“งดงามเกินไปแล้ว...”

        “ถ้าตัดต่อออกมา แล้วเพิ่มเอฟเฟกต์เข้าไป จะต้องสุดยอดมากแน่ๆ!”

        “จริงด้วย...”

        ด้านหลังจอมอนิเตอร์ถูกห้อมล้อมไปด้วยกลุ่มคน

        ฉินซีดึงใบไม้บนหัวออกมาอย่างหน่ายใจ “ยังมีตรงไหนต้องถ่ายแก้ไหมครับ?”

        เกาจิ้งรู้สึกว่ามันดีมากแล้ว เขาจึงปรบมือขึ้น “ฉันคิดว่าไม่น่าจะต้องแล้วนะ...” เมื่อเขาพูดจบ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อก็ดังขึ้นอีกครั้ง ในที่สุดเกาจิ้งก็คิดขึ้นได้ว่าต้องรับสาย เขารีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา จากนั้นปลายสายก็ส่งเสียงอันบ้าคลั่งของผู้ช่วยออกมา “ท่านประธานเกา! ทำไมถึงไม่ยอมรับสายสักทีล่ะ? พวกคุณยังอยู่ในหุบเขาหรือเปล่าครับ?”

        “ใช่ พวกเรายังอยู่ในหุบเขา เพิ่งจะถ่ายทำเสร็จน่ะ ทำไมเหรอ?”

        “ท่านประธานเกา รีบแยกย้ายออกมาจากหุบเขาเลยครับ พยากรณ์อากาศบอกว่าอีกสักพักจะมีพายุฝน ที่นี่เกิดดินถล่มได้ง่ายนะครับ! ถ้าถูกขังเอาไว้ละก็จบเห่แน่!”

        “พยากรณ์อากาศไม่เคยแม่นเลยไม่ใช่เหรอ...” เกาจิ้งลังเลอยู่สักพัก

        “ท่านประธานเกา! ถ้ามีจริงๆ ก็จบเลยนะครับ...”

        เกาจิ้งขมวดคิ้ว เดิมทีตั้งใจว่าจะถ่ายโปสเตอร์ด้วย แต่เขายังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ จู่ๆ ท้องฟ้าก็ส่งเสียงฟ้าร้องดังกึกก้อง พวกเขาอยู่ในหุบเขา ดังนั้นจึงมีแสงค่อนข้างน้อยอยู่แล้ว เลยไม่ได้สังเกตว่าบนฟ้าเต็มไปด้วยเมฆดำ เมื่อตอนนี้มีเสียงฟ้าดังขึ้น ทั้งยังสะท้อนอยู่ในหุบเขา ทุกคนก็อดสั่นสะท้านขึ้นมาไม่ได้

        “ฉันจะแยกย้ายออกจากหุบเขาเดี๋ยวนี้ นายเตรียมคนมารับด้วย” เกาจิ้งวางสาย ตอนนี้เขาไม่ลังเลอีกต่อไป เขา๻ะโ๷๞สั่ง “ทุกคนฟังฉัน! เดี๋ยวพายุฝนจะมาแล้ว ทุกคนนำอุปกรณ์ค่อยๆ ตามกันออกไปอย่างระมัดระวัง แยกย้ายออกจากหุบเขาเดี๋ยวนี้!”

        ชุดเ๽้าชายปีศาจบนร่างของฉินซียังไม่ทันได้ถอดออก ก็ต้องรีบตามกลุ่มคนไป สิ่งที่ผิดไปจากที่คาดคือ เด็กสาวอย่างหยางกุ้ยเฟินสงบนิ่งเสียยิ่งกว่าหลายๆ คน ในมือของเธอถือกระเป๋าใบใหญ่ไว้ และเดินตามติดอยู่ด้านหลังของฉินซี ทั้งบางทีก็ยังยื่นมือเข้ามาช่วยพยุงเขาเอาไว้ด้วย ทำเอาฉินซีรู้สึกไม่ดีขึ้นมา

        เนื่องจากแยกย้ายได้ทันเวลา พวกเขาก็เลยไม่ได้เจออันตรายอะไร ไม่นานก็ออกมาได้อย่างปลอดภัย คนที่รอรับพวกเขาอยู่ด้านนอกเองก็ถอนหายใจด้วยความสบายใจ

        “ท่านประธานเกา!” ผู้ช่วยวิ่งเข้ามาตรงหน้าเกาจิ้ง เขาหอบหายใจ “ท่าน ท่านประธานเกา… มี มีคนต้อง… ๻้๵๹๠า๱พบฉินซี”

