หลิวอวิ๋นชูคิดไม่ถึงเลยว่า เมื่อตนเดินมาตามแสงไฟด้วยหัวใจที่ระส่ำระสาย จนเดินมาถึงอาคารแห่งนี้ในที่สุด เพราะเห็นว่าในห้องอาหารมีคนอยู่ เขาจึงเดินฝ่าหิมะและลมหนาวมาจนถึงหน้าประตูอย่างไม่ลังเล ทว่ายังไม่ทันได้เรียกชื่อของเฟิ่งสือจิ่นเลยด้วยซ้ำ สิ่...