“ตอนนี้เวิ่นเจี้ยนเลเวล 36 แล้วจัดว่ายอดที่สุดในเมืองฝานซูเลยนะอีกอย่างตอนนี้เขาก็สร้างกระบวนท่าสำเร็จจนกลายเป็สกิลของตัวเองเมื่อคืนนี้ตอนไปต่อสู้นอกเมืองฝานซูเวิ่นเจี้ยนก็สามารถจัดการกับผู้เล่นที่มีเลเวลมากกว่า 30 ถึง9 คนด้วยตัวคนเดียว แถมยังเอาชนะได้อีกถือว่าแข็งแกร่งและเป็ไอดอลของผู้เล่นในเกมนี้จริงๆ ”
ตงเฉิงเยว่ยิ้ม “ได้ยินมาว่าตอนที่ต่อสู้กันเมื่อคืนมีผู้เล่นหญิงหลายคนไปสารภาพรักกับเขาบนกระทู้ด้วย แถมยังถามอีกว่าแต่งงานหรือยัง”
หลินหว่านเอ๋อร์หันมามองผมราวกับ้าจะยั่วโมโหก่อนจะยิ้มออกมา “นั่นสิ ฉันเองก็คิดว่าเวิ่นเจี้ยนเป็ผู้ชายที่สมบูรณ์แบบมากที่ผู้หญิงชอบเขาก็ไม่ใช่เื่แปลก ไม่เหมือนใครบางคน... เลือกอาชีพฮีลเลอร์สุดท้ายยังถูกซีฉู่ป้าหวางนั่นหมายหัวจนต้องหนีหัวซุกหัวซุนอีก”
ผมลูบจมูกตัวเอง “นี่คุณหนูหยุดแซะผมสักทีเถอะ”
“ฉันไม่ได้แซะ แค่พูดเื่จริงเฉยๆว่าแต่ตอนนี้นายเลเวลเท่าไรแล้วล่ะ? อยู่อันดับที่เท่าไรของเมืองปาหวาง?”
ผมคิด “เลเวล 31 ใกล้จะ 32แล้ว ตอนที่ออกจากระบบ อยู่อันดับ 300 คนแรกแต่ตอนนี้น่าจะถูกแซงจนร่วงไปอยู่อันดับที่ 500 กว่าแล้วละมั้ง”
“เอ๋? อัปเร็วเหมือนกันนี่”หลินหว่านเอ๋อร์พูด
“ก็ไม่เท่าคุณหรอก เลเวล 34 ใกล้จะ35 แล้วไม่ใช่เหรอ? ”
“ฉันว่านายมาเมืองฝานซูดีกว่าไปเข้าร่วมกิลด์เดียวกับเวิ่นเจี้ยนก็น่าจะดีนะ”
“กิลด์ของเวิ่นเจี้ยน? ” ผมขมวดคิ้ว“กิลด์สุสานฮีโร่ที่กำลังถูกพูดถึงบนกระทู้นั่นเหรอ?”
“ใช่ ถูกจัดให้เป็กิลด์อันดับ 2 เลยนะ มีผู้เล่นลงทะเบียนมากกว่า 8 หมื่นคนแล้วด้วยนายจะยังลังเลอะไรอีก? ”
“ไม่ดีกว่า ผมอยากเปิดอาณาจักรของตัวเองไม่อยากจะเข้าร่วมกิลด์นั่น”
ตงเฉิงเยว่ชะงัก “นี่นายหึงหรือเปล่าเนี่ย?”
