เว่ยจวินหยางนิ่งอึ้งไปนานครึ่งค่อนวัน จนในที่สุดก็โอบกอดคนบนร่าง พลางสะอึกสะอึ้นแล้วพยักหน้าอย่างเต็มแรง        “มีแล้ว...มีแล้ว...” ร่างกายของเขาสั่นเทาไปทั้งร่าง สายตาที่มืดมน...