ด้านหลังเซียวจิ้งยวี่มีต้นแปะก้วยอายุราวร้อยปีโดยประมาณเมื่อถึงฤดูใบไม้ร่วง ใบไม้สีเหลืองทองได้ร่วงหล่นบนไหล่ของเขาเขากลับทำคล้ายไม่รับรู้ ยังคงจดจ้องร่างบางในอาภรณ์สีขาวที่ยืนอยู่ไม่ไกล เขารู้จักกับลู่...