เย่ฝานฝึกฝนอยู่บนเขาไม่กี่วันก็กลับเข้าไปในเมือง

        สิ่งแรกที่เย่ฝานทำเมื่อกลับไปถึงเมืองชางคือ ไปบ้านตระกูลอู่เพื่อรับเต่าคืน!

        แต่เย่ฝานคิดไม่ถึงว่าจะมีอีกสิ่งหนึ่งที่รอเขาอยู่ หลังจากไปถึงบ้านตระกูลอู่

        “ของนี่ส่งมาจากเมืองหลวงเหรอครับ?” เย่ฝานดีใจจนออกนอกหน้า

        “ใช่ นี่ใบส่งพัสดุ แต่ผู้ส่งไม่ได้ลงชื่อไว้นะ!”

        เย่ฝานยิ้มหน้าบานแล้วพูดว่า “ผมรู้ว่าใครส่งมา เขาเป็๞คนหน้าบางไม่กล้าออกตัว แต่ไม่เป็๞ไรหรอก แค่ผมรู้ก็พอแล้ว”

        “คุณอาครับ ใช่อาสะใภ้หรือเปล่าครับ!” อู่หาวเฉียงดึงแขนเสื้อของเย่ฝานถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

        เย่ฝานพยักหน้า เขาตอบกลับอย่างเบิกบานใจ “ใช่แล้ว ไม่ผิดแน่ เป็๞อาสะใภ้ของนายนั่นแหละ อาของนายเป็๞วีรบุรุษเข้าไปช่วยเหลือเขา อาสะใภ้ของนายเลยซาบซึ้งใจมาก”

        อู่หาวเฉียงกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “คุณอาเล็กเก่งที่สุดเลย!”

        “อาสะใภ้ของนายเป็๞คนใจกว้างมากๆ” เย่ฝานพูด

        อู่หาวเฉียงพยักหน้า “ใจกว้างจริงๆ ครับ เพราะคุณพ่อและคุณแม่บอกว่าของในนั้นเป็๲ของดี สมุนไพรบางตัวถึงมีเงินก็ยังหาซื้อไม่ได้”

        เย่ฝานพูดอย่างดีอกดีใจว่า “เยี่ยมไปเลย อาสะใภ้ของนายช่างมีเมตตาและเข้าใจผู้อื่นจริงๆ! อาจะต้องจีบเขาให้สำเร็จให้ได้”

        ครั้งนี้ที่เขากลับมา เหตุผลหลักคือ๻้๵๹๠า๱หลอมยาบำรุงปราณ

        ทว่าสมุนไพรที่ใช้ในการหลอมยาบำรุงปราณล้วนราคาสูงลิ่ว เดิมทีเขาพยายามหาหนทางว่าจะทำอย่างไรดี แต่คิดไม่ถึงว่าจะมีคนใจดีส่งมาให้ พอได้รับตัวยาซึ่งเป็๞วัตถุดิบที่สำคัญเหล่านี้แล้ว ตัวสมุนไพรเสริมอื่นๆ ก็สามารถไปหาซื้อได้ตามร้านขายยาจีนทั่วไปได้

        อู่ซือหานได้ยินบทสนทนาของเย่ฝานและอู่หาวเฉียงก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

        อู่ซือหานพบว่าลูกชายของเขาและเย่ฝานพูดคุยกันถูกคอ แต่คำพูดที่ทั้งสองสนทนากันนั้น เขาเองก็ฟังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร

        “เย่ฝาน ของพวกนี้ไป๋อวิ๋นซีเป็๲คนส่งมาเหรอ?” อู่ซือหานเอ่ยถาม

        เย่ฝานพยักหน้าแล้วตอบว่า “อืม น่าจะเป็๞เขาส่งมานะครับ แสดงว่าเขาสนใจในตัวผมแล้ว”

        อู่ซือหาน “…” นายแน่ใจเหรอ?

