เจียงลั่วฮุ่ยรู้ได้ทันทีว่าถ้าหากเจินซื่อทนสายตาอ้อนวอนของลูกสาวไม่ได้นางจะต้องเอ่ยปากขอโทษแทนถึงเวลานั้นองค์หญิงกับเจียงสยงที่กำลังโกรธนางอยู่ก็อาจจะยิ่งโกรธมากขึ้นและอาจจะทำให้เจียงฮุ่ยพลอยถูกดุหนักยิ่งกว่าเดิมดังนั้นนางต้องไม่ยอมเปิดปากแน่นอน
แต่ยิ่งเจินซื่อไม่ช่วยนางก็จะยิ่งแก้ตัวถึงตอนนั้นก็เป็โอกาสอันดีที่จะหาเื่ให้นาง
เจินซื่อแม้จะได้รับสายตาอ้อนวอนจากลูกสาวแต่เมื่อมองไปที่ประมุขทั้งสอของบ้านนางก็รู้ว่าไม่ควรปริปากยิ่งพูดยิ่งแย่นางจึงได้แต่หลบสายตาของลูกสาวที่มองมา
เจียงลั่วอวี้สังเกตเห็นสายตาของสองแม่ลูกก็นึกกระหยิ่มในใจเขาแอบมองไปที่ไข่มุกซึ่งตกอยู่บนพื้นไปก่อนหน้า เขาแสร้งยื่นมือไปหยิบถ้วยน้ำชาแต่แอบใช้เท้าเขี่ยไข่มุกไปด้านหน้าเจียงฮุ่ย ก่อนจะส่งถ้วยน้ำชาให้
"น้องพี่เ้าจะกลัวอะไร? ท่านย่ากับท่านอาเป็คนมีเมตตาเ้าอาจจะเสียมารยาทไปบ้างต้องโทษที่พี่ส่งเสียงจนเ้าใ น้องพี่จงยกน้ำไปขอโทษท่านย่าเสียขอท่านย่ากับท่านอาเห็นแก่ลั่วอวี้อย่าถือสาน้องหญิงเลยขอรับ"
การกระทำของเขาแสดงให้เห็นว่ากำลังหาทางออกให้เจียงฮุ่ยบรรยากาศในห้องผ่อนคลายลงองค์หญิงมองมาที่เขาด้วยสายตาอ่อนโยนและไม่ได้พูดปฏิเสธเป็การแสดงว่าเห็นด้วยกับคำพูดของเขาในมือขององค์หญิงลูบลูกประคำรอให้เจียงฮุ่ยยกน้ำชาเข้ามาแค่นี้นางก็พร้อมจะยกโทษให้หลานสาวแล้ว
เจียงฮุ่ยไม่คิดว่าเจียงลั่วอวี้จะช่วยตนรับน้ำชาด้วยความตื้นตันและความรู้สึกขอบคุณทำให้ความคิดสบประมาทของนางที่มีเมื่อครู่หายไปจากใจไม่มากก็น้อยสายตาลอบมองเจียงลั่วอวี้ลูกพี่ลูกน้องผู้งามสง่าแต่ก็แฝงไว้ด้วยความอ่อนหวานอย่างบอกไม่ถูกยังดีที่สถานการณ์ดีขึ้นมาหน่อยนางจึงประคองถ้วยน้ำชาเดินไปเบื้องหน้า
ตอนนี้ั์ตาของเจียงลั่วอวี้แฝงนัยเย้ยหยันเอาไว้เขามองดูเจียงฮุ่ยก้าวเหยียบไปบนเม็ดไข่มุกที่พื้นตัวนางโอนเอนต่อมาก็เซไปมาจนหกล้มลง ถ้วยน้ำชาในมือหลุดมือกระเด็นออกไปน้ำร้อนในถ้วยสาดโครมลงบนร่างขององค์หญิงจนเปียกไปทั้งตัว นางรีบถอยหนีทันที
จากเดิมที่องค์หญิงรอให้หลานสาวยกน้ำชามาขอขมาแต่ใครจะคิดว่าจะออกมาเป็เช่นนี้จากเดิมที่โกรธจนหน้าเขียวตอนนี้ใบหน้ายิ่งเปลี่ยนไปเป็สีดำเหมือนก้นหม้อนี่ไม่ใช่แค่ความโกรธแต่กลายเป็ความเกรี้ยวกราดไปแล้วแม้แต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมาก็สั่นจนน่ากลัว
"เ้า...เ้านี่...คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้!"
เมื่อนางโกรธขึ้นมาสัญชาตญาณแห่งความเป็น้องสาวของฮ่องเต้ในรัชกาลก่อนก็ผุดขึ้นปลายนิ้วเรียวเหยียดชี้แสดงถึงอำนาจบารมีเสียงที่แผดดังด้วยความถือตัวทำเอาเจียงฮุ่ยที่เพิ่งล้มลงไปจนเจ็บตัวต้องรีบดันตัวขึ้นมาอยู่ในท่าคุกเข่านางก้มหน้าด้วยความหวาดกลัวรอรับคำสั่งสอนจากผู้เป็ย่า
