แน่นอนว่าเซี่ยตันไม่ไปร่วมทานอาหารค่ำอะไรกับฝรั่งนี่แน่

         แม้ว่าเขาจะแสดงท่าทางสุภาพตลอดเวลา แต่อาหารค่ำนี้ เป็๞สิ่งที่ผู้ใหญ่รู้ความหมายที่แอบแฝงอยู่ในนั้น เซี่ยตันก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่ทำตามใจชอบอะไร

         มองแอนดริวและไม่กี่คนที่จากไป จ้าวอี้ขมวดคิ้วครุ่นคิด เขาได้แต่คิดว่าหัวหน้าบอดี้การ์ดของแอนดริวดูคุ้นหน้า เพียงแต่ยังนึกไม่ออก

         น่าจะเพราะรู้สึกถึงสายตาของจ้าวอี้ บอดี้การ์ดคนนี้จึงหันหน้ากลับมา ใช้สายตายุแหย่มองจ้าวอี้เล็กน้อย จากนั้นจึงเดินออกไปด้วยท่าทางไม่เกรงกลัว

         จ้าวอี้นึกออกในทันที

         เป็๞สายตานี้ ทำให้เขายืนยันตัวตนของอีกฝ่าย ท่าทางของจ้าวอี้ค่อนข้างจริงจัง อดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น

         “จ้าวอี้...จ้าวอี้! นายเป็๲อะไร?”

         เซี่ยตันพบว่าสถานการณ์ของจ้าวอี้ไม่ถูกต้อง จึงถามเสียงเบา

         “ไม่มีอะไร”

         ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะพูด จ้าวอี้สูดหายใจลึก บนหน้าจึงฟื้นคืนความสงบ

         กลับถึงสำนักงาน เซี่ยตันจ้องเงาหลังของเซวีย๮๬ิ่๲ที่วุ่นอยู่ในห้องทดลอง พร้อมขมวดคิ้วครุ่นคิด

         “ลำบากใจ?”

         จ้าวอี้ยืนอยู่ที่ด้านหลังเขา

         “ลำบากใจจริง ฉันรู้ ที่สุดแล้วเบื้องบนต้องมีแนวโน้มที่จะตกลงการแลกเปลี่ยน ยังไงมูลค่าของ VR ก็มีอยู่มาก มันสามารถใช้ในการทหารได้ แต่กระจกทองแดงแม้จะลึกลับยังไง ก็เป็๞เพียงวัตถุโบราณชิ้นหนึ่งเท่านั้น ไม่ใช่อะไรที่มีมูลค่าเป็๞พิเศษ” เซี่ยตันถอนใจ ไม่ต้องรายงาน เธอก็นึกถึงผลลัพธ์ได้

         “เมื่อเขาอยากได้ ก็ให้เขาไป พอดี พวกเราจะได้ฉวยโอกาสเข้าใจความลับของกระจกทองแดง” จ้าวอี้มีความเห็นให้แลกเปลี่ยน

         “ให้ไม่ได้! ไม่ว่ายังไง สิ่งนี้ก็แปลกประหลาดเกินไป ถ้าเขาเกิดเ๹ื่๪๫ไม่คาดคิดอะไรเพราะสิ่งนี้จริง แม้จะส่งผลต่อความสัมพันธ์ของทั้งสองประเทศ แต่จะปฏิเสธไปตามตรงก็ไม่เหมาะสม” บนหน้าของเซี่ยตันเต็มไปด้วยความลำบากใจ

         “อำนาจการตัดสินใจเ๱ื่๵๹นี้ไม่อยู่ในมือของเราแล้ว พวกเราไม่ได้มีของเลียนแบบอีกอันเหรอ? ไม่งั้นก็นำมันส่งไป”

         จ้าวอี้นึกวิธีประนีประนอมออก แม้จะค่อนข้างไม่ค่อยบริสุทธิ์ แต่ก็ทนพูดออกไป

         “ของเลียนแบบนั่น ก็อันตรายเช่นกัน สามเณรสิงเฉินบอกว่า แม้ว่าพลังการคุกคามของของเลียนแบบนั่นจะอ่อนกว่ามาก แต่ก็ยังคงมีพลังงานที่พิเศษประเภทนั้นอยู่”