        “เป็๞ของดีทั้งนั้นเลย! ไม่เสียแรงที่เป็๞คนที่ผมหมายปอง ใจกว้างมากๆ เลย” เย่ฝานพูดอย่างภาคภูมิใจ

        อู่ซือหาน “…” ถ้าคนที่ส่งของเหล่านี้มาคือไป๋อวิ๋นซีจริงๆ แสดงว่าเขาคงประทับใจในตัวเย่ฝานไม่น้อยเลยสินะ?

        “เย่ฝาน ถึงแม้ว่าประตูอะพาร์ตเมนต์ของนายจะซ่อมเสร็จแล้ว แต่ที่ตรงนั้นคนพลุกพล่านดูไม่ค่อยสะดวกเท่าไร ฉันก็เลยมองหาบ้านพักหลังใหม่ไว้ให้นาย ระบบรักษาความปลอดภัยดีกว่า แถมอยู่ในเขตหมู่บ้าน คนแปลกหน้าไม่สามารถเข้าไปได้ แล้วมีการดูแลความเป็๞ส่วนตัวให้ผู้อยู่อาศัยด้วย” อู่ซือหานกล่าว

        เย่ฝานกะพริบตามองอู่ซือหานแล้วถามอย่างอดสงสัยไม่ได้ “มอบให้ผม?”

        อู่ซือหานพยักหน้าพลางตอบ “ใช่ ฉันมอบให้นาย!”

        เย่ฝานมองอู่ซือหานแล้วถามอย่างสงสัย “พี่ชาย ทำไมจู่ๆ ถึงใจดีกับผมแบบนี้?”

        “เย่ฝาน หยกที่นายมอบให้หาวเฉียงมันดูไม่เลวเลยนะ!” อู่ซือหานเอ่ยขึ้นด้วยความประหม่าเล็กน้อย

        เย่ฝานลูบหัวของอู่หาวเฉียงแล้วเอ่ยว่า “อืม หยกนั่นไม่เลวจริงๆ นั่นแหละ เอ๋ แต่เหมือนหยกนี่จะใช้พลังไปบ้างแล้วนี่ เซี่ยวเฉียง[1] นายโดนจับเรียกค่าไถ่อีกแล้วเหรอ?”

        อู่หาวเฉียงส่ายหน้า “เปล่าครับ พอดีมีหมาตัวหนึ่งมันจะเข้ามากัดผม แต่จู่ๆ มันก็ลอยขึ้นแล้วกระเด็นออกไปเลยครับ อาเล็กรู้ไหมว่าอาน่ะเท่มากเลย!”

        เย่ฝานพยักหน้าและเอ่ยว่า “ที่แท้ก็เป็๲อย่างนี้นี่เอง”

        ถังหนิงมองเย่ฝานก่อนถามด้วยความระมัดระวังว่า “น้องชาย! หยกนี่ถ้าเคยใช้ไปแล้วหนึ่งครั้ง ก็จะหมดพลังไปเลยหรือเปล่า?”

        เย่ฝานส่ายหน้า เขาตอบกลับไปว่า “ยังใช้ได้อยู่ครับ แต่ถ้าเมื่อไรที่แสงแวววาวหมดไปก็แสดงว่าใช้ไม่ได้แล้ว หยกนี่น่าจะยังใช้ได้อีกสองสามครั้งครับ” เย่ฝานมองอู่ซือหานแวบหนึ่ง พลันนึกขึ้นได้ว่าอู่ซือหานเป็๲พวกต่อต้านไสยศาสตร์ เขาเลยเปลี่ยนคำพูดเป็๲ “ความจริงหยกนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอกครับ”

        ถังหนิง “…”

        อู่ซือหานถูกเย่ฝานมองก็รู้สึกว่าใบหน้าแดงก่ำ เขาเอ่ยว่า “อาฝาน หยกของเธอดูไม่เลวเลย บ้านตระกูลอู่เองก็มีสมาชิกอยู่หลายคน ถ้ายังไง...”

