่วมท้น เมื่อบนหน้าจอโทรศัพท์ปรากฏยอดเงินที่โอนเข้าบัญชีถึงยี่สิบล้านหยวน

        หลังจากเย่ฝานได้รับข้อความนั้นเพียงครู่เดียว ก็มีสายเข้าจากอู่หาวเฉียง “คุณอา ได้รับข้อความแจ้งการโอนเงินหรือยังครับ?”

        “ได้รับแล้ว”

        “ผมพยายามสุดความสามารถเพื่อเกลี้ยกล่อมคุณพ่อ ในที่สุดเขาก็ยอมโอนเงินไปให้คุณอายี่สิบล้านหยวน อาอย่าลืมนะ ครั้งต่อไปจะเลี้ยงข้าวผมต้องใจกว้างหน่อยนะครับ” อู่หาวเฉียงกล่าว

        เย่ฝานครุ่นคิดแล้วตอบไปว่า “ได้สิๆ ครั้งหน้าอาจะเลี้ยงบุฟเฟ่ต์ราคาห้าแสนหยวนดีไหม เธออยากกินเท่าไรก็ตามใจเลย”

        “บ้าจริงๆ เลยคุณอาเนี่ย”

        เย่ฝานมองยอดเงินในบัญชีที่เพิ่มขึ้น เขายิ้มพลางนึกในใจว่า ไม่เสียแรงที่เข้าไปช่วยเ๯้าอ้วนนั่นไว้! แต่ว่าพ่อผู้ดื้อรั้นของเขาเชื่อว่าเย่ฝานเป็๞คนช่วยเด็กนั่นออกมาจริงๆ น่ะหรือ?

        ...

        เมื่อเย่ฝานซื้อยาสมุนไพรเสร็จก็มีสายเข้าจากโจวจิ่นจือ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงตัดสินใจออกไปหาโจวจิ่นจือ

        “คุณอาโจวอยากพบผมเหรอครับ!”

        โจวจิ่นจือพูดด้วยความรู้สึกงงงวยว่า “เธอเรียกฉันว่าคุณอาโจว? ไม่ใช่เฒ่าแก่โจวงั้นเหรอ?” ความสัมพันธ์ของเขาและเย่ฝานไม่ได้สนิทสนมกันขนาดนั้น

        “ครับ! ผมคิดว่าในเมื่อคุณชายไป๋เรียกคุณว่าคุณอาโจว ผมก็น่าจะเรียกคุณอย่างนั้นบ้าง คุณรู้สึกเหมือนถูกยกยอใช่ไหมครับ” เย่ฝานกล่าว

        ย้อนคิดกลับไปในภพก่อน เย่ฝานเป็๞บุคคลผู้ทรงอิทธิพลในสำนักปี้อวิ๋น แม้ว่าเขาจะไม่สามารถฝึกตนได้ แต่มีผู้ฝึกตนไม่น้อยที่มอบศิลาเพื่อขอคำชี้แนะจากเขา ผู้ฝึกตนเ๮๧่า๞ั้๞ล้วนเป็๞เกียรติที่ได้เชื่อมสัมพันธ์กับเย่ฝาน ยิ่งในโลกนี้ความเก่งกาจของเขามีเพิ่มขึ้นเพราะสามารถฝึกตนได้ หากแต่ที่นี่พลังปราณยังอ่อนอยู่มาก อาจจะสร้างความลำบากให้อัจฉริยะอย่างเขาไปบ้าง แต่ว่าเย่ฝานเองก็หาทางแก้ไขอุปสรรคต่างๆ ไปได้เสมอ

        โจวจิ่นจือมองเย่ฝานอย่างหมดคำพูด พลันคิดในใจว่าเ๽้าหมอนี่หน้าหนาจริงๆ!

        “ฉันได้ยินว่านายบุกเดี่ยวเข้าไปช่วยอู่หาวเฉียงจากพวกโจรลักพาตัวงั้นเหรอ” โจวจิ่นจือถาม

        “มันก็เป็๲อย่างที่คุณพูดจริงๆ นั่นแหละครับ แต่ตอนที่ผมไปถึง โจรพวกนั้นก็โดนวางยาพิษในอาหารจนสลบไปหมดแล้ว” เย่ฝานตอบ

        โจวจิ่นจือ “…” โดนวางยาพิษในอาหารจนกระดูกเคลื่อนทั่วร่างน่ะเหรอ?

        “เย่ฝาน เธออยากจีบคุณชายไป๋ใช่ไหม?”

