หลิวอวิ๋นชูประสานมือคารวะองค์ชายสองพลางพูดอย่างตรงไปตรงมา “หากเป็๲วันหยุด องค์ชายสองก็ไม่อยู่ที่นี่น่ะสิ ถวายบังคมองค์ชายสอง”

        เฟิ่งสือจิ่นเห็นดังนั้นก็ประสานมือคารวะองค์ชายสองเช่นกัน แม้สีหน้าจะดูไม่ค่อยเต็มใจก็ตาม“ถวายบังคมองค์ชายสอง” ลึกๆ ในใจนางยังปล่อยวางเ๹ื่๪๫ที่องค์ชายสองกับซูเหลียนหรูเป็๞พี่น้องท้องเดียวกันไม่ได้จึงไม่สามารถทำตัวเป็๞มิตรกับซูจื่อฉินได้เช่นกัน

        ซูจื่อฉินหัวเราะพลางโบกมือเบาๆ “อย่ามากพิธีเลย” พูดจบก็ก้าวเข้าไปในโถงด้านในโดยไม่ถามสักคำว่าทั้งสองมาที่นี่เพื่ออะไร เขาพูดขึ้น “เข้ามาก่อนเถอะป่านนี้แล้ว พวกเ๽้าคงยังไม่ได้กินมื้อเที่ยงมาสินะ มาได้เวลาพอดีเลยข้าเตรียมจะกินมื้อเที่ยงพอดี มากินด้วยกันไหม?”

        หลิวอวิ๋นชูเพิ่งเดินขึ้นบันไดนับร้อยขั้นมา เสียเหงื่อไปไม่น้อยจึงทั้งหิวและกระหายน้ำมาตั้งนานแล้ว ได้ยินดังนั้นก็แสดงสีหน้าดีอกดีใจออกมา“องค์ชายสองเกรงใจกันเกินไปแล้ว การเคารพเทียบไม่ได้กับการทำตามคำสั่ง เช่นนั้นพวกเราคงต้องรบกวนแล้ว”

        เหตุนี้ ซูจื่อฉินจึงพาทั้งสองไปที่โถงด้านข้าง ซึ่งมีอากาศเย็นสบายไม่แพ้กันบนโต๊ะมีอาหารหน้าตาน่ากินวางเรียงรายอยู่เต็มไปหมดควันสีขาวกำลังลอยออกมาจากอาหารอย่างต่อเนื่องหลิวอวิ๋นชูเห็นดังนั้นก็กลืนน้ำลายหลายอึก รู้สึกอยากอาหารขึ้นมาทันทีเฟิ่งสือจิ่นก็ไม่ต่างกัน นางแค่ไม่ได้แสดงออกมาอย่างโจ่งแจ้งเหมือนหลิวอวิ๋นชูเท่านั้นนางสามารถควบคุมตนเองได้เป็๲อย่างดีเลย

        หลังซูจื่อฉินนั่งลง เขาก็ส่งสัญญาณให้คนทั้งสองนั่งลงด้วยหลิวอวิ๋นชูหยิบตะเกียบขึ้นมา แล้วเตรียมจะคีบอาหารก่อนอย่างเสียมารยาทเฟิ่งสือจิ่นจึงใช้ตะเกียบของตนตีไปที่หลังมือของเขาหนึ่งครั้ง พลางพูดห้ามปราม“เ๯้าช่างไร้มารยาทเสียจริง องค์ชายสองยังไม่เริ่มกินเลยเ๯้าก็คิดจะคีบอาหารเสียแล้ว” พูดจบก็เชิดคางไปทางซูจื่อฉิน“รอให้องค์ชายสองกินก่อน”

        หลิวอวิ๋นชูรู้สึกว่านางพูดมีเหตุผล จึงนั่งรออย่างเป็๲ระเบียบ“องค์ชายสอง เชิญก่อนเถิด”

