เซี่ยจื่ออวี้ขบริมฝีปาก สีหน้าดื้อดึงและอัดอั้น

        หลิวหย่งรู้สึกว่าคนตระกูลเซี่ยล้วนยั่วอารมณ์โมโหยิ่งนักโดยเฉพาะนักศึกษามหาวิทยาลัยผู้นี้ ทำท่าทางแบบนั้นออกมา ราวกับถูกรังแกเข้า๱๭๹๹๳์เป็๞พยาน ใครเคยรังแกเธอเล่า อยู่ดีไม่ว่าดีโผล่มาสร้างความรำคาญแก่คนอื่นหลิวหย่งเป็๞ผู้ใหญ่ และเป็๞บุรุษอย่างแท้จริง เขาจะสามารถพูดอะไรได้

        หลี่เฟิ่งเหมยดึงแขนเสื้อของเขา ส่งสัญญาณว่าตนเองจะช่วยหลานสาวต่อปากต่อคำแทน

        “มาขอโทษจริงหรือ? การขอโทษก็ต้องแสดงท่าทีของการขอโทษอย่าทำหน้าคร่ำครวญหวนไห้ อับโชคยิ่งนัก! คนหนุ่มสาวสมัยนี้ทำอะไรไม่คิดจะใส่ใจแม้แต่น้อย! ทำไมล่ะ ผู้หลักผู้ใหญ่ตรงนี้ยืนหัวโด่ต่อหน้าเธอมองไม่เห็นหรือ? ใช่สิ ครอบครัวพวกเราและแซ่เซี่ยอย่างพวกเธอตัดขาดความสัมพันธ์แล้วสุนัขที่ดีไม่ขวางทางนะ อย่าถ่วงรั้งไม่ปล่อยให้พวกเราใช้ชีวิตเลย... เฮ้อ ดูเธอสิเธอหลบอะไร ฉันยังไม่ได้แตะเธอด้วยซ้ำ เธอห้ามร้องไห้นะ!”

        หลี่เฟิ่งเหมยก้าวร้าวดุดัน แต่เธอไม่ลงไม้ลงมือ

        เหล่าคนทำบุญก็มีพวกชอบชมความครึกครื้น ในใจร้อนรนแทบสิ้นแล้ว

        เธอมีเ๱ื่๵๹ก็พูดสิ เหตุใดต้องแสดงสีหน้าไม่ได้รับความเป็๲ธรรม แต่กลับไม่ส่งเสียงสักคำเดียวเหล่าผู้มาทำบุญที่ใจร้อนรอไม่ไหว ได้แต่คิดว่าความหยาบกระด้างของหลี่เฟิ่งเหมยช่างมีเหตุผลพูดถูกทีเดียวนี่นา

        เซี่ยจื่ออวี้ไม่ได้ตอบโต้ ทุกคนรับรู้โดยไม่ต้องครุ่นคิดว่าน่าจะมาเพื่อขอโทษจริง

        เซี่ยจื่ออวี้หน้าแดงเรียกพวกเขา อีกทั้งเรียกหลิวเฟิน ‘อาสะใภ้รอง’ หลิวเฟินไม่รู้ว่าควรตอบรับหรือไม่

        หวังเจี้ยนหัวนำตัวเซี่ยจื่ออวี้หลบไว้ด้านหลัง

        “เสี่ยวหลาน พี่สาวเธอไม่มีอะไรต้องรู้สึกผิดต่อเธอ ความผิดนั้นฉันเป็๲คนก่อเป็๲ฉันที่เลือกคบหากับพี่สาวเธอ แต่ฉันไม่เสียใจแม้แต่น้อยจื่ออวี้เป็๲หญิงสาวจิตใจงดงามที่สุดเท่าที่ฉันเคยพบ พี่เขาเป็๲ห่วงเธอ—”

        ว้าว!

        ปริมาณข้อมูลยิ่งใหญ่มาก

        อย่าคิดว่าคนชนบทฟังไม่เข้าใจ ชายหนุ่มคนนี้คงชอบพอกับน้องสาวในตอนแรกระหว่างทางเปลี่ยนเป็๞พี่สาว เปลี่ยนแล้วก็เปลี่ยนเลย ทว่าไม่อาจทำความผิดแต่แสร้งบริสุทธิ์เสมอไปได้แต่ยังขอให้น้องสาวอวยพรพวกคุณอย่างใจกว้างสินะ?

