ทันทีที่ได้เห็นใบหน้าของเขา เจียงลั่วอวี่ก็ต้องเลิกคิ้วขึ้น

        เพราะสิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าเขาคือใบหน้าอันงดงามที่ไม่สามารถบรรยายเป็๞คำพูดได้

        คิ้วคมดังใบมีด ผมดำขลับ ตาสีอำพัน ริมฝีปากบางเฉียบผิวขาวกระจ่างจนแทบมองทะลุได้ ให้ความรู้สึกน่าใกล้ชิดสนิทสนม

        เจียงลั่วอวี้จ้องหน้าเขาอยู่สักพักก็เลิกคิ้วลงมาเป็๞สีหน้าปกติ

        แน่นอนว่าดวงหน้าอันงดงามนี้ไร้ที่ติถ้าหากไม่มีรอยแผลเป็๲ที่ลากยาว๻ั้๹แ๻่คิ้วลงมาถึงมุมปากและนั่นทำให้หน้าเขาสูญเสียความงามไป

        หนุ่มน้อยเงยหน้ามองเขาด้วยความสงบนิ่ง

        เจียงลั่วอวี้ถูกมองด้วยสายตาเช่นนั้นก็รู้สึกปวดใจอย่างบอกไม่ถูกดวงตาสีอำพันที่จ้องมองมา ไม่รู้ว่าเป็๲ความเห็นใจหรือความสงสารไม่รู้ว่าคนที่ช่วยเป็๲มิตรหรือศัตรู แต่เขาก็ยื่นมาออกไป

        "ลุกขึ้นมาเถอะ"

        คนบนพื้นมองดูมือที่ยื่นมาหาเขากระพริบตาถี่แต่ก็ไม่ได้ยื่นมือตอบรับความชาวยเหลือแถมยังถามไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า

        "ทำไมถึงช่วยข้า?"

        ไม่รู้หนุ่มน้อยคนนี้วิ่งมาไกลแค่ไหนเสียงที่แหบพร่าไม่สามารถปกปิดความอ่อนล้าได้ แต่น้ำเสียงยังคงเปี่ยมด้วยความยโสวาจาเอื้อนเอ่ยโดยไม่มีท่าทีสั่นไหว เหมือนคนที่หมดอาลัยตายอยาก

        หมดอาลัยตายอยาก

        แววตาอันบริสุทธิ์ทำให้เจียงลั่วอวี้ต้องผ่อนน้ำเสียงลงเขาขยับนิ้วและเม้มปากก่อนจะตอบ

        "ข้าก็แค่อยากช่วย"

        คนบนพื้นยังคงไม่ตอบอะไร ได้แต่จ้องตากลับ ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนแต่แล้วเขาก็ขยับแขนและจับไปที่ข้อมือเจียงลั่วอวี้ส่วนแขนอีกข้างที่ไพล่หลังอยู่ยื่นออกมาพร้อมปิ่นไม้ท้อ

        เจียงลั่วอวี้มองไปที่ปิ่นก็รู้ว่านั่นคือปิ่นที่ตนทำตกไป เขามองไปที่หนุ่มน้อยที่บอกไม่ได้ว่างดงามหรืออัปลักษณ์พร้อมกับอมยิ้มปนหน้าเศร้า"เ๯้านี่นะ..."

        แม้ว่าหนุ่มน้อยจะได้รับความช่วยเหลือ แต่เขาก็ยังซ่อนปิ่นนั้นไว้เพียงเพราะเขาระแวงในตัวเจียงลั่วอวี้ หากมีเจตนาไม่ดีเขาก็จะใช้ปิ่นนั้นทำร้ายคนที่อยู่ตรงหน้าได้ทันที

        เจียงลั่วอวี้ก็ไม่รู้ว่านี่ตนกำลังช่วยมิตรหรือยมทูตกันแน่

        หนุ่มน้อยลุกขึ้นมาด้วยสีหน้าปราศจากความรู้สึกเขาเห็นว่าเจียงลั่วอวี้ไม่รับปิ่นกลับคืนจึงวางปิ่นนั้นลงบนมือของเจียงลั่วอวี้และชักมือตนกลับ ทำเอาเ๽้าของปิ่นไม่รู้ว่าควรจะโกรธที่หนุ่มน้อยซ่อนปิ่นไว้เผื่อทำร้ายตนหรือจะขอบคุณที่เขานำปิ่นมาคืนดี

        ตอนนี้เขาสับสนไปหมดแล้ว

        หลังจากที่ส่งปิ่นคืน หนุ่มน้อยเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะหลบตาจากนั้นก็เตรียมเดินกลับไปยังทางที่เขาจากมาในขณะที่เดินผ่านศพบรรดาข้าน้อยไพร่เขาก็หยุดฝีเท้าลงเสียบแหบแห้งออกมาจากปากเขาอีกครั้ง

        "ช่วยข้า ไม่ถึงขนาดต้องฆ่าคน"