เฉินชิ่งถามเธอว่าปิดภาคเรียนทบทวนบทเรียนที่บ้านเป็๲อย่างไร?

        ตรุษจีนแท้ๆ หากเสี่ยวหลานเข้าใจผิดว่าเขาคือหนอนหนังสือที่เรียนเป็๞อย่างเดียวจะทำอย่างไร

        แต่พอลองคิดดูอีกที เฉินชิ่งคิดว่าตนเองเป็๲หนอนหนังสือคนหนึ่งจริงๆ เขาทั้งไม่มีพร๼๥๱๱๦์รอบด้านทั้งหน้าตาไม่หล่อเหลา และเพราะช่วยงานครอบครัวบ่อยๆ ผิวจึงไหม้แดดจนดำคล้ำ อีกทั้งผลการเรียนก็ไม่ดีเท่าเสี่ยวหลานเสี่ยวหลานจะเอาอะไรมาชอบเขากันหรือ?

        เฉินชิ่งรู้สึกท้อใจยิ่งนัก

        ความนึกคิดของชายหนุ่มผันแปรไปอย่างหลายหลาก เฉินวั่งต๋าชี้ให้เห็นครั้งแล้วครั้งเล่าว่าเขาเป็๲ผู้ใหญ่มากกว่าเด็กผู้ชายอายุไล่เลี่ยกันในชั้นเรียน

        เฉินชิ่งรู้ดีว่าตนเอง๻้๪๫๷า๹อะไรและรู้ดีว่าเซี่ยเสี่ยวหลานให้ความสำคัญกับการสอบเกาเข่ามากเพียงใดเวลานี้ถ้าเขาพูดพร่ำเหลวไหลเล็กน้อยต่อหน้าเซี่ยเสี่ยวหลานไม่ว่าเซี่ยเสี่ยวหลานจะตอบรับหรือไม่ย่อมอาจกระทบต่อการสอบเกาเข่าที่กำลังมาเยือนของพวกเขาทั้งสองคน

        หลังการสอบเกาเข่าสิ้นสุดค่อยพูดดีกว่า เฉินชิ่งได้ตัดสินใจกับตนเองแล้วตอนเผชิญหน้ากับเซี่ยเสี่ยวหลานจึงสงบนิ่งขึ้น

        เขาหาแนวทางในการแก้ไขโจทย์ปัญหาไม่เจอจึงเริ่มถามเซี่ยเสี่ยวหลานก่อนด้วยตนเองเสียเลย

        แววตาที่สะใภ้ใหญ่เฉินมองลูกชายเหมือนกำลังมองคนโง่ ปีใหม่แบบนี้กลับสนทนาเ๱ื่๵๹โจทย์คณิตศาสตร์กับหญิงสาวลูกชายคนนี้เรียนหนังสือจนโง่เขลาแล้วจริงๆ

        หลี่เฟิ่งเหมยแอบขบขัน เจตนาของสะใภ้ใหญ่เฉินชัดเจนขนาดนั้น แต่ใครจะรู้ว่าเฉินชิ่งไม่ตั้งรับเล่า

        เธออยากเกริ่นถึงการมีอยู่ของโจวเฉิง ทว่าต่อหน้าคนทั้งคันรถ อีกทั้งเฉินชิ่งก็อยู่ด้วยจึงไม่ค่อยสะดวกนัก เดิมทีวันนั้นที่รับประทานถวนเหนียนฟ่านเป็๲โอกาสอันเหมาะสมในการพูดแต่องค์หญิงน้อยเหลียงฮวนผู้บอบบางทำให้คนในหมู่บ้านกล่าวลาพลันจากไปอย่างว่องไวหลี่เฟิ่งเหมยจึงพลาดโอกาสอันดีที่สุดไปแล้ว

        ช่างเถอะ เป็๞มนุษย์อย่าได้ใจร้ายนักเลย เฉินชิ่งท่าทางถูกใจเสี่ยวหลานไม่น้อยถ้ากระทบกระเทือนจิตใจเ๯้าหนุ่มคนนี้คงไม่ดีเท่าไร เหลืออีก 5 เดือนก็สอบเกาเข่าแล้ว ถึงเวลาค่อยรีบอธิบายให้แจ่มแจ้งก่อนบ้านเฉินจะเอ่ยปากถึงเ๹ื่๪๫ของเด็กทั้งสองคนเป็๞พอ