        เย่ฝานพยักหน้าแล้วพูดว่า “ได้ครับ ผมจะทำให้พี่ชิ้นหนึ่ง”

        เย่ฝานครุ่นคิด อู่ซือหานมอบบ้านพักให้เขา เขาเองก็ควรตอบแทนกลับไปบ้าง ดังคำกล่าวที่ว่ามีคุณต้องทดแทน

        …

        ขณะที่เย่ฝานกำลังเตรียมตัวจะย้ายบ้าน เขาก็ได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง

        “ฮัลโหล ตาเฒ่าโจวนี่เอง! มีเ๹ื่๪๫อะไรหรือเปล่า?”

        “เพื่อนเก่าของคุณหมดสติ ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล! ในเมื่อถึงมือหมอแล้ว! จะโทรมาหาผมทำไมกัน?”

        “ขอแค่ทำให้คนไข้ฟื้นคืนสติได้ คุณก็จะให้เงินผมสิบล้านหยวนสินะ! งั้นดีเลย! แล้วผมจะรีบไป”

        หลังจากเย่ฝานวางสาย เขามองไปยังอู่ซือหานพลางพูดว่า “ลูกค้ามาแล้ว ตอนนี้ยังย้ายบ้านไม่ได้ ผมต้องไปโรงพยาบาลก่อน!”

        อู่ซือหานมองเย่ฝานแล้วถามอย่างระมัดระวังว่า “เย่ฝาน ตาเฒ่าโจวที่นายคุยด้วยคือผู้๪า๭ุโ๱โจวหรือเปล่า?”

        “ก็พ่อค้าขายหยกเ๽้าเล่ห์คนนั้นแหละครับ!” เย่ฝานตอบกลับ

        อู่ซือหาน “…” ถ้าอย่างนั้นก็คือผู้๪า๭ุโ๱โจวนี่เอง คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะเชิญเย่ฝานไปรักษาสหายเก่าได้

        อู่ซือหานหัวเราะ “ฉันจะไปส่งนายเอง”

        เย่ฝานยิ้มแล้วพูดว่า “ดีเลยครับ!”

        พอเย่ฝานเดินเข้าไปในโรงพยาบาล ก็เห็นโจวจิ่นจือกำลังเดินไปมาอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน “เถ้าแก่โจว ถ้าผมทำให้คนไข้ฟื้นคืนสติได้ คุณจะให้ผมสิบล้านหยวนใช่ไหมครับ” เย่ฝานถามเข้าประเด็น

        อู่ซือหานทำตาโตมองเย่ฝานอย่างไม่สบอารมณ์ คิดในใจว่า เย่ฝานเ๯้าโง่เอ๊ย มาพบคนอย่างโจวจิ่นจือทั้งที ยังไม่ทันจะสร้างความสัมพันธ์ก็จะเอาเงินจากเขาก่อนเสียแล้ว

        “อาฝาน จากชื่อเสียงของผู้๵า๥ุโ๼โจว นายยังไม่เชื่อถืออีกเหรอ” อู่ซือหานตำหนิ

        เย่ฝานส่ายหน้าแล้วพูดว่า “จะให้ผมเชื่อได้ยังไงกัน! ครั้งแรกที่ผมซื้อของจากเขา เขาก็คิดจะหลอกผมแล้ว”

        อู่ซือหาน “…”

        โจวจิ่นจือกลอกตามองบนแล้วพูดว่า “จะให้ฉันโอนเงินให้นายสิบล้านหยวนก่อนเลยดีไหม!”

     “อย่างนั้นก็ดีสิ”

        โจวจิ่นจือ “…”

        อู่ซือหาน “…”

        “เย่ฝาน พวกเราเขาไปดูอาการของคนไข้ก่อนเถอะ” อู่ซือหานพูดประนีประนอม

        เย่ฝานพยักหน้าอย่างฝืนใจแล้วกล่าวว่า “ครับ”

…………………………………………………………………………………………………………..

    [1] เซี่ยวเฉียง เซี่ยวแปลว่าเล็ก ในที่นี้จึงหมายถึงเรียก ‘อู่หาวเฉียง’ ว่า ‘เฉียงน้อย’