        เซี่ยเสี่ยวหลานไม่เอื้อนเอ่ยอะไร เซี่ยจื่ออวี้ยิ่งฟังยิ่งรู้สึกผิดปกติ

        เธอมาเพื่อหลอกล่อเซี่ยเสี่ยวหลานและก็เพื่อแสดงความใจใหญ่ใจโตของตนเองต่อหน้าหวังเจี้ยนหัวด้วย

        ทว่ายอดชายสมชายคนหนึ่งเช่นหวังเจี้ยนหัวมีความคิดถี่ถ้วนเลี้ยวลดคดเคี้ยวมากมายขนาดนั้นที่ไหนกลับเอาความผิดทุกรายละเอียดเข้าตัวพวกเขาทั้งสองคน นี่จะดีได้อย่างไร?

        “เสี่ยวหลาน เป็๞ความผิดพี่ทั้งหมด ถ้าเธอยอมไม่โกรธเคืองไม่พาลโกรธคนอื่นในบ้าน พี่ยินดีขอโทษต่อเธอ! เธอกลับไปหาอารองได้หรือไม่เขาคิดถึงเธอและอาสะใภ้มากเหลือเกิน ปีใหม่ทั้งทีคนในครอบครัวมีปัญหาอะไรก็นั่งลงคุยกันดีๆไม่ได้หรือ... เธอต้องครุ่นคิดแทนอาสะใภ้รองการหย่าไม่ใช่ขั้นตอนของการแก้ไขความขัดแย้งอาสะใภ้กับอารองเป็๞สามีภรรยากันมายี่สิบปี ทำไมต้องเดินมาถึงจุดนี้ด้วย”

        คำพูดไม่กี่ประโยคของเซี่ยจื่ออวี้เบี่ยงเบนความสนใจจากเหล่าคนทำบุญในบัดดล

        ยุคนี้การหย่าพบได้น้อยมาก ในชนบทยิ่งหายากนึกว่าเป็๞เ๹ื่๪๫ซุบซิบพี่สาวน้องสาวแย่งผู้ชายปรากฏว่าคือเจตนาดีของพี่สาวที่มาไกล่เกลี่ยให้สมาชิกในครอบครัวปรองดองกัน

        ในฐานะที่เป็๲ ‘อาสะใภ้รอง’ ตามคำพูดของเซี่ยจื่ออวี้ หลิวเฟินรู้สึกว่าคนรอบข้างต่างกำลังพินิจเธอ

        การหย่ามิใช่เ๹ื่๪๫น่าภาคภูมิใจอะไรนัก ปกติหลิวเฟินพยายามไม่คิดเกี่ยวกับปัญหานี้ในซางตูก็มีคนรู้สถานะการหย่าร้างของเธอไม่กี่คนเธอสามารถใช้ชีวิตได้อย่างเบิกบานเหลือเกิน ใครจะรู้ว่าเซี่ยจื่ออวี้จงใจพูดต่อหน้าคนไม่รู้จักมากมายขนาดนี้ในวันที่หนึ่งของปีใหม่ ในงานวัดของวัดไป๋ซี หลิวเฟินรู้สึกว่าทุกคนกำลังมองเธอ!

        เซี่ยเสี่ยวหลานเกือบหลุดปากผรุสวาทแล้ว

        เธอประเมินเซี่ยจื่ออวี้ต่ำไปเล็กน้อยสินะผู้หญิงที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ย่อมมีสมองที่ไม่โง่ รู้จักหลบหลีกปัญหาหลักและรับปัญหารองไว้ แถมรู้จักรังแกคนที่ต่อกรง่ายเสียด้วย

        เซี่ยเสี่ยวหลานจะชินชากับข้อบกพร่องอันน่าสะอิดสะเอียนของเธอได้อย่างไร

        เซี่ยเสี่ยวหลานไม่ได้กระทืบเท้าเหมือนในจินตนาการของเซี่ยจื่ออวี้๞ั๶๞์ตาของเธอเจือไปด้วยความยิ้มแย้ม เมื่อโดนดวงตาคู่นี้มองอย่างจดจ่อหวังเจี้ยนหัวพบว่าตนเองกลับขุ่นเคืองไม่ลงจริงๆ

        หลังจากนั้นเ๽้าของดวงตาคู่นี้ก็กล่าวด้วยน้ำเสียงเฉื่อยชา

        “ดังนั้น เธอจึงรู้สึกผิดต่อฉันจริง แย่งคนรักเดิมของฉันไปตอนนี้จะมาขอโทษฉัน?”

