เหตุการณ์ที่เจียงฮุ่ยล้มลงไปเกิดขึ้นไม่ไกลจากตัวของเจียงลั่วอวี้นักเขารีบใช้เท้าเหยียบซ่อนไข่มุกที่พื้นและออกแรงบดจนละเอียดกลายเป็ผงจากนั้นจึงค่อยๆ เกลี่ยจนกระทั่งมันหายไปอย่างไร้ร่องรอย
"ท่านแม่อย่าเพิ่งโมโหไปเลยเดี๋ยวจะเสียสุขภาพ" เจียงสยงเห็นมารดาของตนโกรธจัดจนสีหน้าไม่น่าดูแต่ก็ไม่ได้ซ้ำเติมลูกสาว แต่เขาหันไปมองนางเจินซื่อจนนางสั่นสะท้านด้วยคำพูดว่า
"เจินเจี่ยนเยี่ยนดูลูกสาวคนดีของเ้า!บังอาจถึงขนาดสาดน้ำชาใส่ท่านแม่!"
เจินซื่อที่ถูกจ้องมองและได้รับคำต่อว่าจากสามีก็รีบลุกขึ้นอธิบาย"ท่านอ๋อง ท่านแม่ ฮุ่ยเอ๋อร์ไม่ได้ตั้งใจ!นางแค่ลื่นนางไม่ทันระวังน่ะเพคะ..."
เจียงฮุ่ยได้ยินเสียงของมารดาที่ออกรับแทนนางก็กลับมามีสติราวกับได้กินยาวิเศษเข้าไป นางทำท่าทางน่าสงสารพูดเสียงอ่อนว่า"ท่านพ่อ ท่านย่า ฮุ่ยเอ๋อร์ไม่ได้ตั้งใจจริงๆเมื่อครู่รู้สึกเหมือนเหยียบ...เหยียบโดนอะไรสักอย่าง..."
เจินซื่อได้ฟังดังนั้นก็ตาเบิกโพล่งเตรียมจะช่วยอธิบายเจียงลั่วอวี้ยิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนจะยืนขึ้นตรงข้างตั่งแสดงการคารวะและกวาดตามองไปที่เจียงฮุ่ยจากนั้นจึงหันมาพูดเบาๆ กับผู้ใหญ่ทั้งสองว่า
"ท่านอาท่านย่า น้องฮุ่ยเอ๋อร์กล่าวถูกแล้ว ลั่วอวี้มองอยู่ตลอดบนพื้นเหมือนว่าจะมีเม็ดไข่มุกหรืออะไรสักอย่างที่ทำให้น้องเหยียบพลาด...หือ? มันหายไปไหนแล้วนะ..."
เขาทำสีหน้าประหลาดใจและกลับไปมองยังบริเวณรอบๆที่เจียงฮุ่ยยืนอยู่แต่ก็ไม่พบอะไร เขาจึงพูดต่อด้วยใบหน้าอ่อนโยนปนรอยยิ้มว่า"แต่...แต่มันเล็กเหลือเกินลั่วอวี่ก็หาไม่เจอเช่นกันแต่น้องหญิงไม่ได้ตั้งใจแน่นอนพะยะค่ะ ท่านย่ากับท่านอาเห็นแก่ข้ายกโทษให้น้องด้วย"
"อวี้เอ๋อร์เ้าเป็เด็กดีจริงๆ"องค์หญิงที่ได้ยินคำว่าไข่มุกสีหน้าและอารมณ์ก็เบาลงอีกทั้งเจียงลั่วอวี้ก็ช่วยเจียงฮุ่ยแก้ต่างด้วยนางมองไปที่เจียงฮุ่ยซึ่งถูกเลี้ยงอย่างตามใจมาั้แ่เล็กจนโต เมื่อนางทำอะไรผิดพลาดไปก็ทำให้ผู้เป็ย่ารู้สึกผิดหวัง
เทียบกับเจียงลั่วอวี้ที่รู้จักวางตัวและกตัญญูแล้วหลานสาวที่อยู่ตรงหน้า...เทียบกันไม่ติด
"น้องเ้าตั้งใจหรือไม่ย่ารู้แก่ใจ"
เจียงสยงเห็นเจียงลั่วอวี้ออกปากช่วยโดยอาการสงบไม่มีความตื่นตระหนกหรือซ้ำเติมก็ได้แต่ถอดถอนใจเขาพูดด้วยน้ำเสียงผิดหวังในตัวลูกสาวว่า"ถ้าวันนี้พี่เ้าไม่ขอร้องพ่อจะถลกหนังพวกพี่เลี้ยงที่คอยดูแลอบรมเ้าเสียให้หมดแล้วค่อยโบยเ้าจนกว่าจะสำนึก เ้าลูกไม่รักดี!"
"ฮุ่ยเอ๋อร์ทำตัวไม่ดีไม่สมกับที่ได้รับการอบรม"องค์หญิงเห็นบุตรชายสั่งสอนลูกสาวไหนจะนำมาเปรียบกับตัวอย่างที่ดีอย่างเจียงลั่วอวี้ยิ่งทำให้นางรู้สึกขัดใจในกิริยาของเจียงฮุ่ยนางหรี่ตาและกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดว่า "ั้แ่วันนี้ปิดห้องสำนึกผิดถ้ายังไม่ปรับปรุงตัวให้เป็ผู้เป็คนก็ไม่ต้องออกมาอีก!"