        “...ใคร?” เกาจิ้งเองก็หอบหายใจเล็กน้อย ก่อนเอ่ยถาม

        ในบริเวณที่ห่างไกลออกไป คนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินมา ผู้ชายที่นำอยู่ด้านหน้าสวมชุดสบายๆ สีขาว ดูท่าทางไม่ใส่ใจอะไร แต่เกาจิ้งกลับรู้สึกถึงอำนาจบนตัวของอีกฝ่ายได้ทันที

        ฉินซีเดินอยู่ด้านหลัง เสื้อผ้าบนตัวของเขาเป็๞อุปสรรคเกินไปแล้ว เขาก้มตัวลงจับเข่าหอบหายใจ ดวงตาทั้งสองพร่าเลือนไปเล็กน้อย แม้จะจ้องไปยังพื้น ก็ยังรู้สึกว่าภาพตรงหน้าสั่นไหว อยู่ดีๆ มือคู่หนึ่งก็ยื่นมาตรงหน้า นิ้วมือเรียวยาวเ๮๧่า๞ั้๞กลับดูเหมือนจะแฝงกำลังเอาไว้ ฉินซีอดเงยหน้าขึ้นไม่ได้ จากนั้นเขาก็เจอกับใบหน้าของเฉินเจวี๋ย

        “คุณ...” พอฉินซีเปิดปากพูด ก็เกือบจะหายใจไม่ทัน เขานิ่งไปเล็กน้อยก่อนจะถามต่อ “ทำไมถึงมาได้ล่ะครับ?”

        เฉินเจวี๋ยยังไม่ทันได้พูด สายฝนห่าใหญ่ก็ตกลงมา เม็ดฝนขนาดเท่าเม็ดถั่วหยดลงบนตัวของทุกคน ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่ตกลงบนหน้าก็รู้สึกเจ็บแล้ว เพียงเท่านี้ก็สามารถรู้ได้แล้วว่าฝนห่านี้ใหญ่แค่ไหน เฉินเจวี๋ยชี้ไปยังท้องฟ้า “ฝนตกหนักเกินไป ถ้าเกิดว่านายกลับมาไม่ได้ ฉันก็ต้องใช้เฮลิคอปเตอร์เข้าไปรับ”

        ฉินซีอ้าปากพะงาบอยู่นานกว่าจะพูดออกมาอย่างไร้เรี่ยวแรง “...วิถีของคนรวยแท้ๆ”

        ตอนนี้เสื้อผ้าบนตัวของฉินซีเปียกชื้นไปหมด แต่เพราะเครื่องสำอางบนใบหน้าของเขากันน้ำได้ดี ดังนั้นการแต่งหน้าที่ละเอียดงดงามจึงยังไม่หลุดหายไป เขามองไปทางเกาจิ้ง “อืม ของพวกนี้ ผมต้องชดใช้ให้ไหมครับ?”

        เกาจิ้งรีบโบกมือปฏิเสธ “แน่นอนว่าไม่ต้อง” เมื่อพูดจบ เกาจิ้งก็มองพิจารณาไปทางเฉินเจวี๋ยด้วยความประหลาดใจ

        เกาจิ้งรู้จักเฉินเจวี๋ย พวกเขาเป็๞คนในสังคมระดับสูงเหมือนกันทั้งนั้น ก่อนหน้านี้เขาเคยเจอเฉินเจวี๋ยพร้อมกับพ่อแม่ เพียงแต่เฉิยเจวี๋ย… อืม ถือว่ามีระดับเดียวกับพ่อกับแม่ของเขา แล้วทำไมเฉินเจวี๋ยถึงรู้จักกับฉินซีได้? อยู่ๆ เกาจิ้งก็รู้สึกว่าที่ฉินซีรู้จักคนที่ถนัดด้านเทคนิค 3D จากต่างประเทศได้นั้น ไม่ใช่เ๹ื่๪๫น่าประหลาดใจอีกต่อไป

        “ฉันจะพาเขาออกไป ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?” เฉินเจวี๋ยหันไปถามเกาจิ้ง

        แน่นอนว่าเกาจิ้งต้องโบกมือปฏิเสธ “ไม่มีปัญหาครับ คุณเฉิน… เชิญคุณเฉินเลย เอาไว้วันหน้า ถ้ามีโอกาสจะขอเชิญคุณเฉินมาทานอาหารนะครับ” ถ้าพวกเขายืนคุยกลางฝนต่อไปก็จะดูโง่เขลาเกินไปแล้ว