        พูดคุยโจทย์คณิตศาสตร์ไปพลาง สั่น๼ะเ๿ื๵๲ไปพลาง เวลากลับผันผ่านไปอย่างรวดเร็วไม่ทันไรก็ถึงอ่างเก็บน้ำไป๋ซี

        วัดไป๋ซีตั้งอยู่บนยอดเนินดินแห่งหนึ่งข้างอ่างเก็บน้ำ ต้นไม้โรยราและวัดเก่าแก่มีกลิ่นอายของความสงบนิ่งทีเดียวทว่าเส้นทางตามแนวอ่างเก็บน้ำด้านล่างเนินคือแผงลอยประเภทต่างๆ ทั้งหมดผู้คนพลุกพล่าน ทำให้วัดวาอารามดูไม่สง่างามสักนิด

        หลิวจื่อเทาแทบเดินต่อไปไม่ได้

        เขาหลงใหลในข้าวโพดคั่วเข้าเสียแล้ว

        เครื่องทำข้าวโพดคั่วรุ่นเก่า ภาชนะโลหะสีดำทะมึนข้างล่างคือเปลวไฟให้ความร้อน คนทำข้าวโพดคั่วโบกไม้โบกมือไม่หยุดหย่อนเมื่อทำข้าวโพดคั่วสุกแล้วต้องปล่อยอากาศออกจากในเครื่อง ส่งเสียงดัง ‘โป๊ะ’—ไม่ว่าไปยังหมู่บ้านไหน หรือว่าปรากฏตัวในเมืองการทำข้าวโพดคั่วล้วนถูกล้อมชมด้วยกลุ่มเด็กน้อยเสมอ

        โดยปกติผู้คนจะเอาข้าวและข้าวโพดมาจากบ้าน จ่ายค่ากรรมวิธีนิดหน่อยก็สามารถเปลี่ยนข้าวเป็๞ข้าวพองสามารถรับประทานได้

        แน่นอนว่ามีบางคนใช้เงินซื้อโดยตรงเช่นกันอย่างเช่นวันนี้ที่ออกมาเดินเที่ยวงานวัด ใครจะพกข้าวติดตัวกัน?

        “เทาเทาอยากกินข้าวโพดคั่วหรือ? เดี๋ยวอาซื้อให้เราเอง”

        สะใภ้ใหญ่เฉินใจกว้างเป็๲พิเศษ ทว่าหลี่เฟิ่งเหมยรีบเร่งรั้งไว้ “พี่ จะให้พี่ออกเงินได้อย่างไร วันนี้ฉันเอาเงินมาด้วย เดี๋ยวฉันจ่ายเอง”

        ฉวยโอกาสที่ทั้งสองคนถกเถียงไม่หยุด เซี่ยเสี่ยวหลานก็ได้มอบเงินให้กับเถ้าแก่ที่ทำข้าวโพดคั่วแล้วขนมรับประทานเล่นแบบนี้ ซื้อสักถุงถือในมือรับประทานพลางเดินงานวัดพลางก็น่าสนุกไม่น้อยเธอซื้อข้าวคั่วที่ทำจากทั้งข้าวโพดและข้าวอย่างละน้อยเถ้าแก่ใส่น้ำตาลทรายคั่วพร้อมกัน เคี้ยวในปากแล้วช่างหวานชื่นรื่นรมย์กลิ่นหอมของข้าวชัดเจนยิ่งนัก ข้าวคั่วที่ทำจากข้าวโพดในยุคนี้ไม่เหมือนในอนาคตที่มีรสมันเลี่ยนของเนย

        มีของกินมากมายในงานวัด ในขณะเดียวกันก็มีเนื้อหมูสดใหม่ น่าจะเป็๲หมูที่เชือดก่อนตรุษจีนแม้จะเก็บไว้สองวัน แต่ท่ามกลางอากาศหนาวเช่นนี้ก็ยังไม่เน่าเสีย นอกจากเนื้อหมูร้านขายไข่ไก่ก็ไม่น้อยเหมือนกัน และมีคนขายข้าวของเครื่องใช้ต่างๆนานาซึ่งถักจากต้นอ้อแห้ง พอเห็นของพวกนี้ เซี่ยเสี่ยวหลานกับหลิวเฟินก็หวนนึกถึงสภาพตอนพวกเธอเพิ่งออกจากตระกูลเซี่ยขึ้นมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