ผมเกิดอาการเลิ่กลั่กพร้อมกับหูแดงขึ้นมา “เปล่าสักหน่อย!หึงบ้าอะไรเล่า เป็ไปไม่ได้หรอก ไร้สาระ! ”
หลินหว่านเอ๋อร์หัวเราะพรวดก่อนจะฮัมเพลงโดยไม่สนใจผม
ตงเฉิงเยว่เห็นเช่นนั้นก็พูดปลอบใจ “ไม่เป็ไรน่าถึงแม้ฉันกับหว่านเอ๋อร์จะตัดสินใจเข้าร่วมกิลด์สุสานฮีโร่แต่ใจของพวกเราก็ยังอยู่ที่นายน้า ถ้าให้เลือกแฟนละก็ ฉันชอบคนแบบนายมากเลยนะ”
“ขอบใจนะ! ”
“ด้วยความยินดี”
……
หลังจากกินเสร็จก็บ่ายสามโมงกว่าเมื่อมาถึงมหาวิทยาลัยสองสาวก็ขึ้นห้องกลับไปเก็บเลเวลต่อส่วนผมเองเริ่มร้อนใจอยากเพิ่มเลเวลและความแข็งแกร่งให้ตัวเองไม่อย่างนั้นคงจะสู้คนอื่นไม่ได้แน่ๆอีกอย่างสองสาวก็เข้าร่วมกิลด์อันดับสองนั่นแล้วด้วยถ้าจะให้ผมเข้าร่วมกับปรากก็คงจะไม่ได้เพราะลุงใหญ่เยี่ยนจ้าวดูเหมือนจะเกลียดผมอย่างกับอะไรดีจะให้สร้างกิลด์ขึ้นมาเองก็ไม่อยากจะคิด เพราะเงินลงทุนผมไม่มีอยู่แล้วแถมยังขาดสมาชิกหลักที่จะรับผิดชอบดูแลเื่ต่างๆ อีก
ช่างเถอะ เก็บเลเวลให้ถึง 40 ก่อนค่อยว่ากันอีกที
สวบ!
ผมเข้าสู่ระบบอีกครั้งพร้อมกับร่างที่ปรากฏขึ้นบนแผนที่ของบึงหยินหวางทันทีที่เข้าระบบมาผมก็ถูกจระเข้กัดทันที ให้ตายสิ มอนสเตอร์พวกนี้รีเฟรชตัวเองแล้วไม่ได้การละ ต้องเรียกเ้าจุกนมมาแล้วรีบใช้งานดาบชิงเฉิงตอนนี้เลย
หลังจากมุ่งไปด้านหน้าก็พบว่าเ้าจระเข้เริ่มน้อยลงทุกทีและบนแผนที่ก็มีจุดสีแดง แสดงให้รู้ว่าเป็มอนสเตอร์จริงแต่ที่นี่กลับไม่โผล่มาให้เห็นเลยสักตัว ดูเหมือนว่าพวกมันอาจจะกำลังซ่อนตัวอยู่ที่ก้นบึงละมั้ง
สวบๆ
รองเท้าบูตเงินเดินย่ำน้ำไปเรื่อยๆพร้อมกับดาบในมือของผม ทันใดนั้นจุดสีแดงเล็กๆ ก็พุ่งขึ้นจนน้ำกระเซ็นไปทั่วรูปร่างของมันเหมือนกับงูน้ำขนาดใหญ่ ให้ตายเถอะ ตัวใหญ่โคตร
ฟ่อ...