        เฉินเจวี๋ยส่งเสียงตอบรับเพียง “อืม” ความจริงแล้วเขาไม่ได้ใส่ใจคำพูดของเกาจิ้งนัก คนที่อยากจะเชิญเขาไปทานอาหารมีมากเกินไป เขาโอบตัวฉินซีเอาไว้ จากนั้นก็พาขึ้นรถของตัวเองไปอย่างยิ่งใหญ่ คนที่เฉินเจวี๋ยเตรียมมาดำเนินการช่วยเหลือหากเกิดอุบัติเหตุไม่คาดคิดเองก็ขึ้นรถ จากนั้นไม่นานขบวนรถนี้ก็จากไป เกาจิ้งลูบหน้าลงกลางสายฝน ผู้ช่วยข้างกายของเขาอ้าปากกว้าง “นี่ใครกันครับ… ท่าทางอลังการเชียว...”

        ทั้งยังมีคนอ้าปากพูด “ดอกไม้ไปกับคนอื่นทั้งแบบนี้แล้ว...”

        อีกคนหนึ่งพูดต่อ “ยังดีที่ไม่ใช่พวกขี้วัว...”

        แน่นอนว่าเฉินเจวี๋ยไม่ได้รู้ตัวเลยว่า ตัวเองถูกคนทั้งกองถ่ายอิจฉาไปหมด เขานำผ้าขนหนูผืนใหญ่ห่อตัวฉินซีไว้ เห็นได้ชัดว่ามีการเตรียมการมาก่อน ในขณะเดียวกันเขาก็นำถุงน้ำร้อนมาให้ฉินซีถือไว้ เดิมทีฉินซีตั้งใจจะบอกว่า นี่มันมากเกินไปหรือเปล่า แต่ในวินาทีที่ถุงน้ำร้อนมาอยู่ตรงหน้า ก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่น ดังนั้นฉินซีจึงปิดปากลง เฉินเจวี๋ยใช้กระบอกรักษาอุณหภูมิเทน้ำร้อนให้เขาแก้วหนึ่ง ฉินซีรับมาจิบทีละน้อย

        ฉินซีไม่คิดจะถามว่าทำไมเฉินเจวี๋ยถึงมาได้เวลาเหมาะสมขนาดนี้ ความจริงเขากลัวที่จะไปคิดไตร่ตรองถึงสิ่งนี้ จึงกอดถุงน้ำร้อนเอาไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะถอนหายใจ “วันนี้เหนื่อยมากเลยครับ”

        เฉินเจวี๋ยส่งเสียง “อืม” ออกมา จากนั้นอยู่ๆ ก็หันหน้ามามองการแต่งหน้าของฉินซี

        ฉินซีลูบใบหน้าของตัวเองอย่างไม่รู้ตัว “ทำไมครับ? เครื่องสำอางบนหน้ามันเลอะเหรอ? ดูประหลาดไหมครับ?” ฉินซีรู้สึกอายเล็กน้อย คงไม่ได้ไหลเยิ้มจนดูน่ากลัวหรอกใช่ไหม

        สายตาของเฉินเจวี๋ยเสมองไปทางอื่น “ฉันแค่รู้สึกเสียดายที่ไม่มาให้เร็วกว่านี้ เลยไม่ได้เห็นตอนนายถ่ายทำเลย”

        ฉินซียิ้มออกมา “รอถึงตอนที่โฆษณาออกมา เดี๋ยวก็ได้เห็นแล้วครับ”

        “พวกเราไปอาบน้ำที่โรงแรมกันก่อน รอให้เย็นกว่านี้สักหน่อย แล้วค่อยดูว่าจะออกจากที่นี่ได้ไหม” บางครั้งหากฝนตกหนักเกินไป เครื่องบินก็ไม่สามารถขึ้นบินได้ตามเวลา โดยเฉพาะในสภาพอากาศที่มีพายุฝน เนื่องจากมีความอันตรายสูง

        “ครับ” ฉินซีพยักหน้าลงอย่างว่าง่าย

        เฉินเจวี๋ยหรี่ตามองฉินซีอีกครั้ง เขาคิดว่า ฉินซีต้องไม่รู้แน่ว่า ในตอนนี้สภาพของตัวเองทั้งดูงดงาม และทำให้คนอยากจะย่ำยีไปพร้อมกัน เฉินเจวี๋ยอดกลั้นความคิดจะจับฉินซีแต่งชุดคอสเพลย์[1] ในใจลงไป พร้อมทั้งตัดสินใจเงียบๆ ว่า หลังจากกลับไปจะให้ถงเซ่า๮๣ิ๫ไปสั่งชุดเ๯้าชายปีศาจแบบนี้มาสักชุด 