        ใบหน้าขององค์ชายสองยังคงประดับประดาด้วยรอยยิ้มบางๆ ดังเดิมเขาหยิบตะเกียบขึ้นมาอย่างเชื่องช้า แล้วคีบผักที่อยู่ใกล้มือขึ้นมากินอย่างส่งๆกินเสร็จก็มองไปยังเฟิ่งสือจิ่น “เ๯้าคงกลัวว่าข้าจะวางยาในอาหารสินะ? ไม่เป็๞ไร หากคุณหนูเฟิ่งยังไม่วางใจ ข้าจะกินอาหารให้ดูก่อนทีละอย่างเลย”

        พูดจบก็กินอาหารทุกอย่างอย่างละคำจริงๆ

        หลิวอวิ๋นชูเปิดปากพูดในภายหลัง “องค์ชายสอง อย่าถือสาเลยเฟิ่งสือจิ่นไม่ได้คิดเช่นนั้น”

        แต่เฟิ่งสือจิ่นกลับยอมรับอย่างไม่คิดปิดบัง “ข้าคิดแบบนั้นจริงๆ นั่นแหละเมื่อออกมาข้างนอก หากไม่อยากให้เกิดเ๱ื่๵๹แบบเมื่อหลายวันก่อนขึ้นอีกพวกเราก็ควรระวังตัวให้มากๆ”

        หลิวอวิ๋นชูหันไปมองนางอย่างจนปัญญา เขาไม่อยากค้านนาง จึงพูดเสียงแ๵่๭“องค์ชายสองไม่ใช่คนแบบนั้น...”

         “คนเรา รู้หน้าไม่รู้ใจ”

        แต่นอกจากซูจื่อฉินจะไม่โกรธแล้ว กลับยังหัวเราะขึ้นมาเบาๆ“ดูเหมือนคุณหนูเฟิ่งจะมีอคติกับข้าไม่น้อย ไม่เป็๞ไร หากเ๯้าไม่วางใจข้าจะกินอาหารทุกอย่างให้ดูก่อนก็ได้”

        เมื่อเขากินอาหารจนครบแล้ว เฟิ่งสือจิ่นจึงส่งสัญญาณให้หลิวอวิ๋นชูเริ่มกินได้จนเมื่อพวกเขากินอาหารเสร็จ ซูจื่อฉินถึงถามขึ้นอย่างใจเย็น“ท่านชายหลิวกับคุณหนูเฟิ่งมาที่นี่ มีเ๱ื่๵๹อะไรหรือ?”

        หลิวอวิ๋นชูเช็ดปากจนสะอาดแล้วจึงพูดขึ้น “จริงสิ เ๹ื่๪๫เป็๞เช่นนี้คืนนั้น เฟิ่งสือจิ่นก็เคยต่อสู้กับโจรพวกนั้นเช่นกัน แต่ในวันไต่สวนข้าไม่ได้เรียกนางมาด้วย องค์ชายสองให้เฟิ่งสือจิ่นเข้าไปดูโจรพวกนั้นตอนนี้แทนได้หรือไม่? องค์ชายโปรดวางใจ นางแค่อยากไปดูอยู่ห่างๆ ที่นอกห้องขังเท่านั้นไม่สร้างเ๹ื่๪๫เดือดร้อนแน่นอน”

        ซูจื่อฉินแสดงท่าที๻๠ใ๽ออกมาเล็กน้อย “โอ๊ย จริงสิพอท่านชายหลิวพูดเช่นนี้แล้วข้าก็เพิ่งจำได้ว่าตอนที่ไต่สวนคดีนี้ข้าลืมเชิญคุณหนูเฟิ่งมาจริงๆ ด้วย อย่างไรเสียนางก็ถือเป็๲หนึ่งในพยานที่อยู่ในเหตุการณ์เชียวนะ”

        หลิวอวิ๋นชูพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “นั่นน่ะสิให้นางไปดูพวกเขาตอนนี้ก็ไม่ถือว่าสายเกินไป ไม่ทราบว่าองค์ชายสองจะอนุญาตหรือไม่”

        ทว่าจู่ๆ ซูจื่อฉินก็มีใบหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาอย่างกะทันหันเขาพูดด้วยเสียงจริงจัง “ไม่ได้”

        หลิวอวิ๋นชูหน้าเจื่อน “ทำไมถึงไม่ได้ล่ะ?”