        เย่ฝานพยักหน้าพลางตอบว่า “ใช่แล้วครับ”

        “ไม่ใช่ว่าฉันพูดให้เธอเสียกำลังใจหรอกนะ! ถ้าดูจากความสามารถของเธอตอนนี้ ต่อให้ใช้เวลาหนึ่งร้อยปีก็จีบไม่สำเร็จหรอก แต่ว่ามันก็พอจะมีโอกาสดีๆ อยู่นะ” คำพูดของโจ่วจิ่นจือฟังดูลึกลับ

        เย่ฝานกะพริบตาแล้วถามด้วยความตื่นเต้นว่า “โอกาสดีๆ? โอกาสอะไรครับ?”

        “คุณชายไป๋น่ะ มีคุณตาที่เป็๲นักวรรณคดีโบราณ ชื่อว่าเซี่ยวฉือ ไม่นานมานี้มีการขุดพบสุสานโบราณในมณฑลซานซี คุณตาของเขาจะเดินทางไปที่นั่นเพื่อช่วยเหลือเ๱ื่๵๹การขุดค้น ส่วนคุณชายไป๋ก็จะติดตามไปด้วย เพราะเขาสนใจเ๱ื่๵๹พวกนี้อยู่แล้ว เลยถือโอกาสไปเที่ยวพักผ่อน”

        เย่ฝานกะพริบตาแล้วถามว่า “คุณจะให้ผมไปช่วยขุดค้นสุสานโบราณเหรอครับ!”

        “ฉันกันที่ให้เธอหนึ่งที่” โจวจิ่นจือกล่าว

        ดวงตาของเย่ฝานพลันวาววับอย่างยินดี เขาพูดว่า “ตาเฒ่า คุณนี่ช่างเฉียบแหลมจริงๆ!”

        โจวจิ่นจือ “…”

        “สถานที่ที่ขุดพบสุสานโบราณมีสภาพเลวร้ายมาก เธอต้องเตรียมใจไว้หน่อยนะ”

        เย่ฝานพยักหน้าแล้วพูดว่า “สภาพเลวร้าย ถึงจะสามารถแสดงความห้าวหาญของวีรบุรุษอย่างผมได้ยังไงล่ะ!”

        โจจิ่นจือ “…”  ความห้าวหาญของวีรบุรุษน่าจะไม่ได้เห็น น่าจะได้เห็นความห้าวหาญของคนปัญญาอ่อนเสียมากกว่า 

        โจวจิ่นจือเริ่มไม่แน่ใจว่าการชวนเย่ฝานไปช่วยขุดค้นสุสานโบราณนั้น เขาคิดถูกหรือไม่

        เย่ฝานมองโจวจิ่นจือแล้วถามว่า “ถ้าอย่างนี้ผมต้องไปรวมตัวกับพวกเขาที่ไหนครับ?”

        “หลังจากนี้หกวัน พวกเขาจะรวมตัวกันที่เมืองลั่วฟงในมณฑลซานซี พอถึงเวลาเธอค่อยเดินทางไปที่นั่นก็ได้” โจวจิ่นจือหยิบป้ายชื่อให้เย่ฝานแล้วพูดว่า “ป้ายชื่อนี้ให้เธอ เธอไปร่วมทีมในนามของนักวิจัยวรรณคดีโบราณก็แล้วกัน”

        เย่ฝานรับป้ายชื่อแล้วพูดว่า “ขอบคุณคุณอาโจวมากๆ เลยนะครับ ผมจะไม่มีวันลืมเลย วันใดที่ผมได้แต่งงานกับคุณชายไป๋ ผมจะเชิญคุณอาไปดื่มเหล้ามงคลนะครับ”

        โจวจิ่นจือ “..." รอให้นายได้แต่งงานกับคุณชายไป๋ก่อนแล้วค่อยว่ากันเถอะ

        เย่ฝานถือป้ายชื่อในมือแล้วเดินจากไปอย่างเบิกบานใจ

        …

        เย่ฝานขับรถไปที่บ้านตระกูลอู่

        “อาฝาน นายมาได้ยังไง?” เ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้นกับอู่หาวเฉียงทำให้อู่ซือหานมองเย่ฝานเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น ทว่าในใจลึกๆ ยังคงรู้สึกเคลือบแคลงอยู่ไม่น้อย

        “ผมมาหาเสี่ยวเฉียงครับ” เย่ฝานตอบกลับ

        “มาหาลูกชายฉัน? วันนี้เขาหยุดเรียนพอดีเลย!” อู่ซือหานเอ่ย

        เย่ฝานพยักหน้าพลางกล่าว “อืม ครับ ผมรู้ว่าเขาหยุดเรียนวันนี้ถึงได้มาหา”

        อู่หาวเฉียงวิ่งออกมาอย่างดีใจ “คุณอาเล็ก มาได้ยังไงครับ?”