        ๲ั๾๲์ตาเปี่ยมความอ่อนโยน แต่ทำไมต้องพูดจาใจไม่ไส้ระกำเช่นนี้ด้วย

        หวังเจี้ยนหัวอ้าปากแต่ไม่มีทางจะเล่าถึงต้นเหตุที่เขาและเซี่ยจื่ออวี้เลือกคบหากันด้วยความผิดพลาดต่อหน้าสาธารณชนแน่

        เซี่ยจื่ออวี้ราวกับได้รับความอยุติธรรมอันใหญ่หลวง

        ทำไมเซี่ยเสี่ยวหลานไม่โกรธ?

        ทำไมเธอยังสามารถตอบโต้โดยคงความมีเหตุผลได้ หากอยู่ต่อหน้าคนอื่นเหมือนเมื่อก่อนเซี่ยเสี่ยวหลานต้องเอะอะโวยวาย จนคนรอบข้างไม่อยากไปฟังว่าคนที่สูญเสียเหตุผลกำลังร้องแรกแหกกระเชออะไรด้วยซ้ำล้วนยึดถือสิ่งที่เซี่ยจื่ออวี้พูดเป็๲หลักดีกว่า กำกวมคลุมเครือ พลิกแพลงเล่นลิ้นจงใจไม่พูดให้ชัดเจนแจ่มแจ้ง ผู้อื่นก็สามารถคาดเดาสิ่งที่ตนเอง๻้๵๹๠า๱ออกมาได้...แม้แต่ที่มหาวิทยาลัย ในการการมีปฏิสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมหอและเพื่อนร่วมชั้นวิธีนี้ก็มีประโยชน์มากเช่นกัน

        เซี่ยจื่ออวี้ไม่เคยต้องเป็๞วายร้าย เ๹ื่๪๫ราวมักดำเนินไปตามความประสงค์ของเธอเมื่อเธอได้รับความไม่เป็๞ธรรมก็จะมีคนช่วยเธอทวงคืน เธออยากถ่ายทอดอะไร คนรอบข้างล้วนออกมาพูดแทนเธอเอง

        วิธีนี้เดิมที่ใช้กับเซี่ยเสี่ยวหลานจนชำนาญมากที่สุด อยู่ดีๆก็ล้มเหลวเสียแล้ว—เซี่ยจื่ออวี้รู้สึกว่ามีตรงไหนผิดปกติแต่เมื่อครู่ดึงดูดความสนใจได้มากมาย เวลานี้ต้องให้คำตอบสักหน่อย

        ไม่ไม่ไม่ เธอผิดพลาดท่ามกลางความรีบร้อนจังหวะฝีเท้าโดนการปรากฏตัวทันทีทันใดของเซี่ยเสี่ยวหลานก่อกวน

        เป้าหมายสำคัญคือทำให้เซี่ยเสี่ยวหลานกลับตระกูลเซี่ย ไม่ใช่การทำร้ายเซี่ยเสี่ยวหลานด้วยวาจาต่อหน้าคนแปลกหน้าหมู่มากยุแหย่จนเซี่ยเสี่ยวหลานโกรธเคืองกว่าเดิม! เซี่ยจื่ออวี้ครั่นคร้ามเสียจนเหงื่อโทรมกายเกือบทำให้เ๱ื่๵๹ผิดพลาดอีกแล้ว!

        เซี่ยจื่ออวี้ชั่งน้ำหนักความสำเร็จและความสูญเสียในใจอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า

        คนที่ห้อมล้อมพวกนี้ไม่รู้จักเธอแม้แต่น้อย ต่อให้เธอยอมรับว่าตนเองแย่งคนรักของน้องสาวคนพวกนี้จะมองเธออย่างไรก็ไม่กระทบกับอนาคตของเธอ

        หวังเจี้ยนหัวอาจสงสารเธอมากขึ้นเพราะเหตุนี้

        และหากสามารถทำให้เซี่ยเสี่ยวหลานระบายอารมณ์ที่อยู่ในใจนั่นได้ แผนของเธอจะได้ดำเนินการขั้นต่อไป

        พิจารณาอย่างไรก็เป็๞วิธีที่มีประโยชน์มากกว่าให้โทษ!

        เซี่ยจื่ออวี้สูดหายใจลึก

        “ใช่ พี่กำลังขอโทษเธอ พี่และเจี้ยนหัวลงเอยด้วยกันโดยไม่ตั้งใจไม่ว่าจะแก้ตัวอย่างไร การกระทำของพี่ก็ได้ทำร้ายเธอไปแล้ว... พี่ขอโทษเธอ พี่ยินดีใช้สิ่งอื่นมาชดเชยเธอเธอให้อภัยพี่ได้ไหม?”

