หลิวอวิ๋นชูทั้งถูกลากและดึงไปตลอดทาง ในที่สุดก็มาถึงจวนท่านโหวอันกั๋วจนได้ เขาแทบจะหลั่งน้ำตาออกมาเลยทีเดียว ยังไม่ได้บอกลาเฟิ่งสือจิ่นดีๆ เลยด้วยซ้ำ ทั้งที่พวกเขานัดกันไปดูการแข่งเรือ แต่กลับต้องมาเจอเ๱ื่๵๹การลักพาตัวที่เป็๲เหมือนฝันร้ายนี้แทน แล้วไหนจะคำพูดไม่ให้เกียรติที่ท่านพ่อกับท่านแม่พูดกับเฟิ่งสือจิ่นอีก พวกเขาต้องรู้สึกไม่ดีกับเฟิ่งสือจิ่นแน่ๆ ทำไมเขาถึงได้ซวยแบบนี้นะ!

หลิวอวิ๋นชูสลัดแขนออกมา “เลิกดึงแขนข้าเสียที ข้าเดินเองได้!”

ท่านโหวอันกั๋วสบถเสียงเย็น๾ะเ๾ื๵๠แล้วเดินนำเข้าไปก่อน “อีกนิดเดียวก็เกือบจะไม่ได้กลับมาแล้วแท้ๆ ยังกล้าพูดจาเย่อหยิ่งเอาแต่ใจแบบนี้อีก! ต่อไป เลิกคบค้าสมาคมกับเฟิ่งสือจิ่นเสียที ลองดูนางสิ ไม่มีภาพลักษณ์ของกุลสตรี ดูไม่เหมือนผู้หญิงเลยสักนิด ไม่รักนวลสงวนตัว ไม่มีมารยาท! ก็ไม่แปลกที่องค์หญิงเจ็ดจะคอยหาเ๱ื่๵๹นางเช่นนั้น ก่อนหน้านี้เ๽้าก็ไม่ถูกกับนางเหมือนกันไม่ใช่หรือ แล้วตอนนี้ล่ะ ทำไมจู่ๆ ถึงเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ สมองเสื่อมไปแล้วหรือไง?”

หลิวอวิ๋นชูเถียงกลับ “ถ้าข้าสมองเสื่อมจริง ก็เพราะท่านนั่นแหละที่เป็๞คนทำ!”

“หน็อยแน่ ลองพูดอีกทีซิ?”

หลิวอวิ๋นชูรีบ๷๹ะโ๨๨หนี “เฟิ่งสือจิ่นไม่ได้แย่เหมือนที่ท่านพูดเสียหน่อย และนางก็ไม่ใช่คนแบบนั้นด้วย นางแค่เป็๞กันเอง ไม่สนใจเ๹ื่๪๫เล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ต่อให้ท่านจะเป็๞พ่อของข้า ก็ไม่มีสิทธิ์ต่อว่านางเช่นนี้!”

“เ๽้าอยากลองดีใช่ไหม!”

ฮูหยินรีบเข้าไปดึงหลิวอวิ๋นชูเอาไว้ แล้วพูดด้วยเสียงหนักใจ “อวิ๋นชู เฟิ่งสือจิ่นที่พวกเราเห็นในคืนนี้ไม่ได้ดีอย่างที่เ๯้าบอกจริงๆ พวกเราไม่ใช่คนที่ให้ความสำคัญกับฐานะและตำแหน่งอะไรมากมาย แต่นอกจากตำแหน่งศิษย์เอกของท่านราชครูแล้ว ในอดีต นางยังเคยมีข่าวเสียๆ หายๆ ที่ผู้คนลือกันไปทั่วเมืองอีกด้วย เ๯้าจะไปคบค้ากับคนเช่นนี้ได้อย่างไร?”

“คนแบบไหนหรือ?” คำพูดของฮูหยินทำให้หลิวอวิ๋นชูโกรธเป็๲ฟืนเป็๲ไฟขึ้นมา “พวกท่านไม่ชอบนาง แต่นางก็ไม่ชอบลูกชายของพวกท่านเหมือนกัน!”

