ฉินหยีหนิงนั่งอยู่บนเก้าอี้กุหลาบ ตรงหน้าคือผางเซียวซึ่งโน้มตัวมองแก้มทั้งสองของนาง ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ใกล้กันมาก จนนางเกือบได้กลิ่นลมหายใจสดชื่นอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาแล้ว       ...