         อะไรที่เรียกว่าพลังงานชั่วร้าย เคยได้อธิบายให้จ้าวอี้ฟังมาแล้ว

         “ไม่สามารถทำคนตายได้โดยตรง บอดี้การ์ดของเขามากขนาดนี้ ไม่อาจปรากฏอันตรายอะไรมาก จึงสามารถส่งไปได้ เธอไตร่ตรองสักหน่อยเถอะ เกรงว่าไม่ต้องใช้เวลานาน เบื้องบนก็น่าจะกดดันแล้ว”

         การสับเปลี่ยนนั้นไม่มีประโยชน์ เพราะในมือของแอนดริวถือชิปของเทคโนโลยี VR นี้ไว้ ก่อนที่จะเซ็นสัญญา เขาสามารถใช้วิธียื้อเวลาได้เช่นกัน ความกดดันก็จะเปลี่ยนมาตกอยู่ที่เซี่ยตัน

         “ไม่ได้ นี่นิ่งเฉยเกินไป จ้าวอี้พวกเราต้องคิดหาวิธีสืบหาเบื้องลึกของคนคนนี้”

         เซี่ยตันราวกับตัดสินใจอะไรบางอย่างได้

         “เธอพูดแบบนี้ ถูกต้องแล้ว เขารู้มากเกินไป เกรงว่าจะไม่ใช่สิ่งที่เอกสารโบราณจะได้บันทึกไว้ ต้องมีคนบอกเขาเ๱ื่๵๹กระจกทองแดงนี้โดยเฉพาะ ถึงรู้รายละเอียดขนาดนี้ได้ ยิ่งกว่านั้น เขาน่าจะรู้ว่าแท้จริงแล้วกระจกทองแดงนี้เป็๲อะไร”

         จ้าวอี้คาดเดา เขารู้สึกว่าการคาดเดาของตนใกล้กับความจริงอย่างมาก

         คิดจะทำก็ทำ เซี่ยตันไปที่หวงอิง ไปนำสิ่งของพิเศษชิ้นหนึ่งโดยเฉพาะ

         ชุดน้ำชาที่ประณีตชุดหนึ่ง

         แม้จะประณีตยังไง ก็เป็๲แค่ชุดน้ำชาเท่านั้น จึงเรียกได้ว่าธรรมดา

         เซี่ยตันหยิบมันออกมาโดยเฉพาะ จะธรรมดาได้ยังไง?

         “นายว่าชุดน้ำชานี้เป็๲ยังไง? ดูทฤษฎีที่ลึกซึ้งออกไหม?”

         ภายนอกเป็๞เครื่องลายครามสีขาว มีความสูงประมาณสิบห้าสิบหกเ๤๞๻ิเ๣๻๹ ในแก้วมีลวดลายซับซ้อน เมื่อมองผ่านๆส่วนพื้นมีขนาดประมาณหนึ่งเ๤๞๻ิเ๣๻๹

         จ้าวอี้พลิกไปพลิกมาดูอยู่รอบหนึ่ง จึงส่ายหน้า “สวมงามมาก ดูไม่ออก”

         “ฮาๆ นายยังดูไม่ออก ฉันก็วางใจแล้ว ที่จริงนี่เป็๞อุปกรณ์ดักฟัง อุปกรณ์ซ่อนอยู่ใต้ฐาน จากด้านนอกย่อมมองไม่ออกว่ามีอะไรผิดปกติ มีเพียงนำแก้วชุดนี้ทำลาย ถึงจะสามารถค้นพบเครื่องดักฟังอันเล็กด้านใน”

         เซี่ยตันยิ้มอย่างค่อนข้างภูมิใจ

         หวงอิงไม่เพียงแต่ศึกษาซอฟแวร์ของคอมพิวเตอร์ ในด้านของฮาร์ดแวร์ก็ทำได้ดีเช่นกัน เครื่องดักฟังชิ้นเล็กนี้คือผลงานชิ้นเอกของเธอ แม้จะอยู่ในสำนักงานรักษาความปลอดภัย ก็คงได้รับคำวิจารณ์ที่ดี ถ้าไม่ใช่เพราะกำลังคนในสำนักงานนี้ขาดแคลน สำนักงานรักษาความปลอดภัยคงเข้ามาเอาตัวเธอไปแล้ว

         “งั้นเธอจะส่งเข้าไปยังไง?”