มันโจมตีแขนของผมอย่างรวดเร็ว
“-317! ”
เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบว่ามันเป็มอนสเตอร์เลเวล39 มิน่าล่ะถึงได้โหดขนาดนี้ งูน้ำหยินหวางเลเวล 39 มีพลังโจมตีร้ายไม่เบาดูซิว่าพลังป้องกันของมันเป็ยังไงบ้าง
ดาบในมือของผมสั่นสะท้านพร้อมกับสกิลดาบวายุเลเวล3 ที่ถูกเรียกใช้งานก่อนที่จะปักกลางหัวของงูน้ำหยินหวาง
“-527! ”
พลังป้องกันไม่ได้สูงเท่าไรเลยนี่ ค่า HP ของมันคงจะอยู่ที่ราวๆ 2,000พอยต์สินะ เ้าจุกนมกระพือปีกบินก่อนจะโจมตีแบบคอมโบเช่นเดียวกับผมในเวลานั้นเองหางยาวของเ้างูตรงหน้าก็ฟาดใส่หน้าผากผมอย่างแรง
“-319! ”
บ้าเอ๊ย เจ็บชะมัด ระหว่างที่โจมตีอยู่ผมก็รีบใช้สกิลรักษาชีวิตให้กับตัวเองทันที
“+600! ”
ตอนนี้ผมฮีลเืแล้วถึงแม้ว่ามันจะยังขาดอีกนิดหน่อยแต่ก็ไม่เป็ไรเ้าจุกนมเองก็ร่วมการโจมตีกับผมเช่นกัน หลังจากที่โจมตีมันอีก 2-3 ครั้งงูน้ำก็เปล่งเสียงร้องก่อนจะถูกฆ่าพร้อมกับร่างของมันที่นอนลอยอยู่เหนือน้ำซึ่งเต็มไปด้วยเืสดๆ
ผมก้มลงเก็บเงิน 12 เหรียญเงินขึ้นมาก่อนจะเดินหน้าต่อครั้งนี้ผมได้ประสบการณ์แล้ว หลังจากเจอจุดเล็กๆ สีแดงผมก็รีบล็อกเป้าหมายทันทีจากนั้นก็รีบซัดหมัดลงไปในน้ำโดยใช้สกิลโซ่พันธนาการ
เคร้ง!
โซ่เหล็กผุดขึ้นมาก่อนที่จะรัดตัวเ้างูน้ำตรงหน้าโซ่พันธนาการระดับ 2 สามารถใช้งานได้ 2.2 วินาทีใน่เวลานั้นเ้าจุกนมก็พุ่งใส่ศัตรูอย่างเร็วค่อยยังชั่วหน่อยที่การฆ่ามอนสเตอร์ครั้งนี้เป็ไปแบบสบายๆหลังจากจัดการกับเ้างูน้ำเรียบร้อยแล้ว ผมก็กวาดตามองไปรอบๆก่อนจะพบว่าที่ริมบึงมีควันบางอย่างลอยขึ้นมา ดูเหมือนว่าตรงนั้นจะมีคนอยู่แฮะ
……
หลังจากที่ขึ้นจากบึงแล้วผมก็แหวกหญ้าหนามออกเพื่อเดินตรงไปยังจุดที่มีควันลอยขึ้นมาทันทีที่เข้าไปใกล้ ผมก็ตกตะลึงเมื่อเห็นลุงอายุประมาณ 35 ปีกำลังนอนอยู่ที่ขาของเขาเหมือนจะเน่าด้วย เหนือศีรษะมีตัวอักษรลอยอยู่เขียนว่า “ผู้บัญชาการกู่เช้อ” บนไหล่ของเขามีตราของเมืองปาหวางประทับอยู่ซึ่งเหมือนกับของผมมาก
กู่เช้อเอนตัวนอนนิ่งพร้อมกับใช้กิ่งไม้ดามขาทั้งสองข้างของตัวเองลมหายใจของเขาติดขัด ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตาไหลอาบแก้ม
ผมถือดาบชิงเฉิงวิ่งไปด้านหน้าก่อนจะคุกเข่าลงข้างๆชายผู้นั้น “คุณเป็อะไรหรือเปล่า?”
กู่เช้อเงยหน้ามองผมด้วยท่าทางดีใจ “เอ๋? จะ... เ้าเป็คนของเมืองปาหวางหรือ? แถมยังมีตราของแดนัอีกพระเ้า... ในที่สุดก็มีคนมาช่วยข้าแล้ว”
ผมถาม “เกิดอะไรขึ้น? ”
กู่เช้อ “ข้าทำตามคำสั่งของท่านหลิวซวงโดยนำเงินออกไปซื้อเสบียงมาเก็บไว้ที่เมืองัแต่คิดไม่ถึงว่าจะถูกโจรลอบทำร้ายแล้วแย่งเงินพวกนั้นไปจนหมดระหว่างที่พยายามจะเดินทางกลับเมืองัพร้อมกับทหารที่าเ็ จู่ๆก็ถูกงูน้ำพิษกัด ตอนนี้ร่างกายของข้ากำลังค่อยๆ เน่าเปื่อยจากพิษเ่าั้...พ่อหนุ่มผู้เก็บกวาดแดนั...”
