ตรวจสอบจำนวนคนเล็กน้อย ทั้งหมดน่าจะมีสิบคน
กลุ่มจ้าวอี้สามคน
เขา เจี่ยงจาวตี้ สามเณร
ที่จริงชาร์ลีมีเพียงสองคน ในความเป็ความตายเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าความสัมพันธ์ทางการจ้างงานนั้นเชื่อถือไม่ได้ และคนที่เขาสามารถเชื่อ มีเพียงชายหนุ่มที่เหมือนหมีขั้วโลกไทสัน
เดิมทีอาหัวอยู่กับน้องชายเหยียน เพียงแต่น้องชายเหยียนได้เสียชีวิตอย่างคาดไม่ถึง ตอนนี้จึงเหลือเพียงเขาคนเดียว
และพ่อบ้านจอห์นของแอนดริว เขายังคงคอยคุ้มครองมาร์ควิซคนนี้อยู่ข้างๆ
คนสุดท้าย คือคนชุดดำผู้ลึกลับคนนั้น จนถึงตอนนี้ ก็ยังไม่ค้นพบร่องรอยของเขา
จ้าวอี้ร้องะโเสียงดังไม่กี่คำ แต่เห็นได้ชัดว่าคนคนนี้้าจะปิดบังตัวตน จึงไม่ปรากฏตัว นี่ทำให้จ้าวอี้โมโหสุดขีด
แม้เป็ศัตรูอย่างชาร์ลี แต่ในสถานการณ์ที่ถูกบีบครั้นเช่นนี้ ก็เลือกจะร่วมมือ แต่คนคนนี้ไม่มีไหวพริบจริงๆ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เผยตัว
แน่นอน ว่าไม่ตัดความเป็ไปได้ว่าเขาได้เสียชีวิต
หลุมกระดูกนี้ใหญ่มากจริงๆ กระดูกก็เยอะมาก ถ้า้าหลบซ่อนจริงๆ ก็ยากที่จะตามหา
“ตรวจสอบอุปกรณ์ของเราสักหน่อย ดูท่าพวกเราจะต้องใช้เวลาอยู่ที่นี่นาน ร่วมแรงร่วมใจถึงจะออกไปได้”
ท่าทางของชาร์ลีค่อนข้างผ่อนคลาย คนมากมายขนาดนี้ อุปกรณ์ก็พกมาไม่น้อย แม้จะต้องขุด ก็สามารถขุดอุโมงค์ได้
“พวกนายมีใครมีความรู้เื่สุสาน? ที่นี่คือที่ไหน?”
จ้าวอี้จัดการอุปกรณ์ไปด้วย ถามไปด้วย
“ไม่รู้ ผู้เชี่ยวชาญของเราคือคนที่เพิ่งตายไป ที่จริงฉันก็ไม่ค่อยยกย่องคนแบบนี้ ขายชนเผ่าของตนเองอย่างไม่มีความลังเลใดๆ ทำให้ฉันตาสว่าง ที่จริง ถ้าไม่ใช่เขาให้เราเข้าไป พวกเราโจมตีจากด้านนอก ก็คงสำเร็จอย่างง่ายๆ”
ชาร์ลียักไหล่ พูดอย่างเหยียดหยาม
ั้แ่โบราณ การทรยศทำให้คนดูถูกที่สุด ไม่ว่าประเทศไหนก็ตาม
ตรวจสอบอุปกรณ์เสร็จ ยังเหลือพลั่วอีกเจ็ดด้าม ไฟฉายสิบกระบอก น้ำเปล่ายี่สิบขวด บิสกิตที่ใช้ได้เป็เวลาเจ็ดวัน