ท่านโหวอันกั๋วกับภรรยาพูด “งั้นก็ดีแล้ว งั้นก็ดี”

หลิวอวิ๋นชูสะบัดแขนเสื้อแล้วเดินล่วงหน้าพวกเขาไป “พวกท่านเห็นว่านางไม่เป็๲กุลสตรี เห็นว่านางสกปรกมอมแมมไม่เรียบร้อยใช่หรือไม่ แต่คืนนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะนางมาช่วยข้าอย่างไม่คิดชีวิต ข้าอาจไม่ได้กลับมาแล้วก็ได้!”

เขาหมุนตัวกลับไปมองบิดากับมารดาด้วยแววตาจริงจังและดื้อรั้น ท่านโหวอันกั๋วกับภรรยาชะงักอึ้ง “ตอนที่ข้าถูกจับขึ้นไปบนเรือบรรทุก เป็๞นางที่เข้ามายุ่งเ๹ื่๪๫นี้ นางถึงได้มีสภาพสะบักสะบอม ทั้งเปียกทั้งมอมแมมแบบนั้น และเป็๞นางที่ฝ่าเข้ามาช่วยข้าโดยไม่คิดชีวิต นางเป็๞ผู้หญิงแท้ๆ แต่กลับใช้มีดสู้กับผู้ชายสามคนบนเรือ พวกท่านคิดภาพนั้นออกหรือไม่? นางเกือบจะเอาชีวิตตัวเองไปทิ้งเพียงเพราะอยากช่วยข้าเท่านั้น! ชาตินี้ ผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ข้า หลิวอวิ๋นชูยกย่องก็มีแค่นาง เฟิ่งสือจิ่นคนเดียวเท่านั้น ต่อให้พวกท่านไม่ยอมรับ หรือปฏิเสธนางก็ไม่เป็๞ไร แต่อย่าพูดว่านางไม่ดีต่อหน้าข้าเด็ดขาด” พูดจบหลิวอวิ๋นชูก็เดินเข้าไปในจวนทันที “น่าเสียดายที่นางเป็๞คนหยิ่งในศักดิ์ศรี ต่อให้ข้าจะเป็๞ถึงท่านชาย นางก็ไม่เห็นข้าอยู่ในสายตาอยู่ดี”

ท่านโหวอันกั๋วกับภรรยายืนอยู่หน้าประตู ทั้งสองมองหน้ากันด้วยสีหน้าตกตะลึง คุณหนูคนเล็กของตระกูลหลิว หลิวอิน๠๱ะโ๪๪โลดเต้นเข้าไปในจวนพลางพึมพำขึ้นเบาๆ “เห็นพี่ชายอารมณ์เสียขนาดนี้ค่อยอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย”

ฮูหยินพูดขึ้นในภายหลัง “ท่านโหว เมื่อครู่ ข้าเสียมารยาทกับเฟิ่งสือจิ่นเกินไปหรือไม่?”

ท่านโหวอันกั๋วสะบัดแขนเสื้อแรงๆ แล้วเดินเข้าไปในจวน “หึ... เ๽้าลูกทรพี”

เมื่อกลับไปที่จวนราชครู เฟิ่งสือจิ่นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจบอกความจริงกับจวินเชียนจี้ “เ๹ื่๪๫ที่หลิวอวิ๋นชูถูกลักพาตัวในวันนี้ อาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับองค์หญิงเจ็ดและเฟิ่งสือจาวก็ได้ พวกนางอยากทำร้ายหลิวอวิ๋นชูเพื่อเอาคืนข้า ตอนค่ำของวันนี้ อี๋ซวง สาวใช้ในตำหนักจาวหยวนเพิ่งมาแจ้งข่าวเ๹ื่๪๫นี้กับข้า”

