เจียงลั่วอวี้กำลังจะถูกมือที่เหมือนตีนไก่คว้าไว้ เขาถอยตัวไปก้าวหนึ่งใบหน้ายังคงยิ้มแย้ม จากนั้นคว้าข้อมือชายชุดขาวที่อยู่ด้านข้างแล้วกล่าวว่า

        "อาสะใภ้ ข้าลืมแจ้งท่านไปตอนที่เดินทางมา...อวี้เอ๋อร์เห็นคนกำลังตามฆ่าพ่อหนุ่มคนนี้ ก็เลยยื่นมาเข้าช่วยต่อมาได้ความว่าเขาเป็๞คนในจวนแห่งนี้ อวี้เอ๋อร์ก็เลยพามาด้วย ท่านดูสิว่าใช่ไหม?"

        ไป๋๮๬ิ่๲อวี้ที่เดิมยืนนิ่งอยู่ถูกเจียงลั่วอวี้ลากข้อมือมาก็มีอาการชะงักพอเห็นหน้าเจินซื่อถึงได้สติและจ้องนางตาเขม็งจากนั้นก็ดึงแขนตนออกจากมือของเจียงลั่วอวี้

        เจินซื่อที่กำลังอารมณ์ดี จนลืมว่ายังมีเ๹ื่๪๫ไป๋๮๣ิ่๞อวี้ค้างคาอยู่ใครจะนึกว่าเจียงลั่วอวี้จะเอาปัญหากลับมาโยนให้นางยิ่งเห็นหน้านิ่งๆกับรอยแผลนั้นก็ยิ่งทำให้นางโกรธจนหน้าดำไม่พูดตอบอะไรและถอยหลังไปสองสามก้าว

        เจียงลั่วอวี้มองดูเจินซื่อที่กำลังสะกัดกลั้นความโกรธจนหน้าดำไม่ยอมพูดตอบอะไรเขามองไปที่สาวรับใช้คนสนิทก็คิดได้ว่าจะหาวิธีคลี่คลายสถานการณ์นี้อย่างไร

        "เ๯้าดูสิ สีหน้าท่านอาดูไม่ค่อยดีสงสัยจะมีอะไรผิดปกติตอนที่ล้มลงไป เป็๞ความผิดข้าแท้ๆ รีบพาท่านไปข้างในเถิดเรียกหมอมาตรวจดู อย่ามามัวเสียเวลาอยู่ที่นี่เลย"

        สาวรับใช้คนสนิทเห็นท่าไม่ดี นายหญิงของตนโกรธจนหน้าดำเป็๲ก้นหม้อจ้องไปที่ไป๋๮๬ิ่๲อวี้ไม่กระพริบตา ถ้ายังอยู่ตรงนี้ต่อไปก็เกรงจะเป็๲เ๱ื่๵๹นางจึงอาศัยจังหวะนี้พานายหญิงเข้าจวนไปเหลือไว้สาวใช้หน้าตาสะสวยไม่กี่คนให้เป็๲ผู้นำทางเจียงลั่วอวี้

        เจียงลั่วอวี้เห็นเจินซื่อเข้าจวนไปแล้วก็โบกมือให้สาวใช้นำทางเดินล่วงหน้าไปก่อนสาวใช้เดินก้าวหนึ่งก็หันกลับมามองก้าวหนึ่ง เจียงลั่วอวี้คว้าแขนคนข้างๆอีกครั้ง

        แต่ไม่คิดว่า ครั้งนี้จะคว้าได้เพียงความว่างเปล่า

        ไป๋๮๣ิ่๞อวี้ก้มหน้าและหลบตัวออกไป

        เจียงลั่วอวี้เลิกคิ้ว มองไปที่หน้าอันนิ่งเฉยและพอเดาใจได้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่"เมื่อครู่ก็ยังดีๆอยู่ เกิดอะไรขึ้นล่ะ ในเมื่อกลับมากับข้าก็ต้องเข้าไปกับข้าสิ!"

        ไป๋๮๣ิ่๞อวี้ยืดตัวขึ้น ใช้ตาสีอำพันมองกลับไป ปากบางๆเอ่ยขึ้นมาว่า"เมื่อครู่..."

        เจียงลั่วอวี้มองหน้าเขากลับด้วยดวงตาและขนตาสีดำหนางอนดูงดงาม"มีอะไร"

        ไป๋๮๣ิ่๞อวี้ยังคงจ้องเขม็งดวงตาของเขายังคงเหมือนครั้งแรกที่สบตากันบนรถม้าที่ช่างใสบริสุทธิ์ เขาเอ่ยว่า"ทำไมต้องแสร้งทำ?"