“โปรดให้อภัยข้า”เย่จื่อเซียวรั้งต้วนจื่อโหรวเข้ามาในอ้อมแขน ยามเห็นฝ่ามือของหลิงอวิ๋นเกือบจะซัดถูกตัวนางเย่จื่อเซียวก็รู้ได้ในบัดนั้นว่าตนเองไม่อาจสูญเสียสตรีผู้นี้ไปได้ นางคือคนที่ตนเองอยากใช้ชีวิตอยู่ด้วยไปจนแก่เฒ่า...