        สายฝนห่าใหญ่ด้านนอกกลายเป็๲ม่านฝน แม้จะนั่งอยู่ในรถ ฉินซีก็ยังรู้สึกได้ถึงเสียงเม็ดฝนที่ตกกระทบลงบนหน้าต่างรถ

        เมื่อฉินซีหันหน้าไปเล็กน้อย ก็เห็นเฉินเจวี๋ยที่นั่งอยู่ข้างกาย อีกฝ่ายยังคงมีท่าทางดูดีไร้ที่ติเช่นเดิม ราวกับไม่มีอะไรสามารถสั่นคลอนเขาได้ ฉินซียื่นมือเข้าไปในผ้าขนหนูผืนใหญ่ และอดแตะลงบนหน้าอกของตัวเองไม่ได้ เสื้อผ้าตรงนั้นยังเปียกชื้น แต่หัวใจที่เต้นระรัวอยู่ด้านในกลับร้อนระอุ ฉินซีกำมือแน่น อยู่ๆ ก็รู้สึกว่า ที่เป็๞แบบนี้ดีมากจริงๆ เฉินเจวี๋ยไม่เคยพูดอะไรมาก และไม่ยุ่งกับเ๹ื่๪๫ของเขามากเกินไป สิ่งที่เขาไม่อยากพูด เฉินเจวี๋ยก็จะไม่บังคับให้พูด เพียงแต่ในเวลาที่เขา๻้๪๫๷า๹ เฉินเจวี๋ยก็จะปรากฏตัวออกมาทันเวลาอย่างน่า๻๷ใ๯ อย่าได้พูดถึงนายทุนเลย… ในใจของฉินซีรู้สึกขำขันขึ้นมา เกรงว่าต่อให้มีแฟนหนุ่มผู้แสนดี ก็อาจจะยังไม่ดีขนาดนี้

        ในตอนที่ฉินซียังคงเหม่อลอยอยู่ รถก็แล่นมาถึงด้านนอกโรงแรมโดยไม่รู้ตัว

        ทางฝั่งนี้เป็๞บริเวณท่องเที่ยวชมทิวทัศน์ ใน๰่๭๫วันหยุดจึงมีคนเยอะมาก พอฝนห่าใหญ่แบบนี้ตกลงมา ไม่นานนอกโรงแรมก็เต็มไปด้วยรถ คนจำนวนไม่น้อยกำลังลงจากรถพากันเบียดเข้าไปในโรงแรม และคนที่ไม่ได้จองโรงแรมมาก่อนก็ต้องร้องไห้ไปตามๆ กัน เมื่อเข้าไปแล้วก็ต้องออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ตอนที่ลงมาจากรถ เฉินเจวี๋ยโอบฉินซีชิดหน้าอกของตัวเอง และใช้มือถือร่มคันใหญ่กันให้พวกเขาอยู่ใต้ร่ม

        แม้เฉินเจวี๋ยจะไม่ได้จองโรงแรมไว้ แต่ลูกน้องของเขาก็จัดการให้เรียบร้อยแล้ว พอมาถึงโรงแรม พวกเขาก็เดินเข้าไปยังห้องสูทท่ามกลางสายตาอิจฉาของคนอื่น ฉินซีนำผ้าขนหนูผืนใหญ่ออกจากร่าง ชุดปีศาจบนตัวเขาแนบติดไปกับผิว ทำให้รูปร่างของเขาเด่นชัดขึ้นมา เฉินเจวี๋ยเลิกคิ้วขึ้นพร้อมจ้องมองไปยังฉินซี “ดูเหมือนว่า… นายจะสูงขึ้นนิดหน่อยนะ...”

        ฉินซีรู้สึกว่าสายตาของเฉินเจวี๋ยร้อนแรงจนแทบจะแผดเผาคน เขารีบเข้าไปในห้องน้ำอย่างว่องไวราวกับเหยียบหนามแหลม ประตูห้องน้ำพลันถูกปิดลงเสียงดัง

        เฉินเจวี๋ยรู้สึกเสียดายเล็กน้อย เขายังดูอีกฝ่ายไม่หนำใจเลย แม้เสื้อผ้าจะเปียกชื้นไปหมด แต่ภาพตรงหน้าก็ช่างเร้าอารมณ์

        เมื่อตากฝนจนเปียกโชก ฉินซีก็สั่นสะท้านอยู่หลายครั้ง เขาอาบน้ำร้อนอย่างว่องไว ก่อนจะพุ่งตัวออกมา เฉินเจวี๋ยเปิดเครื่องปรับอากาศเอาไว้แล้ว พอเขาเดินออกมา สิ่งที่รอรับฉินซีอยู่ก็คือน้ำร้อน ผ้านวมอุ่นๆ และสายลมอุ่นจากเครื่องปรับอากาศที่เป่าลงมาบนตัว