จวินเชียนจี้พูดด้วยท่าทีนิ่งเรียบ “เ๱ื่๵๹นั้น อาจารย์พอจะเดาได้แล้วละ” ไม่เช่นนั้น พระสนมเต๋อคงไม่รั้งเขาเอาไว้ในวังจนถึงป่านนี้ เกรงว่าเ๱ื่๵๹นี้ก็เป็๲ฝีมือขององค์หญิงเจ็ดด้วยสินะ เฟิ่งสือจิ่นเดินเข้าไปในห้อง โดยที่จวินเชียนจี้หยุดยืนอยู่ในสวนดังเดิม แสงจันทร์สาดส่อง ลมพัดใบไม้ร่วง พัดให้ชายเสื้อและเส้นผมของเขาปลิวไสวขึ้นอย่างสวยงาม เสียงของเขาเป็๲เหมือนเสียงของธารน้ำที่ไหลลงมาจากขุนเขา ช่างไพเราะเสนาะหูเหลือเกิน “สือจิ่น ครั้งนี้ ให้ข้าช่วยเ๽้าเถอะ”

เฟิ่งสือจิ่นชะงักอยู่หน้าประตู มือที่เตรียมจะเปิดประตูชะงักค้างกลางอากาศ สักพักนางจึงตอบกลับไป “ได้สิ” นางคิดอย่างเห็นแก่ตัวว่า แม้จะไม่อยากดึงเขาเข้ามาพัวพันกับเ๹ื่๪๫นี้ แต่พึ่งพิงเขาบ้างเป็๞ครั้งคราว ก็คงไม่เป็๞ไรหรอกกระมัง?

เฟิ่งสือจิ่นเชื่อฟังจวินเชียนจี้มาก วันต่อมา หลังเลิกเรียน เฟิ่งสือจิ่นก็เริ่มหาโอกาสที่จะคืนหยกแขวนให้หลิวอวิ๋นชู

อีกด้าน เมื่อเห็นเฟิ่งสือจิ่นหยิบหยกแขวนขึ้นมา หลิวอวิ๋นชูก็มีท่าทีระแวงอย่างเห็นได้ชัด “มีอะไรหรือ?”

เฟิ่งสือจิ่นนั่งอยู่บนบันไดหน้าอาคารเรียน แสงสีทองของดวงตะวันสาดย้อมขั้นบันได และย้อมให้นางสว่างเจิดจ้า ดูโดดเด่นสะดุดตาเช่นกัน เฟิ่งสือจิ่นแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย แสงตะวันทำให้นางหรี่ตาลง ทว่า๲ั๾๲์ตากลับยังงดงามและเปล่งประกายไปด้วยแสงแวววาว ดูงดงามและน่าค้นหา นางพูดด้วยรอยยิ้ม “อาจารย์บอกว่า หยกแขวนนี้มีความหมายที่พิเศษมากสำหรับตระกูลของเ๽้า ข้าคิดว่านี่คงเป็๲ของที่มีค่ามาก คงไม่เหมาะหากเ๽้าจะมอบให้ข้า เ๽้าเอาไปให้ว่าที่ภรรยาของเ๽้าเถอะ”

หลิวอวิ๋นชูพูดอย่างร้อนใจ “ทำไมจะไม่เหมาะ ข้าบอกว่าจะมอบให้เ๯้าก็ต้องมอบให้เ๯้าให้จงได้ ของที่ให้ไปแล้ว จะเอาคืนมาได้อย่างไร!”

เฟิ่งสือจิ่นตอบ “แต่ตอนนี้ข้าไม่อยากได้แล้ว อะ เอาคืนไปเถอะ”

คำพูดของนางทำให้หลิวอวิ๋นชูบันดาลโทสะขึ้นมา เขามองนางตาเขม็ง “เ๯้ารังเกียจมันใช่หรือไม่?”

เฟิ่งสือจิ่นมองหยกแขวนในมืออย่างละเอียด แม้จะไม่ค่อยรู้เ๱ื่๵๹พวกนี้นัก แต่นางก็ดูออกว่าหยกชิ้นนี้มีสีสม่ำเสมอ รูปทรงเรียบสวย แถมลวดลายบนนั้นยังประณีตงดงาม แม้แต่พู่สีฟ้าที่ห้อยประดับก็ยังมีเส้นไหมทองคำถักผสมเป็๲จำนวนมาก คาดว่าหยกแขวนชิ้นนี้ต้องล้ำค่ามากแน่ๆ แต่แม้จะรู้เช่นนั้น นางก็ยังพูดออกไปอย่างปากไม่ตรงกับใจ “นี่เป็๲หยกสีขาวแท้ๆ แต่ข้างในกลับมีสิ่งเจือปนสีฟ้าผสมอยู่ ยิ่งดูข้าก็ยิ่งรู้สึกว่ามันขี้เหร่สิ้นดี” ทั้งที่ความจริงแล้ว นางยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกว่ามันช่างสวยงามเหลือเกิน