เขายกมือจับบ่าผม “ได้โปรดช่วยฆ่างูน้ำพิษเ่าั้แล้วนำถุงน้ำดีของมันมาให้ข้าหน่อยเถอะข้า้าถุงน้ำดีของมันจำนวน 10 ชิ้นจึงจะสามารถห้ามพิษนี้ได้หากเ้าช่วยข้าได้สำเร็จ ข้าจะมอบรางวัลที่ดีที่สุดให้แก่เ้า”
“ติ๊ง! ”
ข้อความจากระบบ :ท่าน้ารับภารกิจ[ถุงน้ำดีมีพิษ] (ระดับความยาก:ระดับ A) หรือไม่?
……
ผมรีบกดตกลงเพื่อรับภารกิจทันที “สบายใจเถอะผมจะนำมันกลับมาให้ท่านเอง”
“ขอบใจมากนะพ่อหนุ่ม”
เมื่อเดินออกมาแล้วผมก็กลับไปที่บึงหยินหวางอีกครั้งหลังจากได้รับภารกิจแล้วสัญลักษณ์ก็ปรากฏขึ้นทันที อืม...แค่ฆ่างูน้ำหยินหวางก็จะได้รับถุงน้ำดีแต่ก็ไม่รู้เหมือนกันแฮะว่าจะมีโอกาสได้ของพวกนั้นมากขนาดไหน
หลังจากฆ่างูน้ำไปหลายสิบตัวในที่สุดไอเท็มก็ถูกดรอปลงมาพร้อมกับถุงน้ำดีชิ้นแรกที่ตกลงมาในน้ำ เอาละ เหลืออีก9 ชิ้นภารกิจก็จะเสร็จสิ้นแล้ว
หลังจากผ่านไปได้หนึ่งชั่วโมงผมก็สามารถรวบรวมถุงน้ำดีได้8 ชิ้นตอนนี้ใกล้จะสำเร็จแล้วสินะเนี่ย กู่เช้อเป็ถึงผู้บัญชาการรางวัลที่ได้คงจะเจ๋งน่าดู
ขณะที่ผมกำลังทำภารกิจให้เสร็จสิ้นอยู่นั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นพร้อมกับกลุ่มคนที่พุ่งตัวออกมาจากป่าหน้าสุดของกลุ่มคนเ่าั้คือนักดาบที่มาในชุดเกราะเหล็กซึ่งมีเลเวลสูงมากแถมยังเป็คนที่ผมคุ้นตา
นายพลหลี่มู่ เลเวล 33 อาชีพนักดาบ
……
คนของกลุ่มนายพลสินะ มาทำอะไรกันที่นี่เนี่ย? แถมด้านหลังของหลี่มู่ยังมีหวางเจี่ยนเหลียนโป่ แล้วก็ป๋ายฉี่ตามมาติดๆ อีกทั้งยังมีกลุ่มผู้เล่นที่มีเลเวลมากกว่า 30ซึ่งมาพร้อมกับไอเท็มเด็ดๆ มากมายคนพวกนั้นจะมาซื้อขายกันที่นี่หรือ?