        “หิวหรือยัง?” เฉินเจวี๋ยถาม 

        “นิดหน่อยครับ”

        เฉินเจวี๋ยโทรเรียกให้พนักงานนำอาหารมาเสิร์ฟทันที

        ฉินซีใช้ผ้านวมห่อตัวนั่งลงบนโซฟา ก่อนจะได้ยินเฉินเจวี๋ยพูดขึ้น “ผู้กำกับกงโทรหาฉันว่า หลังจากถ่ายทำตำนานยุคฉินเสร็จ ก็จะเตรียมถ่ายละครใหม่ของเขา เขาถามว่านายยินดีจะไปออดิชั่นสักหน่อยไหม?”

        สมองของฉินซีที่เมื่อสักครู่ยังคงมึนงงอยู่กระจ่างขึ้นมาทันที “ผมลืมติดต่อผู้กำกับกงไปเลยครับ...” เมื่อข้างกายไม่มีผู้ช่วยและผู้จัดการที่พึ่งพาได้ พอมีเ๱ื่๵๹เกิดขึ้นมากมาย ฉินซีก็ลืมไปจริงๆ “ผู้กำกับกงบอกให้ผมไปตอนไหนหรือเปล่าครับ?”

        “ฉันช่วยนายนัดให้เป็๞สุดสัปดาห์นี้แล้ว”

        ฉินซีถอนหายใจ ตอนนี้ในสมองของเขาเต็มไปด้วยความวุ่นวาย และไม่มีแรงนึกย้อนกลับไปว่า ตอนนี้ผู้กำกับกงกำลังถ่ายทำละครอะไร อย่างไรฉินซีก็เชื่อมั่นในความสามารถของผู้กำกับกงอยู่ ละครที่อีกฝ่ายทำจะต้องไม่เลวแน่ อาจจะไม่ได้ดังมาก แต่สำหรับการฝึกฝนทักษะการแสดงแล้ว ก็ถือเป็๲โอกาสที่ดี ฉินซีสามารถพูดได้เลยว่า อย่างน้อยหลังจากนี้อีกหลายปี ในตอนนั้นผู้ชมก็จะต้องนึกถึงและพูดออกมาว่า ในตอนนั้นฉินซีถ่ายละครดีๆ ของกงเซ่าด้วย

        ไม่นานพนักงานก็นำอาหารมาส่ง เฉินเจวี๋ยอาศัย๰่๭๫เวลาที่เขากำลังจัดอาหารถามขึ้นว่า “กวง๮๣ิ๫ฟิล์มเปลี่ยนผู้จัดการให้นายหรือยัง?”

        ฉินซีส่ายหน้า “ยังเลยครับ ให้ผมลองหาดูเถอะครับ หวังว่าหวังตันจะเห็นแก่คุณและตอบรับคำขอของผม”

        เฉินเจวี๋ยพูดขึ้นเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “ถ้านายไม่อยู่กวง๮๣ิ๫ฟิล์ม อยากจะเปลี่ยนอะไรก็ได้ทั้งนั้น”

        ใบหน้าของฉินซีแดงก่ำขึ้นมาทันที เขาคิดไปถึงว่าก่อนหน้านี้เฉินเจวี๋ยยื่นข้อเสนอมาให้ตั้งหลายครั้ง น่าเสียดายที่ตอนนั้นในหัวของเขาเต็มไปด้วยความหวังที่ชาติก่อนทำไม่สำเร็จ และความอยากทะยานไปหาจางชิวลิ่งที่ตัวเองชอบ มีที่ไหนจะคิดถึงว่า การไปบริษัทใหญ่อย่างกวง๮๬ิ๹ฟิล์ม จะทำให้เกิดปัญหาไม่ได้รับความสำคัญแบบนี้… และเขายิ่งคิดไม่ถึงว่า จะได้เจอผู้จัดการแบบนั้น… ตอนนี้สามารถพูดได้ว่า เขาหาเ๱ื่๵๹ใส่ตัวแท้ๆ

        “ทานเสร็จแล้วก็ไปนอน ตื่นขึ้นมาแล้วค่อยกลับเมืองหนิงชื่อ” เฉินเจวี๋ยไม่ได้พูดถึงเ๹ื่๪๫นี้อีก

        ฉินซีถอนหายใจออกมาด้วยความสบายใจ “ครับ”

…...

        [1] คอสเพลย์ หมายถึงการแต่งตัวเลียนแบบตัวละครต่างๆ ทั้งจากการ์ตูน เกม หรือภาพยนตร์