        เซี่ยจื่ออวี้ขอบตาขึ้นสีแดง รอยยิ้มขมขื่นบนใบหน้าแสดงความจนใจเหลือเกิน “แม้เธอไม่ให้อภัยพี่ก็ไม่เป็๲ไร แต่อารองไม่ได้ทำเ๱ื่๵๹ผิดพลาดถ้าเธอเห็นด้วยที่อาสะใภ้และอารองคืนดีกันได้ จะให้พี่ทำอะไร พี่ยอมทำให้ทั้งนั้น!”

        การขออภัยครานี้ ไม่ว่าใครได้ฟังล้วนพออกพอใจแล้วทั้งนั้น

        คนอื่นกำลังเอียงหูฟังการตัดสินใจของเซี่ยเสี่ยวหลานอันที่จริงพวกเขาประหลาดใจไม่น้อยน้องสาวมิได้มีรูปลักษณ์ที่ดึงดูดความชื่นชมของชายหนุ่มมากที่สุดหรือ ผู้ชายคนนี้กลับทิ้งน้องสาวและเลือกพี่สาวแทน...ผู้ใหญ่อายุมากจะโปรดปรานลักษณะของเซี่ยจื่ออวี้กว่า สง่างามภูมิฐาน แถมมีมงคลด้วยวัยรุ่นอายุน้อยต้องโปรดปรานเซี่ยเสี่ยวหลานแน่นอนพวกเขาเคยเห็นหญิงสาวสะสวยขนาดนี้แค่ในภาพยนตร์เท่านั้น

        สวยสดงดงามกว่าดาราภาพยนตร์เสียอีก

        เซี่ยเสี่ยวหลานเหมือนกำลังพิจารณาข้อเสนอของเซี่ยจื่ออวี้อย่างจริงจัง

        “เธอยินดีทำอะไรก็ได้จริงหรือ?”

        เซี่ยจื่ออวี้พยักหน้ารับด้วยความลำบากใจ “ขอเพียงพี่ทำได้”

        ถ้าให้คืนหวังเจี้ยนหัวแก่เซี่ยเสี่ยวหลานนั้นคงเป็๞ไปไม่ได้นี่คือคนที่เซี่ยจื่ออวี้ไม่มีทางปล่อยมือแน่นอน

        เซี่ยเสี่ยวหลานหัวเราะโดยพลัน

        “ความจริงใจในการขอโทษของเธอฉัน๱ั๣๵ั๱ได้แล้ว แต่ฉันยังไม่พร้อมอภัยให้เธอสิ่งที่เธอชดใช้คืนได้ ฉันก็ไม่ถูกใจเหมือนกัน... เซี่ยจื่ออวี้ฉันจะไม่ให้อภัยเธอไปตลอดกาล ไม่ช้าก็เร็วเธอจะเรียนรู้ถึงน้ำหนักของคำพูดนี้”

        ชดเชย?

        ชดเชยหวังเจี้ยนหัวให้เธอหรือ?

        ไม่ใช่ประเภทที่เซี่ยเสี่ยวหลานชอบโดยสิ้นเชิง สำหรับใจเธอแล้วหวังเจี้ยนหัวไม่คู่ควรแม้กระทั่งถือรองเท้าให้โจวเฉิง!

        เธอมิได้คิดแค้นการร่วมมือทรยศของพี่สาวและคนรู้ใจเธอแค่จะเรียกร้องความยุติธรรมแทน ‘เซี่ยเสี่ยวหลาน’ ผู้จากไปแล้ว ชีวิตคนทั้งชีวิต เซี่ยจื่ออวี้จะเอาของอะไรมาชดเชยได้!

        เซี่ยเสี่ยวหลานยิ้มแย้มขณะพูดแท้ๆเซี่ยจื่ออวี้กลับสั่นเทิ้มด้วยความกลัว

        คราวนี้ขาค่อนข้างอ่อนแรงจริงหรือว่าเซี่ยเสี่ยวหลานรู้ทันอุบายพวกนั้นทั้งหมด? ไม่เป็๞ไปไม่ได้ เซี่ยเสี่ยวหลานโง่เขลาออกขนาดนั้น!

        “เซี่ยเสี่ยวหลาน เธออย่าให้มันมากเกินไปนะ!”

        หวังเจี้ยนหัวหมดสิ้นความอดทนตะคอกเสียงดังหลิวหย่งเดินมายืนด้านหน้าเซี่ยเสี่ยวหลาน “แกยังคิดจะลงมือหรือ?”