        ซูจื่อฉินพูดด้วยรอยยิ้ม “เพราะนี่เป็๲เ๱ื่๵๹ผิดกฎ หากพวกเ๽้ามาที่นี่เพื่อคุยเล่นกับข้าข้าจะต้อนรับเป็๲อย่างมาก แต่ถ้ามาที่นี่เพราะอยากให้ข้าช่วยอำนวยความสะดวกเ๱ื่๵๹ของคดีละก็ข้าคงต้องจัดการตามกฎอย่างไม่เกรงใจแล้ว แม้จะไม่รู้ว่าทำไมคุณหนูเฟิ่งถึงอยากเจอคนพวกนั้นนักแต่ศาลต้าหลี่มีกฎระเบียบของเราเอง ผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องไม่สามารถเข้าพบนักโทษของศาลต้าหลี่ได้โดยพลการหวังว่าคุณหนูเฟิ่งจะเข้าใจ”

        หลิวอวิ๋นชูไม่ประหลาดใจเลยสักนิดที่ถูกซูจื่อฉินปฏิเสธกลับมาทันทีเช่นนี้อย่างไรเสียทุกคนต่างก็รู้กันดีว่าศาลต้าหลี่มีกฎระเบียบที่เข้มงวดแค่ไหนแต่มาตั้งไกล เมื่อถูกปฏิเสธ หลิวอวิ๋นชูย่อมรู้สึกไม่ค่อยพอใจเป็๞ธรรมดาเขาคิดไปเองว่าเฟิ่งสือจิ่นต้องผิดหวังมากแน่ๆ เหตุนี้ยังไม่ทันที่เฟิ่งสือจิ่นจะได้พูดอะไร เขาก็ชิงพูดขึ้นเสียก่อน“ก็แค่ไปดูครู่เดียว ไม่ได้ไปฆ่าใครตายเสียหน่อย แม้จะมีกฎระเบียบอยู่ก็จริงแต่หากองค์ชายสองปล่อยพวกเราเข้าไปแบบลับๆ แค่นี้ก็ไม่มีใครรู้แล้ว...”

        ซูจื่อฉินเคาะนิ้วลงบนโต๊ะสองครั้งก่อนจะพูดอย่างใจเย็น “ไม่มีคนรู้ไม่ได้แปลว่าไม่เกิดขึ้นนี่ ท่านชายหลิว”

        ตอนนั้นเอง ในที่สุดเฟิ่งสือจิ่นก็พูดขึ้น“ข้ามีเ๹ื่๪๫สำคัญที่ต้องถามพวกเขาให้แน่ใจ แค่ไม่นานเท่านั้นหวังว่าองค์ชายสองจะยอมผ่อนผันให้เสียหน่อย”

        ซูจื่อฉินเลิกคิ้วขึ้น เขามองไปยังเฟิ่งสือจิ่นพลางพูดอมยิ้ม“คุณหนูเฟิ่งมาขอให้ข้าช่วยถึงที่นี่ แต่กลับยังสงสัยและระแวงในตัวข้าเช่นนี้เ๽้าไม่กลัวว่าข้าจะแสร้งตกลง พาเ๽้าเข้าไปในห้องขัง แล้วกลับคำจับเ๽้าไปลงโทษข้อหาบุกรุกศาลต้าหลี่หรือ?”

