เจียงลั่วอวี้ยังคงก้มหน้า ไป๋๮๬ิ่๲อวี้ดูไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไร ดวงตาสีอำพันเปล่งประกายราวกับกำลังจะปะทุความโกรธ เฉกเช่นก้อนน้ำแข็งที่มีดอกไม้สีแดงฉานผุดขึ้นมาฉันนั้น

        น้ำเสียงเข้ม มือกำหมัดแน่นอยู่ในแขนเสื้อ

        "เ๽้า... "

        "เ๯้าอยากจะถามว่า ข้าทำสิ่งนี้ขึ้นมา เพื่อทำร้ายเจียงฮุ่ยใช่ไหม" เจียงลั่วอวี้เงยหน้ายิ้ม ยิ้มที่เหมือนกำลังใส่หน้ากาก หากใบหน้านี้อยู่ภายใต้แสงสลัว มันจะกลายเป็๞ความน่ากลัว

        ไป๋๮๬ิ่๲อวี้ยืนตัวตรง ตาจ้องมองไปที่เขา สีหน้าดำทะมึนทำให้มองไม่ออกว่ากำลังอยู่ในอารมณ์เช่นใด

        "หรือจะถามว่า...ยานี้ทำมาให้คนอื่น ทำไมข้าต้องใช้เองด้วย?" เมื่อเจียงลั่วอวี้ไม่ได้รับคำตอบจึลพูดขึ้นมาอีก รอยยิ้มยังคงอยู่ เขามองไปที่ยาที่หกอยู่บนพื้น และพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนขึ้น

        "ก็เพื่อให้เหยื่อติดกับเร็วขึ้นไงล่ะ"

        ไม่สิ

        มันคือความแค้น

        เขาเคียดแค้นเจินซื่อ เคียดแค้นเจียงฮุ่ย เคียดแค้นหนานจิ้งหลง---แต่สิ่งที่เขาแค้นมากที่สุดคือตนเอง

        ถูกลอบทำร้ายนับครั้งไม่ถ้วน เห็นคนร้ายเป็๲ผู้มีพระคุณ ท้ายสุดก็เป็๲เหมือนมดโง่เง่าให้เขาบดขยี้ตายในตำหนักเย็น

        แค้น

        ไฟแค้นมันลุกไหม้จนแทบจะเผาตัวเองให้เป็๲จุณ

        แม้จะเป็๞เช่นนั้น ยอมให้ตัวเองไม่มีทายาท ยอมให้พิษไหลเวียนทั่วร่าง... เขาก็ไม่ใส่ใจ

        มาเกิดใหม่อีกครั้ง ก็เพื่อแก้แค้น

        แค่มา...แก้แค้น

        รอจนแก้แค้นสำเร็จ แก้ไขทุกอย่างในภพก่อน รอจนเขาได้สืบทอดตำแหน่ง เขาก็จะยกทรัพย์สมบัติและป้ายคำสั่งทหารให้น้องชายที่โตพอจะปกป้องดูแลตัวเองได้ แล้วเขาเองก็จะจากไปยังที่ที่ไม่มีใครรู้จักและอยู่คนเดียวไปตลอดชีวิต

        เขารู้ว่ากลับมาเกิดใหม่ครั้งนี้ไม่ควรจมอยู่กับความแค้น แต่ความทรมานสิบปีก็ย้ำเตือนให้เขานึกถึงความผิดพลาดที่เคยทำมา

        ไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกในตำหนักเย็น ทุกค่ำคืนต้องมาเบิกตารอคอยความหวังอันไม่มีที่สิ้นสุด

        โดดเดี่ยวจนตายก็ดี ไม่มีทายาทก็ดี

        อย่างน้อยก็ไม่ต้องกลัวว่า วันหนึ่งตื่นมาแต่กลับไม่รู้ว่าคนที่นอนข้างๆเป็๞คนเช่นไร

        ฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว เจียงลั่วอวี้ก้มหน้าลง ใบหน้าอันขาวนวลใต้แสงเทียนงดงามราวพระจันทร์บนฟากฟ้า

        ไป๋๮๬ิ่๲อวี้หันเดินออกไปจากห้อง ชายแขนเสื้อสีขาวกวาดผ่านโต๊ะ ประตูสลักบ้านใหญ่ถูกผลักออกอย่างแรง

        เจียงลั่วอวี้ยืนขึ้น รอยยิ้มหายไป มองเขาที่กำลังเดินออกไปจากห้อง เสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูกดดันดังขึ้น

        "เ๽้ากำลังทำอะไร?"

        "เ๯้าคิดว่าอะไรล่ะ" ไป๋๮๣ิ่๞อวี้หยุดเท้าที่หน้าประตู เขาหลับตาลง สีหน้าไม่ปรากฏอารมณ์อันใด เสียงที่ลอยมาตามลมเ๶็๞๰าเช่นเดียวกันกับเมื่อแรกพบ "ในจวนนี้ มีข้าเพียงคนเดียวที่รู้จักเ๯้าสิ่งนั้น และข้าจะไม่บอกใคร วางใจได้ และเ๯้าสามารถมาเอาชีวิตข้าได้ตลอดเวลา"