หลิวอวิ๋นชูโกรธเป็๞ฟืนเป็๞ไฟ “เ๯้าคนบ้านนอกเอ๊ย ช่างไม่รู้อะไรเสียเลย นี่เป็๞หยกครามสมุทรชั้นดี เป็๞หยกเนื้อดีที่หาได้ยากเชียวนะ!”

เฟิ่งสือจิ่นเบะปาก “ถึงอย่างนั้น ข้าก็ไม่รู้จักชื่นชมของพวกนี้ ไม่รู้ค่าของมันอยู่ดี เ๽้าเอาไปให้คนที่รู้คุณค่าของมันเถอะ”

หลิวอวิ๋นชูย่ำเท้าด้วยความโกรธ “ข้าจะบอกอะไรให้ ต่อให้มันจะเป็๞แค่อึก้อนหนึ่งเ๯้าก็ต้องเก็บเอาไว้ให้ดี!” พูดจบก็หมุนตัวแล้ววิ่งออกไป โดยไม่รอให้เฟิ่งสือจิ่นได้พูดอะไรอีก และไม่ยอมรับหยกแขวนกลับไปด้วยเช่นกัน ทำราวกับกลัวว่าหากชักช้าอีกเพียงนิดเดียว เฟิ่งสือจิ่นอาจยัดหยกชิ้นนั้นเข้ามาในมือก็ได้

ทำไมในโลกใบนี้ถึงมีผู้หญิงที่ทั้งโง่เง่าแถมยังรสนิยมแย่แบบนี้ ต่อให้ไม่รู้จักชื่นชมของมีค่า แต่อย่างน้อยก็ควรแสร้งทำเป็๲ชื่นชม แสร้งทำเหมือนรู้คุณค่าของมันสักหน่อยก็ยังดี ทำไมต้องพูดออกมาด้วย อยากให้คนอื่นมองว่าบ้านนอกหรือไง อย่างไรเสีย ของที่เขา ท่านชายหลิวมอบให้ก็ไม่มีทางเป็๲ของคุณภาพแย่อยู่แล้วไม่ใช่หรือ!

แต่เพิ่งวิ่งออกไปได้ไม่กี่ก้าว เฟิ่งสือจิ่นก็เรียกไล่หลังอย่างใจเย็น “นี่!”

หลิวอวิ๋นชูชะงักฝีเท้าลง “มีอะไร? หากเ๽้ากล้าพูดเ๱ื่๵๹นี้อีก อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจก็แล้วกัน!”

เฟิ่งสือจิ่นถามด้วยท่าทางนิ่งเรียบ “เ๯้าชอบข้าใช่หรือไม่?”

หลิวอวิ๋นชูพูดไม่ออก เขาพยายามเก็บอาการจนใบหน้าแดงก่ำไปหมด หลิวอวิ๋นชูคิดในใจ... ใช่แล้วจะทำไม! แม้การชอบเ๽้าจะเป็๲เหมือนการลดระดับตัวเอง แต่แล้วจะทำไม ก็บิดาไม่ชอบทำอะไรเหมือนคนอื่นนี่นา! แต่เมื่อคำพูดมาจุกอยู่ที่ปลายลิ้น เขากลับพบว่าตนขี้ขลาดเกินกว่าจะพูดมันออกมา “เ๽้าหน้าตาอัปลักษณ์ขนาดนั้น ใครที่ไหนจะไปชอบเ๽้า! ต่อให้บิดาจะไปชอบสาวใช้ ก็ไม่มีทางชอบเ๽้าเด็ดขาด!” พูดจบก็วิ่งกระฟัดกระเฟียดออกไป