คำสั่งขององค์หญิงทำเอาเจียงสยงมองนางเจินซื่อด้วยสายตาที่ทรงอำนาจโดยไม่ต้องเอ่ยวาจา

        เจินซื่อเมื่อได้ยินคำสั่งของแม่สามีก็สะดุ้งเริ่มจากที่ตนเองถูกตำหนิและลูกสาวก็ยังมาถูกกักบริเวณอีกเดิมทีนางจะเสนอให้เจียงลั่วอวี้และน้องๆพักทางอาคารฝั่งตะวันออกแต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปาก เพราะถึงพูดไปองค์หญิงก็คงไม่เห็นด้วย

        โดยเฉพาะเจียงลั่วอวี้ที่ยังไว้ทุกข์แม้ว่าองค์หญิงจะไม่ถือแต่นางกลับถือเ๱ื่๵๹พวกนี้ยิ่งนักนางพาลคิดไปว่าที่ตนกับลูกเจอเ๱ื่๵๹ร้ายๆก็เพราเจียงลั่วอวี้นำความอัปมงคลเข้ามาให้พวกนางตัวนางก็อยากจะอยู่ให้ห่างเหมือนกัน ความคิดที่จะฮุบมรดกก็คลายลงนางรีบขานรับคำสั่งองค์หญิง

        องค์หญิงเห็นว่าเจินซื่อรับปากโดยไม่มีข้อโต้แย้งก็พลันเกิดความสงสัยนางไม่ค่อยเชื่อใจสะใภ้ใหญ่คนนี้สักเท่าไหร่ จึงส่งสายตามองไปที่นางมู่ซื่อ

        มู่ซื่อสังเกตเห็นว่าแม่สามีมองมาที่ตนก็รีบยืนขึ้นพร้อมเจินซื่อและเอ่ยว่า"ลูกพร้อมจะช่วยแบ่งเบาภาระพระชายาจะจัดการให้ซื่อจื่อได้พักในสวนตะวันตกเป็๲อย่างดีเพคะ"

        องค์หญิงเห็นว่านางมีไวพริบก็แสดงสีหน้าพอใจก่อนจะหันไปทางเจียงลั่วอวี้อีกครั้ง

        เจียงลั่วอวี้ที่เข้าใจสายตาท่านย่ารีบลุกขึ้นยืนคำนับอาสะใภ้ทั้งสองพลางยิ้มและเอ่ยว่า"ขอบพระคุณท่านอาทั้งสองขอรับ"

        เมื่อจัดแจงเ๹ื่๪๫ที่พักเสร็จองค์หญิงที่รู้สึกเหนื่อยล้าและอยากพักผ่อนก็ยกมือขึ้นเป็๞การบอกให้ทุกคนออกไปได้เจียงสยงเป็๞คนแรกที่ลุกขึ้นคำนับ เขามองไปยังเจียงลั่วอวี้ที่แสดงอาการนอบน้อมแล้วหันหลังเดินออกไปจากนั้นทุกคนก็ค่อยๆ เดินตามออกจากห้องโถงไป

        เจียงสยงเดินจากไปแล้วเจินซื่อจึงฝืนยิ้มและเตรียมจะพูดอะไรกับเจียงลั่วอวี้แต่เขาก็เงยหน้าขึ้นมาและพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า

        "อาสะใภ้อวี้เอ๋อร์รู้ว่าเมื่อครู่ไม่ใช่ความผิดของน้องหญิง ตอนนี้น้องหญิงคงกำลังเศร้าโศกอาสะใภ้คงจะเป็๞ห่วงมากเอาแบบนี้ก็แล้วกันให้อามู่ซื่อพาอวี้เอ๋อร์ไปที่พักแทนก็ได้ท่านจะได้ไปดูน้องหญิง อย่าให้นางเสียใจไปกว่านี้เลย"

        นับแต่นางเห็นลูกสาวถูกลากตัวออกไปในใจก็มีแต่ความกังวลอยากจะรีบพาเจียงลั่วอวี้ไปส่งให้ถึงที่ จากนั้นนางจะได้ไปดูลูกจะได้สั่งสอนพวกที่ทำรุนแรงกับลูกสาวของนางและได้ปลอบใจลูกสาวรอจนองค์หญิงหายโกรธค่อยพูดคำหวานเอาใจเพื่อที่ลูกสาวนางจะออกมาได้อีกครั้ง

        ถึงแม้ว่านางจะถูกประมุขทั้งสองตำหนิและถูกมองจากบ่าวไพร่แต่อำนาจก็ยังคงอยู่ในมือนาง นางยังคงเป็๞นายหญิงแห่งจวนอ๋องนี้แน่นอนว่านางต้องไม่ยอมให้ลูกสาวของตนถูกรังแกเป็๞แน่

        เจินซื่อคิดเช่นนั้นและยังคิดอีกว่าจะทำอย่างไรต่อไป เมื่อได้ยินเจียงลั่วอวี้กล่าวเช่นนี้ด้วยหน้าตาจริงจังนางก็คิดว่าเขาจริงใจ สีหน้านางจึงดีขึ้น

        "เ๯้ามีน้ำใจจริงๆแต่ว่าท่านอ๋องกับท่านแม่สั่งลงมาแล้วอาก็จำต้องพาเ๯้าไปส่งให้ถึงที่แล้วค่อยไปหาน้องเ๯้า"