เมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ ลวี่เหลียงเกือบปลดปล่อยปราณเซียนมารขยี้หลิ่วชิงเสวียนในทันที! เจ้าตัวร้าย! นึกว่ามาถึงโลกที่ไม่มีใครรู้จัก ย่อมไม่มีใครรู้ประวัติความเป็นมาของตน แต่เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน!        ลวี่เหลียงเพ่งพินิจหลิ่วชิงเสวียน...