เฟิงอี้หานในอาภรณ์สีขาวกระจ่างยืนมือไพล่หลังอยู่กลางป่าท้อซีกหน้าด้านข้างที่เลือนเร้นท่ามกลางแสงดาวพราวระยับ กลับขับความคมสันให้เปล่งประกายเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นแม้นัยน์ตาโศกซ่อนความระทมทุกข์อยู่รางๆ แต่กลับเป็นเอกล...