มืดทะมึน

    มืดมิดไปหมด

    ค่ำคืนที่ไร้แสงและความอบอุ่น กระทั่งเสียงนกร้องและแมลงก็เงียบหายไป มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านยอดไม้ สั่นไหวราวกับเสียงร้องแทบขาดใจอยู่ข้างหู ราวกับเป็นเสียงกรีดร้องที่ดังที่สุดในชีวิต

    สายลมพัดผ่านลอดเข้ามาตามช่องหน้าต่าง แสงเทียนและกระดาษบุตรงหน้าต่างถูกลมพัดดัง “ตึง ตึง” เหมือนเตือนให้รู้ว่าอีกไม่ช้าจะมีภัยพิบัติคืบคลานใกล้เข้ามา