“เจอเซียวเหยาจื้อจ้ายแล้วที่แท้ก็อยู่ที่บึงหยินหวางนี่เอง! ”
หลี่มู่หัวเราะก่อนจะยกดาบในมือขึ้น “เตรียมตัวให้ดีแค่ฆ่าเ้าเซียวเหยาจื้อจ้ายเพียงครั้งเดียวก็จะได้รับเงิน 1,000 เหรียญทอง หากฆ่าได้ถึง 2 ครั้งพวกเราก็จะมีเงินลงทุนเพื่อสร้างกิลด์ของตัวเองสักที! ”
ป๋ายฉี่ยกขวานขึ้นก่อนจะหัวเราะเสียงดัง “ฉันกับพี่ใหญ่จะเข้าประกบข้างส่วนหวางเจี่ยนโจมตีโดยตรง เหลียนโป่ นายเตรียมยิงธนูไฟให้ดี ฮ่าๆๆๆๆๆถูกรุมขนาดนี้คงหนีไปไหนไม่รอดแน่”
……
ให้ตายเถอะเ้าพวกบ้านี่มาเพื่อฆ่าผมจริงๆ เหรอวะเนี่ย?!!
ไม่ได้การละจะอยู่เฉยปล่อยให้ตัวเองตายไม่ได้เด็ดขาด
ทว่าตอนนี้ผมไม่สามารถลงมือโจมตีก่อนได้ไม่เช่นนั้นชื่อของผมกลายเป็สีแดงแน่ มีแต่ต้องแสดงให้ศัตรูเห็นว่าอ่อนแอรอให้คนพวกนี้รายชื่อเป็สีเทาก่อน ค่อยหาโอกาสฆ่าภายหลัง
ผมถือดาบพร้อมกับเดินตรงมาด้านหน้า “หลี่มู่ฉันเป็ผู้บริสุทธิ์ และไม่ได้ทำสิ่งที่เป็อริกับกลุ่มนายพลไม่มีความจำเป็อะไรที่นายต้องไล่ฆ่าฉันเลย”
หลี่มู่หัวเราะ “เซียวเหยาจื้อจ้ายก็จริงที่พวกเราไม่ได้มีปัญหาอะไรกัน แต่เื่เงินมันไม่เข้าใครออกใครหรอกนะตอนนี้นายถูกตั้งค่าหัวไว้แล้ว ถ้านายจะโกรธก็ไปโกรธซีฉู่ป้าหวางนู่นพวกเราทำไปก็เพื่อเงินเท่านั้นแหละ ถ้านายจะโทษก็อย่าได้โทษพวกเราเลย”
“อยากได้เงินรางวัล 1,000 เหรียญทองงั้นสินะ?ถ้างั้นก็เข้ามาเลย! ”
ดาบในมือของผมขยับพร้อมกับแสงสีทองที่ส่องไปทั่วใบมีดผมพุ่งตัวไปทางขวาของป๋ายฉี่ และเป็เพราะเขาคือบาร์บาเรียนอาชีพเบอร์เซิร์กเกอร์จึงทำให้มีพลังโจมตีสูงมาก แต่พลังป้องกันค่อนข้างธรรมดา
……
“หาที่ตายจริงๆ นะแก! ”
ขวานของป๋ายฉี่ถูกยกขึ้นฟาดมาที่ไหล่ผมทันใดนั้นตัวเลขค่าความเสียหายก็ลอยขึ้นมาในเวลาเดียวกันถึง 2 ครั้ง
“-341! ”
“-277! ”
……
เืลดลงไปเยอะพอสมควรเลยแฮะผมรีบฮีลเืให้ตัวเองอย่างไม่ลังเล ก่อนจะยกดาบชิงเฉิงแทงหลังของป๋ายฉี่อย่างแรงเป็เพราะความเร็วของบาร์บาเรียนค่อนข้างต่ำ ทำให้ไม่สามารถหลบหนีได้จึงต้องรับการโจมตีสกิลคอมโบเลเวล 4 ไปเต็มๆ
“-387! ”
“-401! ”
“-336! ”
ป๋ายฉี่ถูกฆ่าตายภายในวินาทีเดียวนี่แหละคือความสุดยอดของดาบชิงเฉิงที่แท้จริง