หรือเรียกได้ว่า ถ้าภายในเจ็ดวันไม่สามารถออกไปได้ ตัดการช่วยเหลือจากคนภายนอก ไม่อย่างนั้น ทุกคนคงไม่มีแรงคิดจะขุด เช่นเดียวกัน ไฟฉายก็ต้องประหยัดการใช้ พลังไฟไม่ใช่สิ่งที่ไม่รู้จักหมด ท่ามกลางสภาพความมืดเช่นนี้ แสงไฟจำเป็ที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย
“ตอนนี้ดูแล้ว น่าจะไม่ใช่ภารกิจที่ลำบากอะไร พวกเรามาทางนี้เถอะ” ชาร์ลีเสนอความเห็นที่เหมาะสม จ้าวอี้ย่อมไม่อาจปฏิเสธ
คนกลุ่มหนึ่งมาถึงสุดขอบของหลุมด้วยความโซซัดโซเซ แม้จะเป็ส่วนขอบ กระดูกก็ยังคงกระจายอยู่ทั่วพื้น ไม่รู้ว่าคนที่ตายที่นี่แท้จริงมีกี่คน
จ้าวอี้คำนวนคร่าวๆเล็กน้อย พื้นที่หลุมนี้ อย่างน้อยก็มีขนาดถึงหนึ่งหมื่นตารางเมตร เป็ทรงกรวยคว่ำ ยิ่งขึ้น้า ยิ่งแคบ จนถึงสถานที่ที่พวกเขาตกลงมา
“ฉันคิดว่า ที่นี่น่าจะเป็คนเ่าั้ที่สร้างสุสานนี้ขึ้นมาตอนแรก พวกเขาสร้างสุสานเสร็จ กลับถูกคนฆ่าจากนั้นก็วางกองไว้ที่นี่” เจี่ยงจาวตี้คาดเดา การคาดเดานี้จ้าวอี้คิดว่าใกล้กับความจริงที่สุด ไม่อย่างนั้นจะอธิบายที่มาของโครงกระดูจำนวนมหาศาลขนาดนี้ได้ยังไง?
เพิ่งเดินมาถึงสุดขอบ พลั่วในมือของพวกเขาก็กระแทกไปบนกำแพงอย่างห้ามไม่ได้ ส่งเสียงชัดใส
สีหน้าของจ้าวอี้และชาร์ลีเปลี่ยนไปในพริบตา
“น่าตายนัก ที่แท้คือสนามแม่เหล็ก!”
สีหน้าของชาร์ลีมืดมน การค้นพบนี้เลวร้ายมาก
ที่ใต้ดิน แร่แม่เหล็กตามธรรมชาติบางอย่าง ย่อมดูดสิ่งของที่เป็เหล็กเข้าไปเป็ธรรมดา
ใช้แรงเก็บพลั่วกลับมาอีกครั้ง จากนั้นชาร์ลีจึงลองใช้แรงแซะไปที่กำแพงอย่างแรก เสียงเคร้ง สะเก็ดไฟที่กระจายออก มีเพียงหินขนาดเท่ากำปั้นที่ถูกแซะออกมา
ชาร์ลีหน้าถอดสี
“แบบนี้ไม่ได้ ถ้าแม่เหล็กนี้ใหญ่มาก เวลาเจ็ดวันย่อมไม่พอ! ทุกคนแยกกันหา ดูว่ามีจุดที่ไม่ใช่แม่เหล็กไหม! ทุกคนแยกกันหา เดินไปทางสองฝั่ง เพื่อน พวกเราหนึ่งคนนำหนึ่งกลุ่มเป็ไง?”