        “อามีเ๹ื่๪๫ให้เธอช่วยหน่อย” เย่ฝานตอบกลับ

        เย่ฝานนำเต่าตัวหนึ่งออกมาและพูดว่า “นายเห็นเต่าตัวนี้ใช่ไหม?”

        “หา! คุณอาเอาเต่าตัวนี้มาให้ผมต้มซุปบำรุงร่างกายเหรอครับ?” อู่หาวเฉียงพูดด้วยความซาบซึ้งใจ

        เย่ฝานกลอกตามองบนแล้วตอบว่า “นายจ้ำม่ำขนาดนี้ ยังจะต้องบำรุงร่างกายทำไมกันเล่า! อาจะต้องออกไปทำธุระนอกบ้านหลายวัน เต่าตัวนี้ขอมอบให้นายช่วยดูแลสักพัก นายจะต้องดูแลมันให้ดีนะ!”

        อู่หาวเฉียงพยักหน้าพลางตอบว่า “ได้ครับๆ คุณอาวางใจได้เลย”

        เย่ฝานหยิบกระดาษจดรายการออกมาหนึ่งแผ่น แล้วพูดว่า “นี้เป็๲รายการอาหารของเ๽้าเต่านี่!”

        อู่หาวเฉียงดูรายการอาหารแล้วก็พูดขึ้นว่า “คุณอานี่ฟุ่มเฟือยจังเลย ป้อนโสมให้เต่ากินเชียวเหรอ!”

        เย่ฝานตอบกลับอย่างไม่สนใจว่า “หากไม่ลงทุน แล้วจะได้ทรัพย์สินมาจากไหนกัน!” ต้องเลี้ยงให้กินดีอยู่ดี เต่าตัวนี้จึงจะสามารถรวบรวมพลังปราณได้เต็มที่

        “นี่เป็๞ค่าอาหารของเต่าตัวนี้” เย่ฝานนำบัตรเอทีเอ็มออกมาหนึ่งใบแล้วมอบให้อู่หาวเฉียง

        “ในบัตรนี้มีเงินเท่าไรครับ!” อู่หาวเฉียงถาม

        “หนึ่งล้านหยวน!”

        อู่หาวเฉียงมองเย่ฝานด้วยความโมโหพลันพูดว่า “คุณอา มากเกินไปแล้วนะ ทีเลี้ยงไก่ทอดผมคุณอาบ่นว่าเปลืองเงิน แต่เลี้ยงเต่าหนึ่งตัวกลับใช้เงินตั้งหนึ่งล้านหยวน”

         “นายจะไปเข้าใจอะไร! นี่เป็๞เต่าวิเศษนะ จะละเลยไม่ได้เด็ดขาด” เย่ฝานพูดด้วยท่าทีจริงจัง

        อู่หาวเฉียง “…”

        อู่ซือหานฟังอยู่ข้างๆ ก็กลอกตามองบน ทว่ากลับไม่มีคำพูดใดออกมา

        “ว่าแต่ธุระที่คุณอาพูดถึง มันคืออะไรเหรอครับ?”

        “อาจะไปหาเมีย ถ้าโชคดีก็อาจจะได้อาสะใภ้กลับมาด้วย” เย่ฝานตอบอย่างเบิกบานใจ

        อู่หาวเฉียงพูดด้วยน้ำเสียงดีในจนออกนอกหน้า “คุณอาสู้ๆ นะครับ!”

        เย่ฝานพยักหน้าพลางกล่าวว่า “อืม ใช่ เกือบลืมไปเลย หยกคุ้มภัยที่ทำให้นายเสร็จแล้วนะ”

        อู่หาวเฉียงรับหยกมาด้วยความตื่นเต้น “ขอบคุณคุณอามากๆ เลยครับ อาครับถ้าผมโดนรถชน หยกนี่จะทำให้รถลอยขึ้นไปได้ไหมครับ?”

        “ไม่ได้!” เย่ฝานตอบกลับ

        อู่หาวเฉียงพูดด้วยน้ำเสียงผิดหวังว่า “ผมนึกว่าเ๽้านี่จะมีฤทธิ์เดชมากกว่านี้ซะอีก”

        เย่ฝานกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “เด็กน้อย เธออย่าเพ้อฝันให้มันมากไปเลย”

        อู่หาวเฉียง “…”