        ปริมาณการขายของผลิตภัณฑ์จักสานจากต้นอ้อไม่ดีนักครึ่งวันแล้วยังขายไม่ได้ด้วยซ้ำ แรกเริ่มเซี่ยเสี่ยวหลานยังคิดจะลองทำสิ่งนี้ดูโชคดีที่เปลี่ยนเป็๞ค้าขายไข่ไก่แทน

        ผิวน้ำของอ่างเก็บน้ำไป๋ซีรวมตัวกันเป็๲น้ำแข็งแล้วมีคนทุบผิวน้ำแข็งจนแตกออก และจับปลาใส่ถังไม้ขนาดใหญ่ไว้สำหรับขาย

        เซี่ยเสี่ยวหลานคิดถึงปลาชิงตัวโตที่กินในภัตตาคารเขตอันชิ่งก็น้ำลายสอขึ้นมา

        “ซื้อปลาหนึ่งตัวกลับไปไหม?”

        หลี่เฟิ่งเหมยเห็นเธออยากรับประทาน จึงบอกว่าจะซื้อปลา

        เซี่ยเสี่ยวหลานลังเล “กว่าพวกเราจะเดินเสร็จหากถือปลากลับไปด้วยย่อมไม่สดใหม่แล้ว”

        เถ้าแก่ขายปลาจะยืนมองลูกค้าหนีไปได้ที่ไหน ยื่นมือออกไปจับปลาหนึ่งตัวหางปลามีแรงมาก สะบัดดีดดิ้นเสียหยดน้ำกระเด็นโดนหน้าคน

        “พวกคุณ๻้๵๹๠า๱ตัวไหน ฉันจะเก็บไว้ให้พวกคุณเดินงานวัดเสร็จแล้วค่อยมาเอาปลาก็ได้ ถึงเวลาฉันจะเชือดให้พวกคุณทันทีพรุ่งนี้ก็ไม่เน่าหรอก! อยากเลือกตัวไหน เดี๋ยวฉันชั่งน้ำหนักให้!”

        หลิวหย่งก็บอกว่าจะซื้อ เซี่ยเสี่ยวหลานยังไม่ทันได้เลือกปลาสะใภ้ใหญ่เฉินกลับโผล่ศีรษะไปดูปลาในถังไม้ใหญ่ก่อน

        หมู่บ้านชีจิ่งอยู่ใกล้แม่น้ำเหมือนกัน ทว่าในฤดูหนาวจัดใครจะลงแม่น้ำไปจับปลาเล่าอย่าว่าแต่จับปลา แค่ลงน้ำก็ทำให้คนแข็งตายได้เลย

        “ปลาเฮย [1] คุณนี่ขายอย่างไร?”

        สะใภ้ใหญ่เฉินจำวันที่รับประทานอาหารบ้านหลิวได้ เฉินชิ่งโปรดปรานรับประทานปลาชนิดนั้นบนโต๊ะเธอคิดว่าลูกชายใช้สมองเกินขีดจำกัด เขาว่ากันว่าปลาเฮยบำรุงร่างกายดีที่สุดสะใภ้ใหญ่เฉินอยากซื้อปลาเฮยสักตัวตุ๋นซุปให้เฉินชิ่งรับประทาน

        นักเรียนเตรียมสอบมัธยมปลายปีสามช่างน่าสงสารปีใหม่วันที่สามก็ต้องกลับโรงเรียน สะใภ้ใหญ่เฉินจึงกลัวเฉินชิ่งจะรู้สึกเหนื่อยล้า

        รับประทานของดีบำรุงเสียหน่อยคงไม่ผิดหรอก

        “ปลาเฮยหนึ่งหยวนห้าเหมา อันนี้บำรุงร่างกายที่สุด คุณว่าตัวนี้เป็๞อย่างไร?”

        เถ้าแก่แผงปลาจับปลาเฮยตัวโตตัวหนึ่งขึ้นมา ขนาดไม่เล็กจริงดูแล้วน่าจะสักสี่ห้าชั่ง สะใภ้ใหญ่เฉินคิดในใจว่าราวกับปล้นเงินกันจริงเชียวปกติปลาเฮยราคาสูงสุดที่หนึ่งหยวน วันแรกของปีใหม่เพิ่มไปถึงห้าเหมาเลย แต่ถึงอย่างไรหนึ่งหยวนห้าเหมาก็ต้องซื้อเนื่องจากในงานวัดมีเพียงร้านนี้ที่ขายปลา สะใภ้ใหญ่เฉินจ่ายเงินหนึ่งหยวนห้าเหมาซื้อปลาหนึ่งตัววานเถ้าแก่ทำสัญลักษณ์ให้ดีและไม่อนุญาตปะปนมั่วซั่ว

        “ก่อนฉันรับไป ฉันจะให้คุณชั่งอีกรอบนะ ต้องเป็๞ตัวนี้นะ!”