ชาร์ลีเสนอความเห็น
จ้าวอี้พิจารณาความเห็นนี้เล็กน้อยจึงตกลง คนกลุ่มหนึ่งเป็สองกลุ่ม เดินควานหาไปทางสองฝั่ง
การยืนยันว่าเป็แม่เหล็กหรือไม่นั้นง่ายมาก บนตัวของทุกคนต่างไม่ขาดอุปกรณ์โลหะ ถ้าถูกดูด นั่นแปลว่ามีแม่เหล็ก ถ้าไม่ถูกดูด ก็ยืนยันได้ว่าไม่ใช่
แต่จ้าวอี้สามคนยิ่งเดินยิ่งหมดหวัง พวกเขาไม่ค้นพบจุดที่สามารถขุดได้ ดีที่ที่นี่กว้างพอ จึงยังไม่สูญเสียความมั่นใจไปทั้งหมด
“นายว่า พวกเขาจะค้นพบ แต่ไม่บอกเรารึเปล่า? ยังไงพวกเราก็เคยเป็ศัตรู?” เจี่ยงจาวตี้เดินไป ทันใดนั้นก็พูดความกังวลออกมา
จ้าวอี้คิดแล้วส่ายหน้า “น่าจะไม่ พวกเขา้ากำลังของพวกเราสามคน นอกจากนั้นคือ ที่จริงชาร์ลีก็ไม่ได้กลัวพวกเรา ถ้าออกไปได้จริง โอกาสที่เขาจะหนียังคงมีอยู่มาก ดังนั้น เขาน่าจะไม่ปิดบังเรา”
ได้ยินการวิเคราะห์ของจ้าวอี้ เจี่ยงจาวตี้ก็พยักหน้า ความเป็ไปได้ของสถานการณ์ที่เธอกังวลมีน้อยเกินไป
ที่จริงหลุมศพนี้ไม่เล็ก แต่ทำไมทั้งสองคนถึงสามารถอ้อมเป็วงกลม และการขุดอุโมงค์ออกไป เห็นได้ชัดว่าไม่อาจทำสำเร็จได้ในเวลาสั้นๆ เว้นแต่ พวกเขาสามคน ต่างมีเสบียง เปรียบเทียบแล้ว ต้องมีเพียงพอกว่าอีกฝ่าย อีกทั้งเวลาที่พวกเขาเข้ามาย่อมเร็วกว่าจ้าวอี้
เดินๆหยุดๆ ในที่สุดคนสองกลุ่มก็พบปลายสุดของอีกฝั่ง
ชาร์ลีปิดไฟฉายของตน เพื่อประหยัดพลังงาน “นายค้นพบไหม?”
“ไม่มี นายล่ะ?”
“น่าตาย ไม่รู้ว่าหลุมนี้เป็หลุมธรรมชาติ หรือขุดขึ้นทีหลัง ถ้าขุดขึ้นทีหลัง ก็น่าเหลือเชื่อจริงๆ ตอนนี้เราจะทำยังไง ขุดไหม?” ชาร์ลีก่นด่าคำหนึ่ง และยังตัดสินใจไมไ่ด้
“ไม่งั้นเราขุดลงด้านล่างดู ดูว่าด้านล่างใช่หรือไม่ใช่แม่เหล็ก?”
จ้าวอี้เสนอความเห็นเผื่อโชคดี
“เกรงว่าไม่ใช่ ไม่รู้ว่าแม่เหล็กนี้จะลึกแค่ไหน ลองขุดดูก็ได้” ชาร์ลีส่ายหน้า พูดความเห็นของตนออกมา แต่ยังคงเลือกที่จะลองดู ไม่ลองจะรู้ได้ยังไง?
คนมากกำลังมาก ทุกคนออกแรงด้วยกัน ไม่นาน ก็ขุดหลุมออกไปได้ประมาณสามสี่เมตร แต่ว่า ที่ทำให้พวกเขาสิ้นหวังก็คือ ขอบของหลุมใหญ่นี้ ยังคงเป็แม่เหล็ก!
ไม่ต้องพูดถึงความแข็งที่ไม่มีใครเกิน ที่สำคัญคือทุกครั้งที่ขุด กำลังที่สูญไปก็เกินกว่าปกติ
“น่าตายนัก! ที่บ้าอะไร! ฉันจะออกไป!”
