ในเวลานี้เหยียนหลิ่งอวี๋ยังไม่รีบร้อนที่จะก้าวเดินเข้าไปข้างในเขายืนกอดอกพิงประตูดูพี่สาวน้องชายและเจ้านายกับบ่าวรับใช้ร้องไห้กันอยู่ตรงประตู…ที่แท้ชีวิตของคนเราก็ดำเนินไปแบบนี้ได้   ...