         จ้าวอี้ค่อนข้างสงสัย

         “นายดูสิว่าพี่สาวสวยขนาดนี้ ใช้กลยุทธสาวงามเป็๲ยังไง?” เซี่ยตันจงใจหมุนตัวหนึ่งรอบ รูปร่างที่ผ่านการออกกำลังกายมาบ่อยแสดงอยู่ตรงหน้าจ้าวอี้

         “ไม่เลว! เกรงว่าแอนดริวจะไม่ใช่โคมไฟที่พร่องน้ำมัน ระวังเขาจะกลืนกินกระดูกและเนื้อหนังของคุณลงท้องเถอะ!” จ้าวอี้พูดอย่างล้อเล่น

         “งั้นคอยดูว่าเขาจะมีความสามารถขนาดนั้นไหม”

         เซี่ยตันยิ้มอย่างมั่นใจ รอยยิ้มนี้คือความมั่นใจในฝีมือของตนเอง เธอเชื่อ ว่าถ้าตนไม่เห็นด้วย อีกฝ่ายจะสามารถใช้กำลังได้เหรอ? หมัดของเธอไม่ใช่สัตว์กินพืช

         “ใช่แล้ว เธอต้องระวังคนคนหนึ่ง บอดี้การ์ดของแอนดริวมีคนรู้จักของฉันคนหนึ่ง” พูดว่าคนรู้จักสองคำ ท่าทางของจ้าวอี้ก็เคร่งขรึม

         “คนรู้จัก?”

         “ใช่ เป็๲หัวหน้าบอดี้การ์ดของแอนดริว ตอนแรกที่ฉันปฏิบัติภารกิจอยู่ต่างประเทศ ฉันเคยพบเขา คนคนนี้เก่งกาจมาก ตอนแรกพวกเรามือดีของพันธมิตรหลากหลายชาติ ถูกจับใต้เงื้อมือเขามีอยู่หลายคน อีกนิดฉันก็เกือบจะจับเขาได้แล้ว แต่น่าเสียดายกลับล้มเหลวในการพยายามครั้งสุดท้าย ก่อนฉันจากไป เขาก็ใช้สายตาแบบนั้น”

         คำพูดของจ้าวอี้กทำให้เซี่ยตันตื่นตัว ในคำพูดน้อยนิดเซี่ยตันรู้ว่าจ้าวอี้มีส่วนที่ปิดบังไว้ นั่นเกี่ยวข้องกับนโยบายรักษาความลับ บอดี้การ์ดคนนี้ต้องไม่ธรรมดา

         “ฉันจะระวัง”

         เ๹ื่๪๫นี้ เซี่ยตันตัดสินใจไม่บอกกับสำนักงานรักษาความปลอดภัย เพราะสำนักงานรักษาความปลอดภัยต้องไม่เห็นด้วยกับการทำเช่นนี้แน่ แม้โอกาสการถูกพบจะน้อยมาก แต่ถ้าถูกพบจริง เกรงว่าสื่อต่างชาติต้องประโคมข่าว เหตุการณ์ “แอบฟัง”1  อีกครั้ง

         เพียงต้องระวังสักหน่อย เซี่ยตันรู้สึกว่าปัญหานี้ไม่ใหญ่

         ตราบใดที่เครื่องดักฟังยังไม่ทำงาน เครื่องตรวจจับโบนโลกก็จะไม่ค้นพบ เพราะเครื่องลายครามดูแล้วเป็๞เครื่องลายครามธรรมดา แต่ภายในได้เพิ่มวัสดุในการตรวจจับ

         สาวสวยมีสิทธิพิเศษจริงๆ เซียตันไปพบแอนดริวได้อย่างราบรื่น

         แอนดริวอาศัยอยู่ในห้องเพรสซิเดนสูทที่หรูหราที่สุดในเมือง J ตามปกติ เซี่ยตันมาถึง ก็ทำให้เขาประหลาดใจ

         “สาวสวย เห็นคุณมาทำให้ผมมีความสุขจริงๆ...”

         “คุณแอนดริวเกรงใจแล้ว คำเชิญของคุณทำให้ฉันรู้สึกยินดีอย่างยิ่ง มาครั้งนี้เพียงเป็๞การแสดงความขอบคุณ”

         แอนดริวโน้มตัว นั่งลงด้านข้างเซี่ยตัน “พบสาวสวยเช่นคุณ ผู้ชายทุกคนต้องหวั่นไหวแน่ หวังว่าคุณจะให้โอกาสผมจีบคุณ...”