ชาร์ลีที่สงบมาตลอดอดไม่ได้ได้จะร้องะโ เขากระทืบเท้าไปที่กำแพงอย่างโมโห นอกจากทำให้เท้าเขาเจ็บ ก็ยังไม่มีประโยชน์ใดๆ
“จ้าวอี้ พวกเราออกไปไม่ได้ใช่ไหม” เจี่ยงจาวตี้ถามด้วยความกังวล
จ้าวอี้จับมือเจี่ยงจาวตี้ไว้ “วางใจ อันตรายแบบไหนที่พวกเราไม่เคยเจอล่ะ คราวนี้ ฉันต้องพาเธอออกจากความยากลำบากนี้เช่นกัน”
เขาใช้คำพูดมั่นใจปลอบใจเจี่ยงจาวตี้ เพียงแค่ในใจมั่นใจแค่ไหน นั่นไม่อาจยืนยันได้
“ขุดที่แข็งไม่ได้แน่ ชาร์ลี นายสงบลงรึยัง?”
จ้าวอี้พูดกับชาร์ลีอย่างสงบ
“ดีแล้ว ฉันเพียงแค่โมโหเท่านั้น ไม่ใช่เื่ใหญ่ ตอนนี้พวกเราปรึกษากันหน่อยว่าจะทำยังไง นายพูดถูก ขุดที่แข็งไม่ได้แน่ เกรงว่าถ้าเราไม่ขุดแม่เหล็กนี้ อุปกรณ์ในมือพวกเราต้องพังหมดแน่ ถึงตอนนั้นแม้จะขุดผ่านแม่เหล็ก พวกเราจะทำยังไงต่อไปได้? ใช้มือขุดเหรอ? อย่าล้อเล่นเลย”
ชาร์ลีพูดกับตัวเอง นี่เป็วิธีลดความกดดันอย่างหนึ่ง เพื่อปิดบังความไม่สงบของตน
“นายว่า ในเมื่อด้านล่างผ่านไม่ได้ แล้ว้าล่ะ?”
จ้าวอี้ถามขึ้นทันที
“นายหมายความว่า?” ชาร์ลีถามกลับ ดวงตาของเขาเป็ประกาย เห็นได้ชัด ว่าทั้งสองคนคิดได้ถึงจุดนี้
“้าต้องไม่ใช่แม่เหล็กทั้งหมดแน่ เพราะตอนพวกเราตกลงมา อยู่ไม่ห่างจากกำแพง ถ้า้าเป็แม่เหล็กเหมือนกัน ต้องมีแรงดึงดูด อย่างน้อยฉันก็ไม่รู้สึกถึงมัน นายว่าไหม?”
ชาร์ลียืนยันจุดนี้เช่นกัน สองคนมั่นใจเต็มเปี่ยมในทันที
“ให้นายหรือฉันขึ้นไป?”
“พวกเราขึ้นไปด้วยกัน! ขุดจุดที่มีฐานสามารถยืนได้ก่อน”
ทั้งสองคนต่างเป็คนฉลาด ต้องไม่โชคร้ายแน่ เหมือนจะมีเส้นทางการออกไปแล้ว ตอนนี้ถึงความเป็ไปได้น้อยมาก ก็ไม่อาจเลี่ยงได้แล้ว
ถ้าให้จ้าวอี้อยู่ด้านล่าง ชาร์ลีกังวลว่าตอนเขากลับมาจะไม่มีคนคอยช่วย ถ้าชาร์ลีอยู่ด้านล่าง จ้าวอี้ก็กังวลเช่นกัน
ทั้งสองคนขึ้นไปด้วยกัน
การเปลี่ยนแปลงของเวลาอย่างต่อเนื่อง ความสัมพันธ์ของทั้งสองจึงเริ่มมีความเปลี่ยนแปลง
ตอนแรกพวกเขาเป็ศัตรู
ตอนนี้ก็เพียงแค่ร่วมมือกันอย่างเลี่ยงไมไ่ด้
ไม่ว่าเป็จ้าวอี้ หรือว่าชาร์ลี ถ้ามีโอกาสจริงๆ พวกเขาต้องเล่นตุกติดกับอีกฝ่ายแน่
ความยากของการปีนคราวนี้สูงมาก
เพราะใช้หลังในการปีนขึ้น ถ้าไม่ระวัง คนก็จะตกลงมา แม้จะไม่ตาย ก็ต้องเจ็บมาก ตอนนี้หลังของจ้าวอี้ยังคงเ็ปอยู่ ถ้าไม่มีกองกระดูกมารองรับ จ้าวอี้เชื่อว่าตนเองต้องตกลงไปตายแน่
เพียงแต่ ตอนนี้จ้าวอี้ไม่กล้าเผยความอ่อนแอใด
เสือจะคลุกคลีกับกระต่ายได้ยังไง?