        หลิวอวิ๋นชูกระตุกชายเสื้อของเฟิ่งสือจิ่นเบาๆ พลางพูดกระซิบกับนาง“เห็นไหม เ๯้าไม่น่าบังคับให้องค์ชายสองกินอาหารเพื่อพิสูจน์ว่าไม่มียาพิษเลยแม้เขาจะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่เห็นได้ชัดว่าในใจจริงๆ เขาโกรธพวกเราอยู่”เขาไม่ชอบคนประเภทที่มักจะยิ้มอย่างเป็๞มิตร และบอกว่าไม่เป็๞ไรทั้งที่ในใจทั้งแค้นทั้งโกรธ และคิดหาทางเอาคืนตลอดเวลาเช่นนี้เลย คนแบบนี้เป็๞เหมือนจิ้งจอกเ๯้าเล่ห์ทว่างดงาม แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะใจกว้างและให้อภัยผู้อื่นได้เสมอหากองค์ชายสองดึงดันจะทำเช่นนี้ เขาก็จนปัญญาเหมือนกัน“ไม่มีใครกินพิสูจน์ก็ไม่เห็นจะเป็๞อะไรเลยองค์ชายสองหรือจะวางยาพิษเพื่อทำร้ายพวกเรา ต่อให้ชีวิตของเ๯้าจะมีราคาอย่างไรก็สู้ชีวิตขององค์ชายสองไม่ได้อยู่ดีไม่ใช่หรือ...”เขายังเอาแต่บ่นไม่หยุด

        เฟิ่งสือจิ่นปรายตามองเขาแวบหนึ่ง นางบอก“ชีวิตขององค์หญิงเจ็ดก็มีราคากว่าเ๽้าไม่ใช่หรือทำไมนางถึงจ้องจะเล่นงานเ๽้าตลอดเวลาเช่นนี้ล่ะ?” หลิวอวิ๋นชูอยากพูดค้านนางแต่เฟิ่งสือจิ่นก็พูดขัดขึ้นอย่างรำคาญ “เลิกพูดมากเสียทีได้ไหม”

        หลิวอวิ๋นชูขยับปากหลายครั้ง สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะยอมนางต่อไป“ไม่พูดก็ไม่พูด ไม่เห็นจะเป็๞อะไร ชิ”

        ซูจื่อฉินอยู่ไม่ไกล เขาไม่ได้หูหนวก ย่อมได้ยินบทสนทนาของทั้งสองอยู่แล้วเมื่อฟังจนจบ เขาก็พูดขึ้นอย่างสนอกสนใจ “ฟังจากคำพูดของคุณหนูเฟิ่งดูเหมือนเ๽้ายังสงสัยว่าข้ากับเหลียนหรูเป็๲พวกเดียวกันอยู่สินะ? ในเมื่อเป็๲เช่นนี้ เชิญทั้งสองท่านกลับไปดีกว่า ไยต้องมาขอให้ข้าช่วยด้วย?”

        เฟิ่งสือจิ่นยังอยู่ที่เดิม นางบอก “องค์ชายสองอาจยังไม่รู้แต่องค์หญิงเจ็ดเกลียดข้าเข้ากระดูกดำ นางอยากบดกระดูกอยากทำลายข้าให้แหลกไปเลยด้วยซ้ำ องค์ชายสองเป็๞พี่ชายแท้ๆ ขององค์หญิงเจ็ดดังนั้น ต่อให้ข้าสงสัยหรือมีอคติกับท่านเสียหน่อย แล้วมันแปลกตรงไหนหรือ? บางที องค์ชายอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแท้จริงแล้ว น้องสาวแท้ๆของตนเป็๞คนเช่นไร องค์ชายสองบอกว่าการให้พวกเราเข้าพบนักโทษถือเป็๞เ๹ื่๪๫ผิดกฎเช่นนั้น องค์ชายที่เป็๞ผู้ตัดสินคดีนี้ ย่อมมีสิทธิ์เข้าพบนักโทษในคุกได้อยู่แล้วให้องค์ชายพาพวกเราเข้าไป แค่นี้ก็ได้แล้วไม่ใช่หรือ?”

        “แต่ทำไมข้าต้องช่วยพาพวกเ๯้าเข้าไปด้วย?” ซูจื่อฉินคิดว่านางช่างละเมอเพ้อพกเสียจริง