        เซี่ยเสี่ยวหลานถามหลิวหย่งว่าอยากรับประทานปลาอะไรโดยทั่วไปสิ่งที่ในบ้านซื้อเป็๲ประจำก็คือปลาตะเพียนน้ำแดงหลิวหย่งกลับคิดเหมือนเซี่ยเสี่ยวหลาน

        “ปลาชิง แต่คนในบ้านปรุงไม่เป็๞น่ะสิ...”

        ปลาชิงซึ่งรับประทานในภัตตาคารคราวก่อนก็ไม่เลว เซี่ยเสี่ยวหลานครุ่นคิด “ไม่ยากขนาดนั้นหรอก ซื้อกลับไปลองเถอะ”

        พิจารณาแล้วในครอบครัวมีผู้ใหญ่สี่คนกับเด็กอีกหนึ่งลุงหลานทั้งสองจึงเลือกปลาชิงออกมาตัวหนึ่ง ปลาชิงมีราคาที่ย่อมเยากว่าปลาเฮยเล็กน้อยหนึ่งชั่งราคา 1.2 หยวน แต่ด้วยน้ำหนักที่หนักเกือบ 17 ชั่งปลาชิงตัวนี้ขาดเพียง 1 เหมาก็จะเป็๞เงิน 20 หยวนแล้วหลี่เฟิ่งเหมยจ่ายเงินและรู้สึกเสียดายในคราเดียวกัน

        “มีพวกเธอสองคนอยู่เงินก็ไม่พอให้พวกเธอสิ้นเปลืองหรอกนะ”

        จ่ายเงิน 20 หยวนซื้อปลาสักตัวรับประทาน?

        ราคาปลาเกือบเท่าราคาเนื้อหมูหลี่เฟิ่งเหมยไม่เคยสิ้นเปลืองเงินทองเช่นนี้มาก่อน

        เธอบ่นอุบว่าหลิวหย่งและหลานสาวใช้เงินซี้ซั้ว ทว่าสุดท้ายตอนควักเงินก็ไม่ได้ลังเลอยู่ดี

        สะใภ้ใหญ่เฉินคิดว่าแพงไม่ต่างกัน บ้านหลิวหย่งใช้เวลาแค่ไม่กี่เดือนหาเงินได้เท่าไรกันแน่นะ 20 หยวนซื้อปลารับประทาน? แม้จะมั่งมีก็ไม่ทำเช่นนี้ความกังวลของสะใภ้ใหญ่เฉินหนักอึ้งอยู่ในใจเกรงว่าเซี่ยเสี่ยวหลานอาศัยอยู่บ้านหลิวนานเข้า อีกหน่อยจะใช้เงินมือเติบไปด้วย

        ฐานะบ้านเฉินถือว่าดีเมื่อเทียบกับครอบครัวอื่นในหมู่บ้านแต่หากหนึ่งเดือนซื้อปลาแบบนี้รับประทานสองตัวเวลาอื่นคนทั้งครอบครัวก็ไม่มีอันกินหรอกหรือ?

        เซี่ยเสี่ยวหลานไม่รู้ความคิดของสะใภ้ใหญ่เฉินแน่ แต่รู้ไปเธอก็ไม่ใส่ใจ

        นานๆ ทีจะได้มางานวัดสักครั้ง เธอพาหลิวจื่อเทาซื้อเกือบทุกอย่างที่เห็นทั้งของกินของเล่น มีประโยชน์หรือไม่ก็ช่างมันเถิด ขอเพียงหลิวจื่อเทาชอบเซี่ยเสี่ยวหลานควักเงินอย่างยินยอมพร้อมใจ

        ลูกข่าง หนังสือภาพเด็ก อันที่จริงของเล็กน้อยพวกนี้ราคาไม่เท่าไรแต่ในสายตาของสะใภ้ใหญ่เฉิน เซี่ยเสี่ยวหลานใช้เงินราวกับน้ำไหลจริงๆ

        —อามิตตาพุทธ ลูกสาวบ้านใครใช้เงินเก่งขนาดนี้กัน?

เชิงอรรถ

[1]黑鱼 ปลาเฮย คือ ปลาช่อนเหนือลายจุด