เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาทำให้เจียงลั่วอวี้เตรียมรอยยิ้มที่หวานที่สุด๻ั้๹แ๻่ก้าวเข้าจวนมาไว้พร้อมแล้วเจียงฮุ่ยเป็๲หญิงสาวผู้มีความงดงามราวกับดอกโบตั๋นมองมาที่เขาด้วยความสงสัยน้ำเสียงอันอบอุ่นตอบกลับแทนสายตาไปว่า

        "น้องพี่"

        เมื่อชาติก่อนตอนพบกับนางความรู้สึกเป็๲อย่างไรกันนะ?

        การแต่งกายของนางยังคงเหมือนเดิมนางสวมเสื้อสีฟ้าลายโบตั๋นกับกระโปรงทรงบัวประดับผมด้วยปิ่นหยกขาวรูปดอกโบตั๋นและมีดอกไม้สีขาวแซมยามเดินก็มีเสียงกระพรวนหอมกรุ่นไปทั้งร่าง ท่าทางการยืนของนางงดงามราวกับเทพธิดา

        น่าเสียดายครั้งนี้ก็เป็๲แค่เทพธิดาเพียงปราดเดียว

        เจียงลั่วอวี้แสดงใบหน้ายิ้มแย้มให้ด้วยความอ่อนโยนแต่ในใจพยายามปิดบังความรู้สึกเกลียดชัง เขากระพริบตากลมมองด้วยความใสซื่อ

        เจียงฮุ่ยเดิมที่จะเข้ามาคารวะท่านย่าและท่านพ่อท่านแม่ด้วยความที่นางมีอายุเพียง13-14 ปีและเป็๲ลูกสาวคนโตของบ้านทำให้นางถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมราวไข่มุกจากมารดาเมื่อมารู้ว่าเจียงลั่วอวี้มาที่จวนนางก็นึกสนใจ เมื่อนางได้ยินเสียงเขาจึงหันไปมอง

        ทันทีที่นางหันไปมองนางก็ถึงกับชะงักไป

        เจียงลั่วอวี้ในตอนนี้อายุ 15 ปีเป็๲คนสองเพศซึ่งอยู่ในวัยที่ความงามบานสะพรั่งออกมาจนแยกเพศไม่ได้ว่าเป็๲ชายหรือหญิงเขามีความงามอย่างน่าประหลาดดูสูงส่งแต่ก็เป็๲กันเองดวงตาอันน่าพิสมัยกับรอยยิ้มซึ่งปรากฏอยู่บนใบหน้าของร่างที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่างแสงแดดที่สาดส่องเข้ามากระทบหน้าที่งดงามราวกับหยกยิ่งช่วยขับให้เขาดูราวกับเทวดา

        เจียงลั่วอวี้เห็นอาการเสียจริตของเจียงฮุ่ยก็แอบยิ้มเยาะในใจนางมองจนเผลอลืมตัว เจียงลั่วอวี้จึงแอบทำไข่มุกหล่นลงบนพรมแล้วใช้เท้าเขี่ยให้ไข่มุกกลิ้งไปทางที่นางยืนอยู่

        เจินซื่อเห็นว่าลูกสาวเข้ามาถึงก็ยังไม่ได้คารวะย่ากับบิดาซ้ำยังเอาแต่จ้องผู้ชายนางจึงรีบจะเอ่ยปากเรียกแต่ก็ถูกเจียงลั่วอวี้พูดนำขึ้นมาก่อน

        เขาใช้น้ำเสียงทุ้มต่ำและเป็๞มิตรพูดกับนางผู้กำลังตะลึงในความงามของตนว่า"เกิดอะไรขึ้นกับน้องหรือ? ทำไมจ้องลั่วอวี้ตาไม่กระพริบเช่นนี้? ท่านย่ากับท่านอากำลังรอการคารวะจากเ๯้าอยู่นะ!"

        แม้ว่าเขาจะพูดด้วยน้ำเสียงเบาแต่ทั้งองค์หญิงและจวิ้นหวังก็ได้ยินชัดเจนสีหน้าของทั้งคู่ไม่สู้ดีนักองค์หญิงผู้เป็๲ย่ากำลูกประคำในมือแน่นและกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นแกมดุ"ไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่ ใช้ไม่ได้!"

        เจียงสยงแม้ไม่เอ่ยปากแต่เมื่อมองไปที่หลานชายก็รู้สึกว่าตนอบรมลูกสาวไม่ดีพอจนสร้างความขายหน้าต่อหน้าหลานชายจึงพูดด้วยความไม่พอใจว่า

        "ฮุ่ยเอ๋อร์ยังไม่รีบคารวะอีกจ้องมองพี่เขาทำไมนัก!"

        เจียงฮุ่ยถูกผู้ใหญ่ทั้งสองตำหนิตนเองไม่เคยทำอะไรผิดมาก่อนจึงรู้สึกงุนงงนางหันหน้ากลับมาจากนั้นก็รีบคารวะผู้ใหญ่นางสังเกตเห็นว่าทั้งสองยังคงโกรธอยู่จึงส่งสายตาไปขอความช่วยเหลือจากเจินซื่อผู้เป็๞มารดา