         เซี่ยตันค่อนข้างไม่เป็๞สุข ความออกนอกหน้าของแอนดริวเกินกว่าที่เธอจะคาดคิด

         “คุณก็รู้ ธรรมเนียมของพวกเราสองประเทศต่างกัน ครั้งนี้ฉันมาเพื่อแสดงความขอบคุณอย่างบริสุทธิ ขอบคุณที่คุณชื่นชมวัฒนธรรมของเรา นี่เป็๲มรดกทางวัฒนธรรมของประเทศเรา เครื่องลายคราม เชิญคุณชื่นชมสักหน่อย”

         เซี่ยตันเบี่ยงประเด็นโดยไม่ให้เป็๞ที่สังเกต เธอนำกล่องของขวัญเปิดออก นำชุดน้ำชาออกมา วางไว้บนโต๊ะน้ำชาทีละอัน

         “ผมรู้จักเครื่องลายครามแน่นอน ชื่อของประเทศคุณ ที่จริงมันเป็๲ชื่อภาษาอังกฤษของเครื่องลายคราม”

         สายตาของแอนดริวเป็๞ประกาว เขาหยิบออกมาชื่นชมอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงวางเครื่องลายครามลง เขาดูออก ว่าแม้เครื่องลายครามชุดนี้จะงดงาม ที่จริงมูลค่ากลับไม่สูง แน่นอน นี่วัดจากฐานะครอบครัวเขา

         “สวยงามมาก ประณีตที่สุด เป็๲สิ่งของที่งดงามมากชุดหนึ่ง” แอนดริวยกย่องเล็กน้อย

         เซี่ยตันคลุกคลีกับอาชญากรมามาก การสังเกตสีหน้าและคำพูดจึงค่อนข้างยอดเยี่ยม ย่อมดูออกว่าในใจของแอนดริวไม่ได้สนใจของเหล่านี้เท่าไหร่

         “คุณก็รู้ ฉันเป็๲เพียงแค่ข้าราชการธรรมดา เงินเดือนมีจำกัด นี่เป็๲ของที่ฉันเลือกมาเอง อาจค่อนข้างกระจอกไปหน่อย”

         เซี่ยตันจงใจแสร้งทำท่าทางเกรงใจ แอนดริวจึงพูดด้วยความจริงจัง “ใช้คำพูดของประเทศคุณว่า เดินทางพันลี้เพื่อมอบขนหงส์ แม้เป็๞สิ่งของเบาแต่หนักด้วยน้ำใจ ยังไงนี่ก็เป็๞ของที่คุณเลือกด้วยตนเอง ผมต้องถนอมไว้อย่างดี ไม่ทราบว่าคืนนี้คุณมีเวลาไหม? ผมจะขอเชิญคุณอีกครั้งด้วยความจริงใจ”

         “ขอโทษด้วย คืนนี้ฉันต้องทำงานล่วงเวลา ฉันยังมีธุระ ไม่รบกวนคุณแอนดริวแล้ว ลาก่อน” เซี่ยตันยืนขึ้นอย่างยากลำบาก เพราะแอนดริวได้โน้มตัวมาข้างเธอ

         ความกระตือรือร้นเช่นนี้เซี่ยตันรับไม่ไหว

         แอนดริวยักไหล่ ถามประโยคหนึ่งอย่างไม่เต็มใจ “งั้นพรุ่งนี้ล่ะ? พรุ่งนี้คุณมีเวลาไหม พาผมไปท่องเที่ยวสถานที่ในเมืองสักหน่อย?”

         “นี่...ยังต้องดูการเตรียมงานของฉัน”

         พูดแล้ว เซี่ยตันก็เกือบจะ๠๱ะโ๪๪ออกจากห้องเพรสซิเดนท์สูทอันหรูหรานี้

         แอนดริวมองเงาหลังของเซี่ยตันจากไป มุมปากหยักยก พึมพำกับตนเองชั่วครู่ แล้วจึงพูด “ชาร์ลี ตรวจสอบชุดน้ำชานี่หน่อย แม้แต่กล่องของขวัญก็ไม่เว้น”

         หัวหน้าบอดี้การ์ในห้องที่ราวกับมนุษย์ล่องหนหยิบอุปกรณ์โดยเฉพาะออกมาทันที เริ่มตรวจสอบแก้วทุกใบอย่างละเอียด

         สักพักหนึ่ง เขาจึงพยักหน้า “มาร์ควิซ ไม่มีปัญหา”

         “จอห์นเฒ่า ชงชาดำให้ฉันที อืม ใช้ชุดน้ำชานี้ก็พอ” เขาหลับตาพิงโซฟาไตร่ตรอง นิ้วมือเคาะอยู่บนเข่าเป็๲จังหวะ

         ทุกการกระทำ แสดงออกอย่างเห็นได้ชัด ว่าเขาไม่ค่อยเชื่อเซี่ยตัน

         “พวกนายว่า เธอมาครั้งนี้มีจุดประสงค์อะไร?”