ทั้งสองพกอุปกรณ์โลหะจำนวนไม่น้อย พกพลั่วสามด้าม แล้วเริ่มปีนขึ้นไป
หลุมนี้ ท่าทางสูงประมาณยี่สิบกว่าเมตร
ความเร็วของทั้งสองไม่มาก ตอนแรกยังง่าย ไปเรื่อยๆ อันตรายยิ่งเพิ่มขึ้น
ทุกครั้งพวกเขานำพลั่วขึ้นมา จากนั้นจึงวางไว้เหนือศีรษะ นี่ต่างก็ต้องใช้กำลัง กำลังต้องมากเล็กน้อย ถ้ามืออีกข้างไม่ค่อยมั่นคง ตราบใดที่มันกำลังดี ก็สามารถคงไว้ซึ่งความสมดุล แล้วจะสามารถเดินหน้าต่อไปได้
ยิ่งขึ้นยิ่งเหนื่อย พวกเขานำไฟฉายผูกไว้ข้างตัว เพื่อสามารถมองเห็น้า
ไม่ราบเรียบ เขาสามารถจับอย่างมั่นคง แต่ใต้เท้ากลับยากที่จะเหยียบบนจุดที่เหมาะสม ยิ่งสูง ยิ่งอันตราย
จ้าวอี้เพียงรู้สึกว่าส่วนหลังยิ่งเ็ปขึ้น ทำให้แขนของเขาค่อนข้างสั่น
กัดฟัน จ้าวอี้เลือกจะยืนหยัด เพียงสามารถไปถึงขอบแม่เหล็ก ก็พอแล้ว คราวนี้ อย่างน้อยก็ต้องหาขอบ้าของมัน ไม่งั้น ถ้าเป็เช่นนี้ต่อไป ต้องไม่ได้การแน่
ปีนได้ประมาณสิบห้าเมตร จ้าวอี้ก็เปลี่ยนมือจับ้า สีหน้าของเขามีความสุข “ถึงแล้ว!”
ชาร์ลีเป็เช่นเดียวกัน “พวกเราขุดฐานให้สามารถยืนได้เถอะ!”
การกระทำของเขาใจกล้าสุดขีด
มือข้างหนึ่งจับขอบแม่เหล็กอย่างมั่นคง ใช้มืออีกข้างจับพลั่วแล้วขุดดินเหนือศีรษะอย่างรวดเร็ว ศีรษะของเขาย่อมต่ำกว่า จึงเลี่ยงไม่ได้ที่ดินจะเข้าตา และสองเท้าของเขา ห้อยกลางอากาศ
ถ้าไม่ใช่เพราะมั่นใจในฝีมือของตนเองอย่างเต็มเปี่ยม ชาร์ลีต้องไม่ใจกล้าขนาดนี้แน่
“ทำไมนายยังไม่ขุด? หรือกำลังไม่พอ?” ชาร์ลีเห็นจ้าวอี้ยังคงไม่มีการกระทำใดมาหลายนาที พลั่วในมือจึงหยุด และถามอย่างครุ่นคิด
“ฉันคิดเื่อื่นอยู่ เริ่มเลย”
จ้าวอี้สูดหายใจลึก แล้วปล่อยสองเท้า ร่างกายแกว่งในพริบตา เกือบเหวี่ยงออกไป สองมือของเขารีบจับขอบ้าทันที! ถึงคงไว้ซึ่งความมั่นคงของร่างกาย จากนั้นจึงเริ่มขุด
อันตรายจริงๆ!
จ้าวอี้ได้แต่รู้สึกว่าหลังของเขาเปียกเหงื่อ จึงแสบร้อนมาก!
