เยวี่ยหวากุมใบหน้าของนาง แม้ว่าจะเจ็บปวดแต่ก็ไม่กล้าส่งเสียง ยิ่งไม่กล้าที่จะเถียง ทำได้เพียงเคียดแค้นในใจ ‘บ่าวอยากพยุงอยู่แล้ว แต่คุณหนูเดินเร็วมากและทิ้งบ่าวไปเองไม่ใช่หรือเจ้าคะ’    ...