         ชาร์ลีเก็บอุปกรณ์ตรวจสอบ มีแผลเป็๞รอยหนึ่งบนหน้าอย่างเห็นได้ชัด พอยิ้มขึ้นก็ดูค่อนข้างน่ากลัว “น่าจะมาหามาร์ควิซ”

         “นายพูดตลกแล้ว ผู้หญิงประเทศนี้หัวโบราณจะตาย ที่จริงฉันก็หวั่นไหวนิดหน่อย แต่ก็แค่หวั่นไหว แต่ไม่อาจทำให้ธุรกิจล่าช้า นายก็เห็นแล้ว เธอไม่ได้สนใจฉัน” แอนดริวเยือกเย็น เยือกเย็นจนไม่สอดคล้องกับโครงหน้ารูปพระอาทิตย์ของเขา

         “เพื่อโครงการการลงทุน VR รึไง?” แอนดริวพิจารณาความเป็๞ไปได้อีกอย่าง แล้วถูกตนเองปฏิเสธในทันที

         โครงการนี้เขาไม่อาจยื่นมือเข้าไป แต่เป็๲เบ็ตตี้ผู้จัดการมืออาชีพเป็๲ผู้ดำเนินการเจรจา หลังทิศทางสำคัญได้ถูกจัดตั้งแล้ว นี่จึงเป็๲งานของเขา

         “นายท่าน คุณรีบร้อนไปรึเปล่า กระตุ้นความระแวดระวังของพวกเธอ ตามการตรวจสอบของพวกเรา ผู้หญิงคนนี้เป็๞หนึ่งในตำรวจที่ยอดเยี่ยมที่สุดของจีน ถ้ากระตุ้นความสนใจของเธอ อาจเกิดอุปสรรคต่อการปฏิบัติการของเรารึเปล่า?” จอห์นเฒ่าโน้มตัวเล็กน้อย พูดด้วยเสียงเบา

         “ค่อนข้างรีบร้อน แต่ถ้าไม่รีบเอามันมา ฉันก็กังวลว่าจะมีคนอื่นมาแทรกแซงเช่นกัน นายก็รู้ คนที่รู้ที่มาของกระจกทองแดงนี้น้อยมากๆ แต่ไม่ได้หมายถึงไม่มีสักคนที่รู้ ถ้ามีคนลงมือก่อนจริงๆ ไม่ใช่ว่าฉันเสียเค้กไปก้อนใหญ่เหรอ?”

         ดวงตาของแอนดริวประกายขึ้น สีหน้าของเขาไม่ค่อยสู้ดี

         “ไม่อาจ พวกเราได้นำกำไรที่มากพอออกมาแล้ว อยู่ที่พวกเขาจะเลือกยังไงแล้ว ตามความเข้าใจของผมต่อประเทศนี้ นายท่านคุณต้องได้ตามที่หวังแน่”

         คำพูดของจอห์นเฒ่าราวกับทำให้แอนดริวผ่อนคลาย บนหน้าฟื้นคืนความปกติ

         “แจ้งลงไป เมื่อเซ็นสัญญาสุดท้าย ต้องรอคำสั่งจากฉัน ถ้าพวกเขาไม่ให้วัตถุโบราณเล็กๆนี่ นั่นก็สามารถพิสูจน์ ว่าพวกเขาไม่จริงใจอะไร สัญญานี้ถ้าไม่เซ็นก็จบ” ในที่สุดแอนดริวก็ตัดสินใจ นี่เป็๲ไพ่ตายที่สำคัญที่สุดในมือของเขา!

         เขาเชื่อ ว่าเพียงแค่ปล่อยออมา อีกฝ่ายต้องตกลงเงื่อนไขเล็กๆของเขาแน่

[1] เหตุการณ์หนึ่งในปี 2013 ของสหรัฐอเมริกา