“กลับดีๆ นะขอรับ!” ปาหลีว์จื่อพาเฮ่อตงเวยที่กินดื่มจนอิ่มออกไปส่งด้วยความเคารพนบนอบ รอจนไม่เห็นแผ่นหลังอีกฝ่ายแล้วจึงถ่มน้ำลาย “ถุย! คิดว่าตัวเองเป็นผู้ใดกัน!”        เฮ่อตงเวยเดินโซซัดโซเซไปขึ้นเกี้ยว บอกให้ไปส่งที่สถานศึกษาชิงไท่ เขาแอบออกมาจา...